Evelien Zijlstra in de finale

Eerste promotieklassewedstrijd

Tekst : Tobias Kamphuis.
Foto's : Laurens Schrijnemakers.
Datum : 18 januari 2003, seizoen 2003.
Plaats van handeling : Steep Part (Den Haag).
Zie ook : de uitslag.

18 januari begon het dan eindelijk, het wedstrijdseizoen 2003. Door de nieuwe indeling van het wedstrijdseizoen hebben we een erg lange zomervakantie gehad. Iedereen stond dan ook te springen om een wedstrijd waarbij hoger geklommen werd dan drie meter. Dit was zeker wel te zien aan het ongekende hoge aantal deelnemers. Aan het eind van de dag kwamen er 19 vrouwen en maar liefst 37 mannen voor in de einduitslag. Dit kwam onder andere omdat de lat voor deze wedstrijden ietsjes lager ligt dan de A-wedstrijden vorig jaar. De nadruk ligt op een gezellige wedstrijd waarbij voor deze ene keer maar liefst tien heren en negen vrouwen promoveerden.

Roman v.d. Werf in de finale

Vooral bij de heren werd het een hevige strijd om te promoveren naar de topklasse waarvoor men twee weken later al aan kon treden in het Enschedese klimcentrum Arqué. Deze wedstrijd gaf bij de vrouwen de kans voor nieuw talent om zich te laten zien. Dit omdat de sterkste vrouwen al hoog in de eindstand van de A-competitie van vorig jaar voorkwamen. Bij de heren waren er onder de deelnemers onder andere 's lands beste buitenklimmer, 's werelds beste jeugd A klimmer en een oude rot uit het vak die vier nationale titels op zijn naam heeft staan.

Peter Horning in de finale

De verschillen tussen deze promotiewedstrijd en de topklassewedstrijd waarvoor plaatsbewijzen werden vergeven kon haast niet groter zijn. Een opvallend verschil is het soort wand waarop geklommen wordt. Is er in Enschede sprake van een redelijk zware overhang, in Den haag is het enige wat een beetje overhangt het boulderhok wat er overigens zeer prima uitzag. Door dit verschil in wandtype is het interessant om te zien wie er volgende week weer net zo hard degraderen als dat ze in Den Haag zijn gepromoveerd.

Bij aankomst bij het station in Den Haag stond een gebouw waarvan menig padvinderhartje sneller gaat kloppen. In het "outdoorgebouw" bevind zich ook de nieuwste creatie in de Steep Part serie van Ad van der Horst. De hoofdwand van de hal was netjes leeggeschroefd en het was duidelijk aangegeven welke routes geklommen moesten worden. Na deze lange zomer kon iedereen weer lekker met elkaar kennismaken. Rond 12.00 uur werd begonnen met de wedstrijd.

Ricardo de Leeuw in de finale

De eerste route voor de heren was ergens in de richting van de 7a. je moest zoals altijd deze route uitklimmen om nog een beetje een realistisch uitzicht te houden op een finaleplaats. Alle favorieten slaagden erin om deze route uit te klimmen; er waren niet echt grote verassingen. Hetzelfde was het geval bij de vrouwen. Het enige wat opviel bij de vrouwen was dat Maja Vlaming het niet presteerde de eerste route uit te klimmen. Dit zou ze echter ruimschoots goedmaken later op de dag.

De tweede route was voor de heren een aaneenschakeling van doffe ellende, die er voor zorgde dat één klimmer er al helemaal geen zin meer in had, en ook wat klimmers niet eens aan het clippen van het eerste setje toekwamen. De demonstratie kwam van Jeroen de Winter. Jeroen is als ervaren internationale klimmer wel het een en ander gewend. Hij had echter de avond van tevoren nog lang aan de routes gewerkt en viel er bij de demonstratie meerdere keren uit. Hij haalde gelukkig geen laffe trucs uit en klom de route - zij het met een aantal blokjes - gewoon uit. Dit was voor de deelnemers enigszins schrikken geblazen.

Yolanda Swierstra in de finale

De ellende begon pas echt goed bij een pas met een ondergreep, waarbij op wrijving gestaan moest worden. Dit soort grappen kosten altijd veel kracht en zijn dan ook voor sommige klimmers teveel van het goede. De mensen die deze pas maakten zaten allen in de finale. Miste je de pas dan kon je gaan douchen. De route werd door twee mensen uitgeklommen, Roman en Jorg. Aangezien er onder in de wand geen plaat of structuur was waarover je een ongewone weg omhoog kon nemen, moest Peter Horning wat anders verzinnen. De greepjes waar de besten eruit vielen, en die de nog iets beteren gewoon oversloegen, hield Peter gewoon vast. Voor de laatste greep moest echter nog iets naar links geklommen worden. Dit vond Peter eigenlijk maar een beetje eng. Hij pakte dus eerst een greep van een andere kleur en vervolgens de rand van de wand om het setje te clippen. Zo kwam Peter toch nog tussen een ongekend aantal joung guns in de finale.

Jorg Verhoeven in de finale

De tweede route bij de vrouwen bestond weer voor het grootste gedeelte uit kleine meuk op een verticale wand. Bovenin zat nog een hoekje waar het leek alsof je op Juan Valdez himself kon wachten tot hij je een kopje koffie bracht. Aangezien niemand dit heeft gedaan moet maar aangenomen worden dat het toch nog wel een beetje overhangt. In deze route kwamen de meeste dames tot 34 en een beetje, dit was dus net niet genoeg voor een finaleplaats. Als je nummertje 35 aantikte, en de eerste route had getopt, was je door. Zo niet, dan moest je nog ietsje hoger komen. De meeste vrouwen die deze pas wisten te maken kregen het flink moeilijk in de hoek. Dit was allemaal een beetje gepruts met een serie zeer delicate evenwichtspasjes, moet je van houden... De verrassing in deze tweede kwalificatie was zonder meer Marieke v.d. Ven. Voorheen nog niet in een finale gekomen op een A-wedstrijd, vocht ze zich door het gepruts in de hoek om er als hoogste uit te komen vallen. Aangezien ze ook de eerste route had getopt leverde haar dit een eerste plaats op in het tussenklassement, en mocht ze als laatste ten tonele verschijnen in de finale. Of dit laatste een voordeel is of niet kan nog lang over nagepraat worden...

Volgende pagina: de finales.

Marieke v.d. Ven in de finale