Veteranenkampioenschap 2002

Tekst : Rutger Elink Schuurman.
Datum : 13 april 2002, seizoen '01/'02.
Plaats van handeling : Neoliet (Tilburg).
Zie ook de uitslagen : jongste groep en oudste groep.

Een Veteranenkampioenschap voor het eerst in een andere hal dan De Fabriek (r.i.p.) of Yellow Stone. Dat is even afwachten hoe het zal gaan. Gedurende de aanloop is er even wat overleg nodig over het tamelijk afwijkende wedstrijd formaat. Maar dat blijkt op de wedstrijddag verder prima over te zijn gekomen. De hal heeft voor een achttal routes van 4+ tot 7b gezorgd. De aanmelding van de deelnemers was een lastiger verhaal. De eerste aanmeldingen kwamen al half oktober binnen. Maar dat betrof de familie Zijlstra, die vast bij het opgeven van een van de kinderen gemerkt hadden dat het algemene inschrijfformulier ook voor het Veteranenkampioenschap gebruikt kon worden. Daarna nog een paar in de eerste maanden van 2002, maar tot een week geleden hebben we pas acht aanmeldingen. Helaas is door een vergissinkje de website van de NKBV voor ons onbereikbaar en de nieuwe SSK site nog te onbekend. Dus maar aan de DCH gevraagd om een link naar het inschrijfformulier op de homepage te zetten en dat werkt zoals bekend een stuk beter. In enkele dagen tijd is het deelnemersaantal gegroeid tot 30. Helaas dit jaar zonder onze Belgische klimvrienden. Het is toch wel een geruststelling dat we vele oude bekenden op de wedstrijd mogen verwelkomen.

De eerste routes op de linker zijwand in de hal zijn voor geen van de deelnemers een probleem. Ze mochten overgeslagen worden, maar daarvan is maar door één deelnemer gebruikt gemaakt. Uiteindelijk moet je toch inklimmen en waarom daarvoor niet de wedstrijdroutes gebruikt.
De derde route (groen in de linker hoek van de hal) is ineens een stuk venijniger. Vanaf deze route is Ulf Lennertz onze forerunner. Hij is er toch en vind het leuk om de routes te laten zien. Bedankt daarvoor, want het is toch wel vriendelijk voor de eerste klimmers om de route gedemonstreerd te hebben. De groene route heeft bij de overgang van de linker zijwand naar de hoofdwand een lastige pas en aan het einde zijn er nog twee lastige stappen te doen. Uiteindelijk blijkt hier zich toch maar één klimster in te verslikken.
De vierde, witte route op de linker zijwand is eigenlijk niet moeilijker, misschien zelfs iets gemakkelijker. Erik Lennertz heeft hier de pech om bij een traverse naar rechts via een bolle greep en een slecht geplaatste linker zijgreep het gaatje voor in de bolle greep te missen. Daarmee is het een stuk lastiger. Als ik er kom voel ik het gaatje voor twee vingers ook pas nadat ik bedacht heb dat dit onevenredig lastig is.

Daarna staat als vijfde route een zwarte 6b midden door de hoofdwand op het programma. Nu wordt het serieus. Waar de witte route slechts door drie klimmers niet getopt is, zijn er hier maar elf klimmers met Top. Het eerste stuk door de overhang, onder in de wand, is voor degenen die daar niet zo in thuis zijn behoorlijk zwaar, want echte bakken zitten er niet in. Op het moment dat de wand minder overhangt worden de grepen ineens veel minder, waardoor je niet echt kunt bijkomen van het eerste deel. Een van de zwaarste passen blijkt halverwege de bovenste helft (de friteszak) te zitten. Hoe het aanvoelt weet ik ook niet, want zover kom ik niet, maar negen klimmers stranden op de grepen 32 en 33. Wat mij betreft dus een zware 6b.

De volgende route is de groene 6c door het grote dak. Deze route wordt door de dames on-site voorgeklommen omdat voorzien is dat deze route bij de dames de beslissing zal brengen. De route start aan de rechterkant van het boulderwandje, heeft drie grepen in het dak en komt dan op de stalagmiet uit. Daar moet omheen geklommen worden, waarbij een goede rustpositie mogelijk is. Vervolgens gaat het via vrij grote grepen door een overhangend gedeelte naar een drietal grepen aan de rechter zijkant van het dak. Deze zijn wel goed, maar ook weer niet geweldig. De middelste is prima voor een foothook, maar dan moet je wel de derde greep vasthouden en daar kon ik toch niet over roepen. Vervolgens traverseert de route schuin omhoog naar het dak en volgt dat tot het einde. Vooral aan het einde zitten de grepen aan de linker zijkant, hetgeen het toch wel iets gemakkelijker maakt.

Tineke Spit is als eerste aan de beurt. Zij komt goed omhoog, om de stalagmiet, door het dak, naar de grepen aan de rechterzijkant. Komt weer terug in het dak en durft dan niet meer verder. Ineke de Bruijn doet haar aardig na, maar komt door het dak twee grepen en één setje verder. Vervolgens klimt Lucie Igel de route in een hele vlotte stijl geheel uit. We hebben haar sinds 1998 niet meer op het Veteranenkampioenschap gezien, maar ze heeft het in Frankrijk blijkbaar niet verleerd! Ook Yolanda Swierstra haalt Top maar lijkt aan het einde van de route wat meer moeite te hebben met de laatste twee grepen. Het is ook wel een hele lange boulder. Irene Gremmen doet het rustig aan en klimt toch heel ver tot de handgreep aan de zijkant van de driehoek vlak voor het einde van de route. Die pakt ze met de verkeerde hand. Ze komt daardoor tot vier grepen voor het einde. Jutta Atsma gaat in het begin goed, zij het niet echt vlot en komt net zover als Tineke. Net voorbij de zijkant de overhang weer in. Zij kan daar niet klippen en moet opgeven.

Dan is de beurt aan de heren. Die hebben de kunst van de dames af kunnen kijken, maar moeten wel (flash) voorklimmen. Bert Kivit heeft al zichtbaar moeite om door het eerste dakje op de stalagmiet te komen. Hij bereikt dan toch de zijkant, maar zodra de route het dak weer ingaat is het over. Regerend kampioen Cees Mazereeuw gaat heel goed en snel, slaat in het dak een paar grepen over om te tonen hoe gemakkelijk het eigenlijk is en komt dan toch heel fraai zonder handwissels bij de eindgreep uit. Mooie Top. Hans Helsper gaat snel door het eerste dak, komt goed op de stalagmiet, maar heeft dan al wat moeite om de zijkant te bereiken. Hij kan vandaar niet meer in de overhang komen. Sip de Jonge klimt vlot door het dak, rust even op de stalagmiet en gaat dan snel door naar de zijkant en met een foothook hangt hij het touw in het eerste setje in de overhang. Hij klimt het grote dak in klikt nog een keer en kan dan net de handgreep, waar Irene Gremmen er uitkwam, niet vasthouden. Ruud Klemkerk gaat het eerste stuk ook goed, maar gaat op de grepen aan de zijkant in de fout. Hij verlies daar de nodige kracht en kan niet meer de overhang inkomen. Uw verslaggever dacht dat de instap gemakkelijk zou zijn, maar dat blijkt tegen te vallen. Ik snap meteen ook het probleem van Bert met de handwissel op de platte schijf, maar ik kan daarna gelukkig goed rusten op de stalagmiet. Toen snel naar de zijkant, maar de grepen in het begin van de overhang zijn voor mij te lastig om aan te klippen. Door een been op de greep aan de zijkant te haken lukt dat uiteindelijk nog en kan ik nog iets bijkomen. Voldoende om het plusje te scoren, dat achteraf de derde plaats oplevert, maar verder gaan zit er niet in.

John Marinus klimt als eerste veteraan 40+ het eerste deel vlot door, komt ook nog goed naar de zijkant, maar lijkt daar al wat moeite te hebben. Hij klimt toch nog goed door de overhang het dak in en kan het setje in het dak klippen. Nog één greep verder moet hij opgeven. Voor iemand die zegt daken vooral te mijden toch een fraaie prestatie. Ramon Verhoeven is als tweede aan de beurt. Dit is kennelijk net te lastig. Van de twee kleine greepjes over de rand van de initiële overhang kan hij de eerste nog pakken, maar de tweede niet meer. Marc Kieskamp klimt heel vlot en met overtuiging de route in een keer uit zonder te rusten. Bernard Klok gaat iets rustiger, maar klimt ook met schijnbaar gemak de route geheel uit. Alleen bij de op één na laatste greep moet hij even terug gaan staan om deze zijgreep juist te belasten. Rob Mulder ziet er sterk uit en klimt ook zo. Heeft geen moeite met het eerste deel, rust niet aan de grepen aan de zijkant. Hij strandt pas geheel aan het einde omdat hij de laatste greep niet kan pakken. Omdat hij de voorlaatste route ook niet getopt had, werd hij slechts zevende, maar dat kan vast beter. Theo Hommeles heeft al in het begin meer moeite. Hij komt de eerste overhang wel goed door en bereikt de zijkant. Vandaar kan hij niet meer klippen en ook niet verder.

Frits Cattenstart klimt aan zijn stand verplicht de route soepel uit. Pak het handvat (36) met links, slaat greep 37 over en kruist naar de op twee na laatste greep. Hij slaat dan ook de op één na laatste greep over en bereikt zo de top. Tim van der Sleen klimt stug door en komt daarmee heel ver. Hij bereikt een min op de handgreep (36-). Arnoud Dekhuijzen klimt in eerste instantie wat onrustig, maar gaat dan toch goed door. Hij eindig met een spectaculaire val omdat hij bij het klippen van het setje in het dak uit de route valt terwijl hij net een meter extra touw heeft gepakt. Fokke Zijlstra lijkt ook wat meer moeite met de route te hebben, maar klimt toch heel netjes tot halverwege het dak. Dan Maarten Kleijne. Ook een krachtige klimmer. Hij gaat stug door en bereikt het handvat (36). Kan daar niet meer klippen. John Gosnell klimt soepel en vlot door. Hij pakt aan het einde met links een greep die ik als ongenummerd treetje ingetekend had, maar kan daaraan toch nog met rechts door naar de lastig geplaatste, op twee na laatste zijgreep en pakt vervolgens als vierde de top.

In verband met de tijd en de Chinese maaltijd die al enige tijd op tafel staat, wordt besloten de zevende route (7a) door de hoofdwand beneden maar over te slaan en direct de route 7b door het grote dak als finale te gaan klimmen. Eerst mogen de twee dames deze als superfinale gaan klimmen. De route gaat niet alleen door het dak, maar slingert al in de overhangende inklim danig naar rechts, naar links en weer naar rechts om de klimmers niet te fris in het dak te laten arriveren. Wat die routebouwers al niet bedenken moeten om de veteranen uit de wand te krijgen.

Super Lucy gaat echt heel goed door, naar rechts en naar links, weer naar rechts aan kleine greepjes. Dan het eerste dak door naar links. Ze komt over de rand, rust even op de paddestoel, gaat dan met rechts door naar de mega-banaan en probeert dan te klippen aan de kleine zijgreep daaronder. Dat lukt niet en ze gaat vrolijk terug naar de paddestoel om weer te rusten en gaat dan opnieuw. Klipt nu wel en pakt met rechts in het gat van de volgende greep en tikt dan nog de volgende aan. Super Yolanda steunt in de overhang met de rechtervoet tegen een greep van een andere kleur zonder er op te staan. De scheidrechter waarschuwt voor de zekerheid. Daar laat ze zich wat door afleiden en moppert wat terug. Klimt dan anders dan Lucy met een handwissel door het dak, rust ook even op paddenstoel en gaat dan met moeite naar de mega-banaan. Ze pakt de kleine zijgreep ondergreep en kan de volgende nog aantikken. Tweede plaats dus.

Cees Mazereeuw mag het ook nog proberen al is het voor de wedstrijd niet meer nodig. Hij pakt ook de mega-banaan ziet het zijgreepje er onder niet en geeft op.
John Marinus klimt met zichtbare moeite de traverse naar rechts op kleine grepen. Pakt nog de eerste greep in het dak en tikt de volgende met overtuiging aan. Marc Kieskamp, volgens zeggen een autochtone Neoliet klimmer haalt een fraaie Top. Is de route niet moeilijk genoeg?? Er komen nog drie sterke klimmers. Bernard Klok heeft een mooie geconcentreerde klimstijl. Moet alleen even blazen in het laatste stukje dak, maar het gaat toch Ook top. Frits Cattenstart rust op de paddestoel. Gaat dan goed door en probeert dan te klippen aan het kleine greepje rechts aan de zijkant van het grote dak. Dat lukt niet en hij valt. Maarten Kleijne komt door de traverse en het eerste dak, maar kan de paddestoel over de rand, waaraan gerust kan worden, alleen aantikken. John Gosnell begint fraai, gaat goed de traverse door. Heeft al wat moeite met de paddestoel. Moet daar aan beetje naar grabbelen en kan dan na de megabanaan niet verder.

Toen was er dus ook hier een superfinale nodig. Die was hier echter niet voorzien. In overleg met de hal werd daarvoor de Mint 7c die links van het boulderwandje begint gekozen. Bernard Klok bereikt de grote afloper op het verticale stukje wand na de eerste overhang. Hij gaat dynamisch naar de greep aan de linker zijkant maar kan die niet fixeren. Dit ziet er wel heel moeilijk uit. Marc Kieskamp is daarna aan de beurt en kan eigenlijk de instap al niet maken (3-). Bernard is daarom de winnaar en gaat met vriendin Jutta met twee gouden plakken weer richting Amsterdam. Echter niet voordat hoofdscheidsrechter Aad Wielaard de medailles bij de eerste drie van elke categorie heeft omgehangen en de Chinese maaltijd soldaat gemaakt is. Ondanks dat die al een paar uur staat te sudderen op een paar lichtjes, blijkt die toch nog prima te eten. Zelfs de bami.

Ik vind dat we terug kunnen kijken op een zeer geslaagde wedstrijd, met mooie routes, mooie klimmers en een gemoedelijke, sportieve sfeer, waarin vooral veel geklommen kon worden.

Rutger Elink Schuurman