WK '99: met het Nederlandse
team naar Birmingham

Door: Nienke Swart

Datum: 3 t/m 5 december 1999.
Zie ook de uitslagen van de heren en de dames,
alsmede de speed-uitslagen bij de heren en de dames.

Het Nederlandse team bestond uit Casper, Peter, Roman, Ferdinand, Erik en Monica. Zij hadden zich, op basis van hun goede resultaten van het afgelopen wedstrijdseizoen, automatisch geplaatst voor het WK '99 te Birmingham. Eleonora, Yolanda en ik konden ons uitsluitend kwalificeren na bewijs te hebben geleverd van vormbehoud. Uiteindelijk behoorde alleen ik tot de gelukkigen. Jeroen was mee als begeleider van het team en Dick en Reindert om te supporteren en te netwerken.

Voor wie ons niet kent, en dat is waarschijnlijk het grootste deel, volgt een kleine introductie. Casper en Roman verkeren nog in hun puberjaren, zij zijn

...wie ons niet kent...

17 respectievelijk 18 jaar en klimmen van jongs af aan, heel fanatiek. Casper ten Sijthoff is een technische klimmer, van wie we veel konden verwachten en Roman is heel erg sterk en een echte volhouder. Gelukkig tonen hun scholen begrip voor hun uit de hand gelopen hobby en mochten ze legaal spijbelen (alweer!). Ferdinand is een paar jaartjes ouder en heeft met name het laatste jaar veel vooruitgang geboekt. Hij is, naar ik begrepen heb, bijna full-time met klimmen bezig (ook beroepsmatig).

Pappa Peter Horning was, bij afwezigheid van Erik Jacobs, de oudste. Hij is meerdere malen, in afwisseling met Erik Jacobs, Nederlands Kampioen geweest. Samen hebben zij, net als Casper en Roman, ook veel

...aanvaring met een Mercedes...

internationale wedstrijdervaring. Beiden hebben hun eigen klimhal danwel meerdere klimhallen. Beter bekend als Klimhal Arqué te Enschede (Peter) en de Neoliet-Klimhallen (Erik) te Tilburg, Eindhoven en Heerlen. Peter had zich fanatiek voorbereid, terwijl Erik helaas door een aanvaring met een Mercedes niet in staat bleek te zijn om te trainen noch om mee te komen. Monica is regerend Nederlandse kampioene en beresterk. Ook zij is sinds kort full-time aan het klimmen en rust een beetje uit van een zwaar afstudeerproject. En ik … ik geef liever geen toelichting over mezelf. Jeroen Jongeneelen klimt zelf ook fanatiek en maakt tegenwoordig zijn eigen klimpanelen (Jongeneelen Klimpanelen?). Dick is manager sportklimmen bij de NKBV en Reindert van de Sectie Sportklimmen van de NKBV.

We hadden donderdag 2 december afgesproken op het vliegveld in Birmingham. Ik had een vlucht vanuit Eindhoven en zou er een paar uur eerder

...grijze krullenbol van Dick...

zijn. Na 7 uur te hebben gewacht op het vliegveld in Birmingham - het toestel van de rest van het Team kon niet opstijgen en ze moesten wachten op een andere -, had ik de helft van mijn meegenomen boeken al uit, de batterijen van mijn walkman verbruikt en een erg stijve kont van de niet al te zachte stoelen van het meeting-point op het vliegveld. Gelukkig zag ik de grijze krullenbol van Dick aan het eind van de middag boven de hoofden uitsteken. Vlak daarna kwamen de anderen. Opgelucht haalde ik adem. Het zou je toch gebeuren als Nederlands Team ........

We sliepen in een heerlijk hotel, waar ik een kamer deelde met Monica. Ze wist me erg op mijn gemak te stellen en we hebben lekker kunnen kletsen over wedstrijden, voorbereidingen etc. Morgen was het vrijdag en we moesten pas om 11.00 uur in de isolatie zijn. Lekker even bijslapen van een zware werkweek en een lange reis. Om 7.30 uur belde Jeroen ons, tot onze ergernis, uit bed. Hij had zich vergist in de

...en vond een vrije greep...

tijd (sommige mensen zijn altijd iets te fanatiek). Om 11.00 uur stonden we voor de isolatie. Ik moest al als zesde starten en was bang dat ik niet genoeg tijd had om op te warmen. Monica was een van de laatsten en de jongens zweefden ertussen in. Er stond een lange rij voor de ingang van de isolatie. De organisatie had nog niet alles onder controle. Tegen tien voor half twaalf konden we eindelijk opwarmen. Maar helaas, het boulderdak bleek maar iets van 30 m2 groot. En dat voor bijna 200 klimmende mensen, waarvan een groot deel graag direct wilde opwarmen. Ik had nog 1 ½ uur. Ik rende rondjes, sprong op en neer en vond een vrije greep die ik dan ook niet meer heb losgelaten. Even voordat we de route mochten inlezen mocht ik nog even een paar andere grepen vasthouden.

Monica en ik lazen samen de route in. Opgemerkt dient te worden dat je een groot voordeel hebt als Nederlandse bij het inlezen, je steekt namelijk minimaal een kop boven de rest uit en bent over het algemeen ook een stukje breder (dat duwt en dringt beter). De wand bleek een met hoogglans (Gamma huismerk?) geschilderde overhangende pilaar die eindigde in een knalroze met zwarte strepen beschilderde knobbel (ik weet geen duidelijkere omschrijving). Daar ging onze route doorheen. Aan weerszijden waren zwaar overhangende structuurwanden bevestigd. Daar gingen de herenroutes doorheen. Onze route kon opgedeeld worden in drie gedeeltes. Het eerste

...knalroze met zwarte strepen...

gedeelte was overhangend met hele kleine greepjes; ideaal. We maakten ons alleen ongerust over de gladde structuurloze ondergrond. Even afwachten. Het tweede gedeelte was een dak. Meer iets voor Monica dus. Daarna verdween de route in de onoverzichtelijke kuilen- en bobbelmassa van de roze puist. Het zag er goed uit. De routes van de jongens zagen er van het begin tot het eind krachtig uit (soms ben je blij dat je geen vent bent).

Ik was nog nooit zo zenuwachtig geweest. Wat miste ik de kalmerende adviezen en de wijze raad van een coach. De anderen waren veel rustiger (bedoelen ze dat nou met wedstrijdervaring?). Ik moest lang wachten in een tussenruimte en koelde nog meer af voordat ik kon beginnen. Ik laadde me op en ging vol goede moed aan de slag. Dat duurde maar even. Ik raakte dik in de stress door een pas waarbij ik mijn voet heel hoog moest inzetten (lang zijn heeft dus alleen voordeel bij het inlezen en niet bij het klimmen). De structuurloze ondergrond liet weinig ruimte voor alternatieven. Ik raakte in paniek. Onverzuurd en dus ook niet tevreden viel ik uit de route. Ik hoopte dat de anderen het beter zouden doen.

De herenroutes zagen er erg maximaal (= krachtig) uit. Casper en Peter gingen soepel de rechter route door;

...we hoopten dat hij de halve finale zou halen...

een zwaar overhangende structuurwand. Peter zag bij een enorme sculptuur ver boven de helft van de route, niet de juiste oplossing voor zijn voeten. Casper kwam er een paar passen daarna ook uit. Hij klom ondanks zijn griep, waar hij inmiddels iedereen mee had aangestoken, erg goed en soepel. We hoopten, dat hij de halve finale zou halen. Roman en Ferdinand klommen de linkerroute. Deze route werd gekenmerkt door nog zwaardere blokpassen, waar Ferdinand al in het begin door in de problemen geraakte. Roman daarentegen klom krachtig door en zette een goede prestatie neer. Ferdinand leek zich al net zo vervelend te voelen als ik, terwijl Casper en Roman zich afvroegen of ze in de halve finale zaten.

We moesten lang op Monica wachten. Ik liep naar voren om haar aan te moedigen. Ik schrok toen ze opkwam. Ze had een verband op haar arm! Wat had ze nu weer uitgespookt? Het overvolle boulderdak? Maar, .... ze leek net zo relaxed als de dag ervoor en klom lekker door. Een pas voor het dak kwam ze eruit. Ze zette niet dynamisch genoeg in. We baalden. We hadden zo gehoopt dat tenminste een van ons door het dak had kunnen komen en deel had kunnen nemen aan de halve finale. De routes voor de heren en dames werden de eerste dag overigens maar door een enkeling uitgeklommen. Er zat geen enkele Nederlander in de halve finale. Resultaat was: Casper op een gedeelde 29e plaats, Roman op een gedeelte 34e plaats, Peter op een gedeelde 39e, Ferdinand op een gedeelde 71e plaats, Monica op een gedeelde 43e plaats en ik op een gedeelde 55e plaats. De gedeelde plaatsen bewijzen o.a. dat de maximale routes vol zaten met blokpassen.

Terwijl iedereen van de avondmaaltijd leek te kunnen genieten, evalueerden Monica en ik onze slechte prestaties. Wat deden we goed en wat niet? Wat

...enkele nuttige ideeën...

moeten we de volgende keer anders doen en hoe bereiden we ons beter voor? Ook met de NKBV afvaardiging kwamen we tot enkele nuttige ideeën omtrent uitzendbeleid, wedstrijdervaring etc. De routes zijn zeer maximaal, dus volgende keer geen nadruk op continuïteit meer. Vooral mentale voorbereiding is belangrijk. Een coach dus ook. Monica en ik besloten om samen te gaan trainen (ondanks de grote afstand) en ondersteuning van mensen zoals Ineke (Nederlands kampioene van een aantal jaren geleden) en Erik te vragen. Er kwam dus toch nog iets goeds uit het weekend. Veel geleerd en veel ervaren. Achteraf heb ik bewondering voor de begeleiding die ons, ondanks ons niet al te beste humeur, enigszins wist op te vrolijken.

De routes van de tweede dag (halve finale) leken minder zwaar dan de eerste dag. 26 dames en 26 heren streden om een finaleplaats. De klimmers van wie we beter verwachtten presteerden beneden de maat. We waren dus niet de enige met een slechte dag. Yuji (Japan) klom verschrikkelijk soepel in tegenstelling tot de broertjes Petit, Brenna en Legrand. Bij de dames hadden Liv en Muriel niet duidelijk de overhand. Dat zou nog wat beloven op zondag, wanneer de finale plaats zou vinden. Gedurende de gehele dag letten we op de techniek en tactiek van deze topklimmers.

Monica en ik deden in de avond nog mee aan de snelklimwedstrijd. Tussen zwaar getrainde Russen en Oekraïners met turbodijbenen, speciaal gekomen

...Russen en Oekraïners met turbodijen...

voor deze tak van sportklimmen, maakten Monica en ik maar een slungelige indruk. Maar we hadden iets goed te maken. De route inlezen was lastig, want we moesten door onze lengte een aantal passen overslaan om toch nog snel te kunnen klimmen. De jongens schreeuwden hun door griep gevelde stembanden extra uit hun longen en het hielp. Resultaat was Monica 25e en ik 20e. Toch nog een beetje gepresteerd en lekker afgereageerd.

Het stadion was op de finaledag bomvol. De deelnemers en zelfs de coaches van de nog deelnemende teams werden in een uithoekje geplaatst, zodat de betalende toeschouwers genoeg plek hadden om de wedstrijd goed te kunnen zien. (Onze pubers wisten op een geheimzinnige manier de betere plaatsen te bemachtigen.) De finale routes waren in tegenstelling tot de kwart en halve finale route zeer continue en erg lang. De uiteindelijke uitslag was bij de heren zeer verrassend en bij de dames, zoals altijd.

NKBV bedankt voor de kans tot wedstrijdervaring. Jongens bedankt voor de aanmoedigingen en Jeroen, Reindert en Dick bedankt voor het vaak ondankbare regelwerk en de grandioze inzet. Ik hoop het de volgende keer beter te doen. In vergelijking met de ervaringen van Ineke, Miriam, Erik en Peter enkele jaren geleden in de steentijd van het Nederlandse sportklimmen is er erg veel veranderd. Ik hoop dat deze trend doorzet.