World Cup Kranj (SLO)

Door: Monica Zeilemaker en Casper ten Sijthoff.
Datum: 15-17 november 2002, seizoen 2002.
Zie ook: de uitslag bij de dames en de heren.
Alle foto's: Casper en Monica tijdens de Worldcup in Aprica.

Dat hebben ze hier goed voor mekaar...

[Casper:] De worldcup in Kranj is altijd een mooie aangelegenheid, en bij de finales zitten er wel 1500 man écht te genieten! Dat hebben ze hier goed voor mekaar. En bovendien klimmen de Slovenen ook erg goed: bij de dames zaten er dit jaar drie in de finale.
Ik heb er heel veel zin in, ik ben écht in vorm! Misschien haal ik deze keer wel de finale...

In CREPS hebben we veel dingen "ontdekt" waar ik nog heel veel in kan verbeteren. En het mooie is dat ik dat ook al gevoeld heb tijdens de trainingen.
Deze wedstrijd ben ik ook niet "alleen", want ook Jorg en Zeb doen mee.
De kwalificatie is een route die zich uitstrekt over de hele wand, met veel traverses, en zelfs passages omlaag klimmen. Ik bereid me erop voor dat het een hele zware route kan worden, maar eigenlijk valt elk greepje mee. Een tikkeltje nerveus en hard knijpend kom ik boven, gelukkig, halve finale.

Nu is het de beurt aan Zeb. Hij klimt met veel stijl in de route, vindt hier en daar mooie trucjes die zijn armen lijken te ontlasten. Alleen halverwege de route zwaait hij zijn lichaam te vroeg om naar een tree, waardoor de passage een stuk zwaarder wordt. Even lijkt hij zich er doorheen te trekken, maar dan is het over. Jorg klimt wel goed door deze passage heen, maar in het stuk waar je omlaag moet klimmen schiet zijn voet weg... Hij blijft nog wel even hangen, maar valt er dan uit. Ze halen helaas niet de halve finale.

Zaterdagavond is voor mij de halve finale. Als we een uur vertraging hebben, lijkt het even of ik pas weer om middernacht moet klimmen, maar uiteindelijk valt het mee, en klim ik om 22:30. Deze route ziet er écht een stuk zwaarder uit dan de kwalificatie, maar ik snap wel alle bewegingen. Het is zaak om vooral goed de maximaalkracht op te warmen, omdat er echt hele krachtige stukken bij zitten.

De inklim gaat redelijk, en ik kom snel onder het dak aan. Daar wil ik een setje inhangen, wat niet bepaald soepel verloopt en waar ik best wat kracht verspeel. Nog even rusten, en dan hup het dak in. Een, twee kruispassen na elkaar, een dynamische beweging naar een platte balk, en vervolgens moet ik een toe-hook maken, maar dat zie ik niet, jammer! Ik zet aan naar de volgende greep in de vorm van een vogel. Ik haal hem, maar dan zipt mijn voet en is het gedaan! 17e, klinkt niet onaardig, maar ik wil veel beter.

Uiteindelijk ben ik in de eindstand van de worldcup op de 20ste plaats geëindigd, alweer een stijging van 10 plaatsen ten opzichte van vorig seizoen!

Zenuwachtig??

[Monica:] In Kranj voel ik me voor het eerst in mijn wedstrijdgeschiedenis op mijn gemak in de isolatie; hoe komt dat nu zo weer?? Ik geniet van al die nerveuze mensen om me heen, en kan zo de vier uur dat ik er zit - ik moet als laatste - prima doorbrengen. Maar zo op m'n gemak als ik me in de isolatie voelde, zo zenuwachtig ben ik nu in de route. Dit heb ik nog nooit meegemaakt, als ik kijk naar treetjes, zie ik mijn benen trillend er naar toe bewegen. Er is ergens een kleine rustpositie en ik zet mijn voet op een klein beetje uitstekende plaat. Maar mijn benen trillen zo erg dat ik het niet lang kan volhouden, het kost te veel spanning. Dan komen de dakpassen en lig ik er vlak daarna uit. Blijkbaar tijd om lichaamsspanning te trainen. In het vlieguig op de terugweg baal ik. Van de zomer ging het nog zo goed, de routes lagen me beter. Dit keer word ik hard geconfronteerd met mijn zwakke punten in het World Cup-circuit.

Klimsport nu volwassen?

Het niveau van de vrouwen is aanzienlijk hoger komen te liggen dan vorig jaar. Het is ook niet meer goed te voorspellen wie 1, 2 en 3 zullen worden. Het aantal vrouwen wat deelneemt is iets afgenomen: als je op je max een 7a onsight klimt, heb je gewoon niets te zoeken op zo'n wedstrijd. Deze meiden komen dan ook niet meer. De Zweedse Inela Nilson vertelde me dat een paar jaar terug je nog makkelijk bij de eerste 20 kon komen als je 7a+/7b onsight klimt, en het was haar ook opgevallen dat er nu meiden zijn die bij de ene wedstrijd 20e worden, en bij de andere wedstrijd het goed doen in de finale. Bij de heren doet zich ongeveer hetzelfde voor. François Legrand - heeft in Aprica enkele routes gebouwd - toonde zich verbaasd over de stijging van het niveau. Is de sport nu volwassen aan het worden?

Balen

Mijn niveau stijgt sneller dan enkele jaren terug, maar mijn resultaten bij World Cups stijgen nu niet in de lijn mee die ik zou willen. Ook Casper had bij enkele World Cups meer verwacht, maar ziet zijn eigen klimniveau nog steeds flink vooruitgaan. Gelukkig heb ik al ideeën over hoe mijn niveau sneller omhoog kan, en Casper zit goed in Zuid-Frankrijk en leert daar nu veel. Tijd om weer hard te trainen, en ik heb er zin in!

Monica.