Dirk Mol in de finale

Tweede topklassewedstrijd

Tekst en foto's : Adwin Timmer.
Datum : 30 maart 2003, seizoen 2003.
Plaats van handeling : Bjoeks (Groningen).
Zie ook : de uitslag en de fotoserie met 111 foto's.

Nadat uw razende reporter de zaterdag had doorgebracht op de Pape en de Pucelles, mocht 'ie eens voelen wat noorderlingen meemaken als ze een keer in Freyr willen gaan klimmen. Namelijk, 487 kilometer enkele reis afleggen richting Groningen, in dit geval om de tweede topklassewedstrijd van het seizoen te bezoeken.

Voor veel mensen is 500 kilometer al genoeg om in Bleau te belanden, vandaar dat de Groningse klimhal Bjoeks waarschijnlijk niet heel veel bezocht zal worden door klimmers die niet in de noordelijke provincies wonen. Ondanks die afstand - of juist dankzij (?) - is er toch een flinke klimmersscene, zoals in de meeste studentensteden trouwens. En in Groningen weten ze wel hoe ze een wedstrijd moeten organiseren, wat ook te zien is aan de jaarlijkse Bjoeks Boulder eXperience.

Mirjam Verbeek in de finale

Wat betreft organisatie en sfeer zat het dus wel snor in Groningen. De landelijk pers besteedde zelfs aandacht aan de wedstrijd, en ook een goede DJ en speaker ontbraken niet. Wat daardoor wel meteen opviel is dat de topklasse duidelijk baat zou hebben bij een tournooi-speaker, eentje die helemaal op de hoogte is van het reilen en zeilen bij de topklimmers, die in staat is om het publiek te vermaken en 'op te hitsen' zodat ze de klimmers fanatiek aanmoedigen. Bij internationale wedstrijden is zoiets redelijk normaal (Serre Chavalier is een sprekend voorbeeld), maar de Nederlandse klimwedstrijden hebben nog nooit een speaker gehad, die meer deed dan alleen maar klimmers aan- en afkondigen. Loopt er iemand in Nederland rond die dat aan zou kunnen? Natuurlijk wel: Mister KlimX is aanwezig op de meeste wedstrijden. Hij weet met z'n droge cynische humor een hoop mensen te vermaken, en heeft er wel oren naar. Alleen is 'ie stiekum best verlegen, dus wie haalt hem over om voortaan deze taak op zich te nemen?

Niels van Duyn in de finale

Hoewel er dus eigenlijk niets aan te merken was op deze topklasse wedstrijd, is de hal toch niet echt geschikt om enerverende wedstrijden in te houden. In het plafond van de hal zouden spectaculaire routes gebouwd kunnen worden, maar dat plafond bestaat enkel uit platen, zonder enige opbouwelementen. Ook de (niet zwaar overhangende) vertikale wanddelen hebben nauwelijks dakjes, zijkanten of wat voor afwisselende structuren dan ook, en ook al helemaal geen opbouwelementen. Dit maakt dat de finale van een topklassewedstrijd gebouwd moet worden op pure verzuring in een licht overhangende wand. Dat zag je dan ook terug: de klimmers konden weinig eigen creativiteit tonen omdat de meeste bewegingen zeer dwingend waren. Nergens was een rust te vinden, zodat de enige taktiek gestaag doorklimmen was, om de verzuring voor te zijn. Voor het publiek was dat jammer: het leverde een relatief vlakke wedstrijd op, waarbij moeilijk te zien was waarom iemand uit de route viel (verzuring? weggeslipt? verkeerde beweging?).

Volgende pagina: de herenfinale

Jorg Verhoeven in de finale