Tweede promotieklassewedstrijd

Door : Rutger Elink Schuurman.
Datum : 15 maart 2003, seizoen 2003.
Plaats van handeling : Cave (Nieuwegein).
Zie ook : de uitslag.

Op zaterdag 15 maart vond in Cave Nieuwegein de eerste "reguliere" promotieklasse wedstrijd plaats. Waren er bij de eerste promotieklasse wedstrijd nog heel veel startplaatsen te verdienen voor de eerstvolgende topklasse wedstrijd, nu lag een normaal aantal startbewijzen te wachten op diegenen die het podium zouden halen.

De dames begonnen hun kwalificatie met een gele 6b: een route met diverse sleutelpassen, maar ook meerdere goede rustpunten. Eerst ging de route vertikaal omhoog met hier en daar een verre pas. Dan door een overhang waarbij gekozen moest worden uit direct naar een verre greep net over de rand, of naar links via een inbouw en een knijpgreep naar diezelfde greep. Een stap verder kon er weer goed gerust worden voor een subtiele traverse naar links aan een hoog ondergreepje in het eindoverhang, waarin vervolgens zes redelijk grote grepen leidden tot de topgreep.

De heren begonnen met een witte 7a+: een subtiele route die startte met een tiental meters aan een licht overhangende buitenhoek, waarbij de meeste grepen nogal aflopend waren. Vervolgens ging de route via een grote afloper en drie goede grepen het dak door. Daarna kon goed gespreid worden naar de rechter zijkant, hetgeen de uitklim wel veel gemakkelijker maakte en feitelijk reduceerde tot de laatste twee bewegingen naar de topgreep.

De dames vervolgden hun kwalificatie met een paarse 6c: een route die op een vertikale wand begon. Het verloop was wel logisch, maar er waren veel bewegingen die je wel even moest maken. De laatste paar meter gingen door een zwaar overhangend deel waar het uitvoeren van de juiste bewegingen cruciaal was voor het succes. Voor tien klimsters was deze overhang te zwaar en uiteindelijk behaalden maar drie klimsters de top.

De laatste kwalificatieroute was een blauwe 7b voor de heren. Na een vertikale instap ging de route met enkele technische bewegingen door een overhang, waarin diverse deelnemers al grote problemen hadden en vijf op moesten geven. Wie het vertikale deel wist te bereiken moest eerst schuin naar links, en dan weer naar rechts omhoog aan kleine greepjes. Dan komt er een inbouw (greep 35) die of met rechts met een overkruis gepakt kan worden, of met links en dan weer met links door naar de volgende zijgreep (greep 36). Dertien klimmers moeten op deze twee grepen opgeven. Ook behalen er nog twee 37- en die kunnen we gerust ook als slachtoffer van deze passage aanmerken. Nog één klimmer strand op weg naar de top en vijf klimmers toppen de route.

De damesfinale

Dan de finales, die on-sight worden voorgeklommen. De dames beginnen omdat ze ook eerder klaar zijn met de kwalificaties. Hun route, een groene 7a, loopt langs een buitenhoek links achter in de hal.

De eerste klimster, Heidi Fuchs, heeft last van enkele paarse grepen uit een andere route, claimt een technisch incident en mag overklimmen. De grepen worden er vervolgens uitgehaald. Ilse van Kempen klimt eerst rechts, dan links, dan weer rechts van de hoek tot het dak. Ze is dan te onzeker hoe verder te gaan. Probeert het rechts, dan links en toch maar rechts. Ze komt wel tot in het dak maar kan de derde greep in het dak niet meer pakken.

Dana Veltman klimt puzzelend en veelvuldig gebruik makend van de zijkant tot aan het dak, maar kan de juiste opstap niet vinden om de grepen in het dak te bereiken. Ze probeert wel twintig bewegingen om de grote greep (13) rechts onder het dak te bereiken. Het lukt niet. Eline Nas gebruikt de zijkant daarentegen niet echt veel. Ze komt onder het dak goed naar rechts bij greep 13 en stapt via een steun tegen de rechter zijkant omhoog en pakt de grepen in het dak. Onverwacht springt ze dan uit de route.

Lieke van Leent klimt juist langs de linkerkant hoog genoeg om de grepen in het dak te bereiken. Ze kan de derde greep (17) wel pakken maar niet echt belasten. Wilma Renkema klimt ondanks haar langere ervaring ook verre van zeker en probeert nogal wat verschillende bewegingen uit. Kennelijk is het een moeilijk in te lezen route. Zij komt weer langs rechts het dak in, maar heeft ook moeite om de eerste twee grepen in het dak vast te houden. Ze bereikt de derde greep daar niet.

Heidi mag nu over klimmen en heeft al onder het dakje problemen en probeert met een dyno de laatste greep onder het dak (greep 13) te pakken. Aanraken lukt, maar vasthouden kan ze hem niet. Jilske Hupkes klimt voorzichtig, maar toch wel wat zekerder. Ze komt langs links in het dak, probeert een foothook aan de linkerkant, maar glijdt dan van de tree terwijl ze pas de eerste greep in het dak vast heeft.

Marguerite Verstraelen gaat met haar rechterhand naar het bolletje links opzij van het dak. Ze komt daardoor net wat hoger, stapt dan met haar linker voet binnendoor, en kan dan met rechts uitspreiden naar de zijwand. Waar anderen grote problemen hadden de grepen in het dak vast te houden, kan zij statisch onder het dak komen te staan. Ze gaat verder aan een klein greepje na het dak, maar is vergeten het setje in het dak te klippen. Ze moet dat dan vervolgens maar aan het kleine greepje doen, hetgeen wel lukt, maar na nog een beweging glijdt ze met haar voet weg en valt.

Anders dan andere klimsters gebruikt Mirjam Verbeek bijna geen extra bewegingen: hooguit voelt ze een paar keer hoe een greep uitpakt. Ze komt langs links wat lager onder het dak uit, spreidt ook naar rechts en kan dan onder het dak rusten net als Marguerite. Wel klipt ze als ze nog onder het dak staat. Gaat heel beheerst met een verre overkruis naar rechts verder en komt tot kikkerzit om de hoek. Ze kan dan gaan staan en omhoog het tweede dak in. Ze rust daaronder weer langdurig door te spreiden naar de rechter wand, en loopt dan op wrijving tegen de rechterwand op. Rust even verder weer aan de donut, en klimt dan resoluut omhoog. Na een mooie foothook op links gaat ze bijna horizontaal liggend naar rechts en pakt de topgreep. Ze zwaait naar rechts, klipt het topsetje, en wint zo overtuigend de wedstrijd bij de dames.

De herenfinale

Voor de heren is de finaleroute een rode 7c langs de buitenhoek van de friteszak rechts achter in de hal. Roeland Lameris is als eerste aan de beurt. Deze route gaat net als de eerste ook langs een buitenhoek, maar nu veel zwaarder overhangend. Hij komt tot de eerste grepen in het vertikale deel. Jesse van der Werf valt er al iets eerder uit want hij bereikt het vertikale wanddeel niet eens. Het laatste stuk van de rechterkant van de friteszak is blijkbaar ook al behoorlijk moeilijk.

Herman Engbers klimt in een krachtige stijl omhoog. Aangekomen in het vertikale deel gebruikt hij de hoek van de wand om hoger te komen en kan onder het dak nog even rusten. Hij gaat dan de overhang in, gebruikt ook hier nog even de hoek en dynoot half naar een hoge greep aan de rechterkant (greep 33). Hij kan niet meer klippen, maar komt gevoelsmatig heel ver. Een goede prestatie voor iemand die als derde aan de finale moest beginnen! Martijn Collenteur is een heel ander type klimmer. Veel lichter en minder gespierd dan onze nationale scheidsrechterstrots. Ook hij bereikt efficiënt klimmend de vertikale wand. Daar kan hij de traverse naar links niet maken. De reden is waarschijnlijk dat hij een overkruis naar links niet aandurft.

Mark Spelmink heeft al lager in de route problemen en strandt op een inbouw met enkele éénvinger-gaatjes vlak onder het vertikale wanddeel. Stephane Flamme, een van de twee buitenlandse klimmers, klimt gemakkelijk naar de rechte wand. Hij maakt de pas naar links, gaat zonder de hoek te gebruiken omhoog en grijpt met rechts de laatste greep op de vertikale wand. Hij rust niet onder het dak, kan nog enkele passen in het dak doen en tikt de inbouw (greep 32) aan.

Sascha van Gemmert klimt resoluut met grote stappen omhoog langs de rand, en gaat heel statisch naar links en de vertikale wand in. Hij kan ook daar nog steeds heel statisch klimmen waar Stephane voor hem al wat dynamisch verder ging. Sascha komt ook verder dan Herman en kan nog gemakkelijk klippen en verder klimmen. Hij bereikt het hoogste punt en maakt heel rustig de overzwaai naar de andere kant, rust even op de hoek en weet de topgreep te bereiken. Dit ziet er toch wel weer heel anders uit dan alle voorgaande klimmers: het lijkt zo gemakkelijk, grote klasse dus!

Mathijs van de Vrie klimt gedegen omhoog tot in de vertikale wand, zonder foutjes te maken. Hij rust even onder het dak, trekt zich dan aan twee handen omhoog en stapt het dak in. Hij pakt wel de inbouw met links, maar probeert met de rechterhand aan de hoek hoger te komen naar de volgende greep aan de rand. Het overpakken van de hoek naar de greep (33) lukt hem echter niet meer. Pieter Raat lijkt wat meer energie te gebruiken in het eerste overhangende deel. Hij klimt statisch door het vertikale deel en rust even aan de grote greep onder de overhang. Hij komt nog naar links en kan de inbouw goed fixeren. Hij probeert nog bij te pakken, maar kan dan toch niet meer vasthouden.

Niek Fransen gaat wel efficiënt omhoog en bereikt de vertikale wand. Hij klimt daar ook mooi statisch omhoog, rust maar heel even, komt met zijn linkerhand onder de inbouw terecht en probeert die dan dynamisch over te pakken. Dat lukt niet maar hij tikt hem nog wel aan.

Tot slot

Omdat Yolanda Swierstra besloten heeft te stoppen met de topklasse wedstrijden kan er een extra dame naar de eerstvolgende topklasse wedstrijd promoveren. Uiteraard maakt nummer vier van de wedstrijd, Wilma Renkema, daar graag gebruik van aangezien het voor haar een thuiswedstrijd zal worden. Zij zal daarin bij de dames vergezeld worden door Mirjam Verbeek, Marguerite Verstraelen en Lieke van Leent.

Herman Engbers kan heel trots zijn op zijn tweede plaats, maar zal het niet bij de eerstvolgende topklasse wedstrijd in Groningen kunnen verzilveren, omdat hij dan voor de NKBV in het buitenland is. Dat geeft Pieter Raat de gelegenheid om samen met Sascha van Gemmert en Mathijs v.d. Vrie naar Groningen af te reizen. Op Wilma na zijn het zowel bij de dames als bij de heren drie debutanten in de topklasse. Van heen en weer pogoën van steeds dezelfde klimmers is dus voorlopig nog vrijwel geen sprake.

--
Rutger Elink Schuurman