3e indoor ijsklimdag te Bussum,
twee impressies

Datum : 10 november 2002, seizoen '01/'02.
Plaats van handeling : Rock Steady (Bussum).

Gewone tekst: Tineke de Munnik
Cursieve tekst: Eric Frankenmolen
Fotografie: Menno Boermans
Realvideo's incl. bewerking: Court Haegens
Muziek bij de realvideo's: The parallax Corporation

Zie ook: fotoserie met 35 foto's van Menno Boermans (pop-up)
demo Elwin v.d. Gragt    [   klein | groot ]
demo Fedor Broekhoven [   klein | groot ]
demo Eric Frankenmolen [   klein | groot ]

[ Op lunchplekken, werkplaatsen, klaslokalen en op vele plaatsen meer, zijn vandaag mensen te aanschouwen die ontzettend veel last hebben van spierpijn. Al deze mensen hebben 1 ding gemeen: zij zijn de deelnemers die hun beste bijltje voor hebben gezet tijdens de eervolle strijd voor nederlands beste ijsklimteam van het jaar. ]

Zondag 10 november vond de Nationale ijsklimdag plaats in klimhal Rock Steady in Bussum. Bij gebrek aan verticaal ijs werd daar het NK drytoolen gehouden, waarbij met plastic ijsbijlen en zware bergschoenen een route op plastic grepen moest worden geklommen. Dat was geen gemakkelijke opgave, want het is lastig om een plastic ijsbijl op een plastic greepje te fixeren. Voordat je het in de gaten hebt, glijdt je ijsbijl weg en sta je floep, weer heel snel beneden. En dat is ook wat op grote schaal gebeurde. Veel deelnemers van de 16 teams die meededen, hadden dan ook moeite met de drytoolroutes.

[ Zondag 10 november, in klimhal Rock Steady te Bussum, was het een dag als vanouds: veel bekenden van bekenden, drytoolende sportklimmers die verder kwamen dan ijsklimmers, enthousiaste beginnelingen die hoger klommen dan everestbedwingers, en pickelhangende wurmpjes van 6 jaar die onder groot gejuich uit de zaal langer bleven hangen dan de rest. ]

Voorrondes

Elk team van drie klimmers moest minimaal één vrouwelijke deelneemster hebben. De voorrondes bestonden uit zes routes, zodat elk teamlid twee routes klom. De routes waren verdeeld in verschillende moeilijkheidsgraden en de teamleden konden onderling bepalen wie welke route klom. Dit probeerde elke team zo slim mogelijk te verdelen. Over het algemeen klommen de zwakkere schakels de gemakkelijkere routes, en de keiharde bikkels de moeilijke.

De zes drytoolroutes waaruit de voorronde bestond, waren over het algemeen allemaal behoorlijk pittig. De meeste deelnemers schopten het niet ver, en er werd slechts een enkele keer een route getopt. In totaal gingen acht teams door naar de finale, zoals de teams met de curieuze namen "Waar zijn mijn schaatsen" en "MeBo Kiekjesfabriek", maar ook het team van klimhal Cave en van de thuishal Rock Steady. Waarschijnlijk waren de teams die hadden kunnen oefenen in het voordeel. Maar het was duidelijk dat het merendeel van de drytoolers meedeed vanwege het meedoen en niet zozeer om te winnen. Dit was iets waarin de routebouwers zich hadden vergist. De routes van de voorronde waren al niet gemakkelijk, maar het "echte drytoolwerk" moest nog komen: de finaleroutes. Maar eerst was er tijd voor wat ontspanning.

[ Maf, maar wel ludiek. In de voorrondes, waarbij de 16 driemans teams zich konden kwalificeren voor de 8 finaleplaatsen, maakten velen van hen hun eerste drytool 'moves'. Anderen hadden nog kennis van vorig jaar of hadden de afgelopen weken in de klimhal al een beetje geoefend. Voor de routebouwers van Rock Steady was het evenwel spannend of er voldoende deelnemers zouden kunnen 'toppen'. Dat bleek best lastig. De 6 routes hadden een pittig niveau, maar de meeste deelnemers m/v wisten zich met de tong uit de mond een behoorlijk eind naar boven te 'hooken'. De groene route was verreweg het lastigst, maar zal na de wedstrijd nog blijven hangen in de klimhal voor de kans op een 'persoonlijke revanche'. ]

Extra wedstrijdjes:
pickelhangen en speedklimmen

Naast het NK drytoolen, was er ook een wedstrijd speedklimmen met stijgijzers en ijsbijlen in een houten wand. Dit kwam nog het meest in de buurt van het echte ijsklimmen, en veel deelnemers van de drytoolwedstrijd konden zich hier pas echt goed uitleven. Keihard met je stijgijzers in het hout schoppen en je ijsbijlen zo hard mogelijk in het hout slaan, was blijkbaar dé manier om zo snel mogelijk naar boven te klimmen. Het was in ieder geval een goede manier om je agressie en frustraties kwijt te raken en misschien ook om je weer enigszins in het ijs te wanen? De stukken ijs (hout) vlogen in ieder geval in het rond. Dat de dames hier anders over dachten, bleek uit de einduitslagen: een snelste tijd van de heren van 28 seconden, tegenover die van de dames: 2:23...

[ Altijd leuk, en wordt zeker een kraker op vrijgezellenparty's voor vrouwelijke klimmers: pickelhangen. Hoe lang blijf je met je beide handen hangen aan die gladde, rechte steel van een pickel? Duidelijk werd dat jeugdige Myra een echt supertalentje is. Speedklimmen is, in tegenstelling tot koekhappen en pickelhangen, duidelijk minder geschikt voor party's en kinderen. Het voornamelijk mannelijke deelnemersveld wist zich, als dolle stieren gewapend met scherp ijsklimmateriaal, in tijden onder de 30 seconden een weg naar de 10 meter hoger gelegen top te hakken en tsjakken. Er stond een lange rij om eens te proberen... ]

Verder was er op de bovenverdieping van de hal de mogelijkheid om te 'pickelhangen'. Simpelweg meten hoelang je aan een gladde pickel kunt hangen, zowel voor jong als oud een leuke uitdaging. Daarnaast de gebruikelijke stands met informatie, nieuwe materialen, kleding, pickels, ijsbijlen en stijgijzers, speciale ijsklimgrepen van Gecko climbingholds en een heuse ijsklimwand van een stevig soort piepschuim.

Het hoogtepunt van de dag

Daarna volgde het hoogtepunt van de ijsklimdag. Niet de finale, maar de demonstratie van het NKBV-ijsklimteam:
Elwin van der Gragt
  klein | groot,
Fedor Broekhoven
  klein | groot
en Eric Frankenmolen
  klein | groot
lieten zich van hun beste kant zien. Een voor een gaven ze een demonstratie van hoe drytoolen 'echt' moet: voorklimmend en met veel indrukwekkende en acrobatische klimbewegingen. Ze lieten zien hoe ijsbijlen optimaal kunnen worden benut in de meest ingewikkelde rustposities: been door arm, been over ijsbijl, hangen aan een hiel, of nee toch liever een hiel en een ijsbijl, ijsbijl steunend op de andere ijsbijl, ijsbijl over schouder, rusten en ijsbijlen wisselen. Alleen het kijken ernaar was al vermoeiend... Indrukwekkend was het ook: vooral de spectaculaire, luchtige sprong van circa 2,5 meter naar een peiler aan het dak, die speciaal voor deze dag was gebouwd. Gelukkig was er een degelijke zekering, zodat Eric zijn ijsbijlen in het piepschuim kon laten hangen toen ie, dodelijk vermoeid, zijn laatste pogingen opgaf.

Direct daarna konden de heren opnieuw aan het werk, omdat ieder de door hen gebouwde finaleroutes mocht demonstreren, voordat de finalisten in de isolatie gingen.

Het verschil met de spectaculaire demonstratie en het voorklimmen van de finaleroutes was nihil: Elwin, Fedor en Erik haalden opnieuw ingewikkelde toeren uit. De finalisten aanschouwden het geheel ondertussen een beetje schaapachtig "moeten wij dit ook kunnen?"

De finale

De finale dus. Zoals bij een sportklimwedstrijd moesten de finalisten in de isolatie blijven totdat ze aan de beurt waren en begon het als laatste geplaatste team als eerste met klimmen. De finale bestond uit drie routes en de drie teamleden moesten alledrie tegelijk een route klimmen. Opnieuw konden de deelnemers zelf bepalen wie welke route klom. Al snel bleek dat de finaleroutes te hoog waren gegrepen, maar na de matige voorrondes was dat niet echt een verrassing. De meeste klimmers kwamen niet veel verder dan enkele meters van de grond en stonden, voordat ze er erg in hadden, alweer beneden. Een van de routes begon heel spectaculair met een flinke dynamische sprong naar een bak, en een ander met een zeer pittige traverse. Maar niet alle deelnemers lieten zich uit het veld slaan en sommigen pasten met succes de gedemonstreerde drytooltechnieken toe. Een setje uitklikken met een bijl loshangend over je schouder was echter wat te veel gevraagd. Het klimteam Cave presteerde verassend goed: de twee mannelijke deelnemers klommen beiden tot halverwege de route, wat gezien de resultaten van de andere deelnemers een behoorlijke prestatie was. Het klimteam van Rock Steady, in de voorronde nog als eerste geëindigd, haalde in de finale beduidend mindere resultaten. Speelden de zenuwen parten of klommen de twee jonge talenten misschien te wild?

[ Oelala. Dat was pittig! Het Nederlandse ijsklimteam, waaronder ondergetekende, keek beteuterd toe hoe geen enkele deelnemer 1 van de 3 door hun gebouwde routes wist te toppen. Veel finalisten hebben daardoor weinig klimmeters gemaakt, en dat is jammer. Leuke kant is dan weer wel dat het publiek door had hoe moeilijk de routes waren en de finalisten bij elke gelukte beweging luid toejuichte. ]

Glorieuze winnaar van het NK drytoolen werd in ieder geval het team Cave, met het team Klimhal Amsterdam als tweede en het team van Rock Steady als derde. Het was duidelijk dat iedereen nog flink aan zijn drytooltechnieken moet schaven om in de buurt te komen van het niveau van het ijsklimteam. Het groeiende aantal trainingsvoorzieningen voor het drytoolen, belooft echter veel goeds voor volgend jaar....

De dag werd afgesloten met de prijsuitreiking, bedankwoorden en een toepassend bergsteigeressen van Kaisersmarren en goulashsoep.
Zum Wohl!

De uitslag van het kampioenschap is als volgt:

1. Team Cave
2. Team Klimhal Amsterdam
3. Team Rock Steady
4. Team Mebo Kiekjesfabriek
5. Team Surprice
6. Team Ice Age
7. Team Waar zijn m'n schaatsen
8. Team Spoednix
9. Team Demmenie Eindhoven
10. Team PBN 2
11. Team PBN 1
12. Team Alle kleine meisjes heten Anne
13. Team Demmenie Amsterdam
14. Team Bever Utrecht
15. Team Namasté
16. Team Hoogtelijp