verslag deel 1 |
foto's dag 1 |
verslag deel 2 |
foto's dag 2 |

Verslag van het NK Drytool 2001

Tekst: Eric Frankenmolen.
Foto's : Menno Boermans.
Datum : 10 & 11 november 2000, seizoen '01/'02.
Plaats van handeling : Rock Steady (Bussum).

Het idee om te gaan ijsklimmen in de klimhal was vorig jaar november zo´n enorm succes; dat moest natuurlijk vaker gebeuren. Dus weer waren ze bij de klimhal in Bussum zo gek om de locatie om te toveren tot een waar drytoolparadijs. Het hele weekend lang zou dit het strijdtoneel gaan worden van spartelende klimmers hangend en zwetend aan hun ijsbijlen, koene berghelden met hun dialezingen, huppende guppies in het opblaaskasteel en houtspaanders hakkende snelheidsklimmers. Buiten was het venijnig koud, maar binnen stond ondertussen de kachel lekker hoog, en dj Robin draaide vette trance-beats aan elkaar; tijd voor de wedstrijd.

Boudewijn Cremers zet zijn beste bijltje voor

de kwalificaties

De nummers 1 en 2 van vorig jaar, de klimteams van Steep Part en Rock Steady, zagen er op papier weer kansrijk uit. Beide teams leken echter kansloos te gaan worden tegen het uit Engeland overgevlogen Namasté-MountainHardwear team. In dit team zaten de twee Britse top ijs-competitieklimmers Neil Gresham en Tim Emmett. Zij waren door de organisatie van klimwinkel Namasté gevraagd om even bruut huis te houden... Het pakte anders uit: de Britse krachtpatsers waren met stomheid geslagen hoe zij zichzelf uit routes zagen vliegen daar waar de Hollandse dames zich nog voorzichtig omhoog wisten te werken. Een hoofdschuddende Neil Gresham: "this is way too delicate man! " Maar ze konden er wel om lachen...

Lietje Melchers in de kwalificatieroute

De opzet van de wedstrijd zelf was 100 keer beter dan vorig jaar. Had je toen als team-lid nauwelijks de kans om twee routes te klimmen, was je nu verzekerd van 1 beklimming per ronde. Het was dus mogelijk om drie keer te klimmen: de voorronde, de halve finale en de finale. Van de 14 deelnemende teams konden er maar liefs 10 door naar de halve finales. Veel deelnemers hebben dus minimaal twee keer kunnen klimmen, en dat hebben ze allemaal erg kunnen waarderen. Het vermelden waard is overigens dat zich onder de vier afvallende teams zich alle drie de ingezonden teams van buitensportorganisatie PBN bevonden. Zij zijn klaarblijkelijk toch beter in abseilen dan in klimmen... Zo vorderde de dag, en werd al snel duidelijk wie de favorieten voor de eindstrijd dit jaar echt zouden worden.

Eric Frankenmolen pept zich mentaal op voor de kwalificatie

de halve finales

Klimteam Steep Part deed het erg goed en zag zich als eerste geplaatst boven het team van Demmenie. Ook de voorheen niet opvallende teams "Russian Roulette' en het 'Greenpeace team' bleken serieuzere kandidaten voor de eindstrijd te gaan worden dan de hoog ingeschatte teams van Rock Steady en Namasté. De deelnemers werden al nerveuzer, de selectie werd harder; slechts vier teams zouden kunnen doorstromen naar de finale.

Ik ben effe klimmen.

Tijdens de halve finales werd duidelijk dat de deelnemers een boel hadden geleerd van de routes van vorig jaar. De routebouwers zelf helaas ook, maar dat resulteerde alleen maar in spannendere, dus leukere momenten. Zo gaf, in de hoek op de loodrechte wand, Andreas Amons van team Demmenie een demonstatie hoe alpinisten versnijdingen weten te tackelen, terwijl het publiek speculeerde of hij nou wel of geen lijm op de doornen van zijn bijltjes gesmeerd had. Aan de andere kant van de hal vond ondertussen een massa-slachting plaats op de vijfde greep van de route. Commentaar van de routebouwer: "krabkrab... tsja...".

Die Hards doen het niet zelf...?

intermezzo: de speedcontest

Na anderhalve dag van subtiliteiten begonnen de deelnemers zichtbaar vormen te zoeken om zichzelf extreem expressief uit te drukken. De organisatie had hiermee rekening gehouden en twee 10 meter hoge, houten wanden tegen de muur aan gespijkerd. De 'speedcontest' op deze twee wanden werd geklommen met de echte (scherpe) ijsbijlen en stijgijzers en was elke ronde een strijd tussen twee klimmers. En wat voor een strijd. De dames lieten keurig zien dat ijsklimmen, ook speed-ijsklimmen, een sport is voor beheerste mensen. Maar de mannen...Lieve help! Als ik zeg dat de pallets naar beneden kwamen is dat natuurlijk overdreven, maar Tim Emmett keek zeker niet op een plankje. Leopold Roesink had waarschijnlijk de bijltjes van Andreas geleend, want zijn bijlen bleven elke keer zo goed zitten...

Speedklimwedstrijd tussen Peter Havlik en Miechel van Ent

Ik eindigde uiteindelijk in de finale tegen Tim Emmett en moest boven aangekomen m'n voorsprong tijdens de laatste slag prijs geven met een uitbrekende plaatsing. Terwijl ik naar beneden kukelde zag ik nog net de grijns van Tim voorbij komen die vervolgens vrolijk topte.Toch kan ik mijzelf hiermee de gelukkige winnaar noemen van 10 liter erwtensoep [:-)]

Tamara Franke van het winnende team in de voorronde

Volgende pagina: foto's dag 1