Bernard Kroes (team THEA) rechtsboven aan het werk

Uitwisselingswedstrijd 2002

Tekst : Tobias Kamphuis.
Foto's : Adwin Timmer.
Datum : 26 oktober 2002, seizoen 2002.
Plaats van handeling : Arqué (Enschede).
Zie ook de teamuitslag en statistieken.

Eerst een stukje geschiedenis...

Sinds al bijna zeven jaar staat in Enschede het klimcentrum Arqué. Zo ongeveer tegelijk met de opening van het klimcentrum is ook een officiële klimvereniging opgericht. Met de Enschedese Sportklimvereniging On-Sight had klimmend Enschede er een vereniging bij. Er was al een SAC namelijk de TSAC. Tussen On-Sight en de TSAC is altijd al een soort rivaliteit geweest. En zo werd na een paar jaar door On-Sight de eerste uitwisselingswedstrijd georganiseerd. Het jaar erop was de TSAC aan de beurt en zo ging het even door. Totdat er drie jaar geleden werd besloten om ook andere verenigingen, gelegenheidsclubs en andere soorten groepjes uit te nodigen. De wedstrijd werd iets groter opgezet en er kwam ook een heuse wisselbokaal. Een groot grijs klimelement aangeboden door AXIS. Het eerste jaar was het thuisvoordeel voor On-Sight doorslaggevend en wonnen de tukkers de bokaal. Tweede werd de inmiddels ter ziele gegane club Lola. Dus het volgende jaar gingen we naar Amsterdam. Daar deed Lola als organiserende club buiten mededinging mee en dus was de bokaal wederom voor On-Sight.

2002...

In 2002 moest de wedstrijdcommissie onder aanvoering van Herman Engbers maar weer eens aan het werk om wederom een gezellige wedstrijd neer te zetten. Het inmiddels beproefde wedstrijdformaat met boulders, routes en enkele teamonderdelen werd weer van stal gehaald. Dit keer werd gekozen voor het in teamverband rondjes rond de boulderwand klimmen en de klimspullen traverse die tegenwoordig op het prikbord liefkozend bekend staat als het onderdeel "hannesen". Voor de score werd gekozen voor het "1000 delen door" systeem. Door dit systeem hoeven de organisatoren niet meer te kijken welke boulder moeilijk en welke makkelijk is want elke boulder is duizend punten waard. Als twee klimmers de boulder klimmen delen ze die punten en krijgen ze dus allebei 500 punten. Als 40 mensen hem klimmen verdienen ze dus 25 punten. Op deze manier zijn de makkelijke boulders dus aan het eind van de dag veel geklommen en dus weinig punten waard.

Remco Geurts (Team Troublz) in de moeilijkste route

Voor de routes en traverses werd hetzelfde systeem gebruikt, maar dan werden de routes verdeeld in derden. Elk derde was dus duizend punten waard, de traverses hadden niet zo'n verdeling maar waren als ze helemaal geklommen waren wel 3000 punten waard. De organisatie geloofde wel dat als men twee derde van een route kon klimmen dat de makkelijkere routes ook wel helemaal zouden lukken. Je kreeg dan ook al deze punten cadeau. Op deze manier hoefde je niet alle routes te klimmen en was het niet te druk bij de routes waar er maar vijf van waren geschroefd. Zo kon er dus meer geboulderd worden.

Irene Pieper (ES On-Sight) in de right-hand boulder boven

Dit jaar was het duidelijk dat On-Sight niet ging winnen, de beste klimmer was overgelopen naar team THEA, de meervoudig Nederlands kampioen had zijn been gebroken en de chef wedstrijden had bijna elke boulder, route en traverse gebouwd en hield zich daarom maar afzijdig van de wedstrijd. Team THEA was huizenhoog favoriet om de wisselbokaal dit jaar mee naar huis te nemen. Met in hun team een wereldkampioen, iemand die 8c klimt, en verschillende mensen die bijna net zovaak in Bleau zijn als in Nederland. Dit moest wel een goede combinatie zijn. Verder waren en nog vele grote namen uit de hedendaagse nationale klimtop vertegenwoordigd bij de verschillende teams. De strijd om de tweede plaats zou dan ook een spannende worden.

Mike Meijnhard probeert een niet-geklommen boulder

Tijdens de wedstrijd konden de deelnemers via een computerscherm real-time hun eigen score en die van hun teamgenoten bekijken. Dit zorgde voor veel stress en niet in de laatste plaats bij een niet nader te noemen klimmer uit Almelo als hij zag dat zijn "kleine" broertje weer een keer boven hem stond in de tussenstand. Door dit prachtige systeem was bijna altijd te zien welke boulder nog veel punten waard was of welke traverse je nog even moest drukken om weer in de top tien te komen. Het was alleen altijd de vraag of elke klimmer zijn laatste score al had ingeleverd, want voor het zelfde geld kwam er vlak nadat je gekeken had iemand met een scoreformuliertje. Daarop stond dan natuurlijk net dat hij dat projectje van jullie twee had getrokken, en daardoor met jou een vijfeurocentstukje had gewisseld en dus boven je kwam te staan.

Raoul Kramer (Team Troublz) in een boulder boven

De wedstrijd...

De wedstrijddag begon voor sommigen al vroeg. Enschede is ver weg voor de meeste klimmers en niet iedereen was dan ook precies op tijd. Dit maakte op een vrijblijvende dag als deze natuurlijk niets uit en een half uurtje na de officiële aanvang van de wedstrijd was iedereen al naar hartelust aan het boulderen. Voor de routes was iets meer aansporing nodig en daarom werden er wat routes voorgedaan door klimmende tukkers. Sommige mensen gingen zelfs alle boulders langs van 1 tot 47. Na een tijdje werd duidelijk dat Roman, Jorg, Ferdinand, Jesse en Dirk de mensen waren die de zomer erg goed waren doorgekomen. Bij de vrouwen was Monica erg goed in vorm. Dit bewees zij door de een na moeilijkste route zonder problemen uit te klimmen. Ze is duidelijk de sterkste vrouw als het gaat om het klimmen bij meer dan 10 graden overhang.

Monica Zeilemaker (damesteam Triceps) in bovengemelde route

Na een tijdje werd het boulderen wreed verstoord door de organisatie die verzonnen had dat er maar eens rond de boulderwand geklommen moest gaan worden. Dit vonden wat klimmers in eerste instantie niet echt een prima idee maar toen ze eenmaal bezig waren kwam toch het fanatisme van de gemiddelde klimmer boven en werd vooral tijdens het Hannesen gevloekt en getierd omdat eerst de witte crashpad op de grond moest liggen en de tandenborstel die iemand in zijn broek had gestopt bovenop. Omdat de teamonderdelen bij elkaar maar ongeveer een kwartiertje duurden bleef het leuk en konden mensen snel weer aan de orde van de dag overgaan. Namelijk, het trekken van de uitgezette boulders op de wanden van Arqué. Bij deze boulders was gebruik gemaakt van de prachtige grepen van SLVTR die ook een module beschikbaar hadden gesteld als poedelprijs (waar uiteindelijk het kidsteam van On-Sight aanspraak op maakte).

Team Troublz tijdens het hannesen

Toen de wedstrijd een paar uurtjes oud was gingen de goede klimmers zich ook met de routes bemoeien. Als eerste ging Ferdinand de minte 7 ^{nog wat} in. Toen Herman en Tobias de route de avond ervoor getest hadden waren ze er van overtuigd dat het wel een 7C zou zijn. Zij hadden toen nog niet kunnen vermoeden dat zij ongelooflijke pap in de armen hadden en dat de route slechts 7B was. Fred kwam ondanks een gedraaide greep op de tweede dakrand tot de tweede zonegreep en had hiemee dus twee zones van de moeilijkste route en alle zones van de makkelijkere routes. Even later deed Roman een poging in de route. Zijn zekeraar had al begrepen dat het moeilijk was om Roman die dag af te stoppen. Roman trok zijn zekeraar bijna door het eerste setje, omdat hij na veelvuldig aandringen van Roman nog niet genoeg touw gaf. Toch topte Roman de route en streek hier een heleboel punten mee op. Dirk klom de route ook soepel uit, dit mede doordat hij even relaxed rustte in het tweede dak aan een hand en een toe-hook. Jesse bleef op de moeilijkste pas steken en haalde twee derde van de route, Jorg probeerde de route een kwartier voor het einde van de wedstrijd en was kennelijk erg moe van het boulderen en viel op hetzelfde stuk als Jesse.

SLVTR's Bernard Klok in de een na moeilijkste route

In de andere routes werd op het einde van de dag nog menig cc melkzuur geproduceerd, vooral de twee na moeilijkste route op van die lelijke aflopers was goed voor een aantal woorden die inmiddels uit dit verslag weg zijn gecensureerd. Toen iedereen moe en voldaan was van een mooie dag klimmen en teamopdrachten uitvoeren was het wachten op de uitslag met de prijsuitreiking. Toen crashte het ICT wondertje van Herman. De uitslagen werden maar even handmatig opgeteld en zelfs een blinde met een blinddoek voor kon zien dat team THEA had gewonnen. Ook was duidelijk dat een van de On-Sight teams laatste was geworden. De prijzen waren dus duidelijk. De wisselbokaal voor team THEA en de troostmodule voor On-Sight kids.

Hé Dirk Mol (Team Troublz), wel hip zo, die onderbroek...

Al met al was het een zeer geslaagde wedstrijd en ik kan nu al niet wachten op een vervolg van dit spektakel volgend jaar in THEA. Ik hoop zelf dat we het jaar daarop weer iedereen in Enschede kunnen begroeten, omdat wij volgend jaar weer op volle oorlogssterkte richting de hoofdstad gaan. Wie weet wel weer met een bus supporters.

Namens de wedstrijdcommissie van On-Sight wil ik alle teams bedanken dat ze mee hebben gedaan aan deze teamwedstrijd, verder iedereen die geholpen heeft met de routes, boulders, traverses en organisatorische dingetjes ontzettend bedankt, en in het bijzonder het secretariaat voor de snelle en acurate verwerking van de real-time tussenstanden. Voor de geïnteresseerden staan elders op climbing.nl de uitslagen en nog wat leuke statistieken over de wedstrijd.

Tot volgend jaar in THEA,

Tobias.

Wie de schoen past...