Luuk Zebregs in de finaleroute Jeugd D

Verslag 4e Climbing for Kids 2004

Tekst & foto's : Joachim Bolte.
Datum : 16 oktober 2004, seizoen 2004.
Plaats van handeling : Neoliet (Eindhoven).
Zie ook : de uitslag van de Jeugd C en de Jeugd D.

Gelezen op het prikbord na de vorige Climbing for Kids wedstrijd:

"Als trainer van mijn kids groepje wilde ik even melden dat de cfk (de 3e wedstrijd, ed.) een regelrechte ramp was! De hal was zoals verwacht veel te klein waardoor het een zooitje was. Doordat er een te klein haloppervlakte was waren er ook veel te weing boulders (terwijl we juist hadden getraind op het klimmen van veel boulders op 1 dag). Het speedklimmen was ook niet egt optimaal metertje of 6, dat is gewoon simpelweg veel te weinig (ook omdat wij op normale wanden trainen op dit onderdeel metertje of 18 is dus wel gewenst). Om van de finale van de jongste klimmers nog maar te zwijgen. Dat ze in Tilburg niet kunnen klimmen oke dat kan ik snappen maar dat ze dan denken dat er helemaal niemand van 10 jaar goed is nee echt niet. Alle deelnemers en deelneemsters topte de finale BELACHELIJK het was slechts een 5a/5b dachten mijn pupillen en dat terwijl sommige al 6b klimmen in mijn groep. Als de route moeilijker was hadden mijn kinderen het in verhouding veel beter gedaan. Daarom hoop ik dat de volgende CFK wel een normale wedstrijd word." - Anoniem

Loïc Timmermans aan het boulderen

Hoewel uit de reacties die op deze posting volgden bleek dat niet alle hier genoemde punten gegrond waren, was dit wel een tamelijk negatieve noot m.b.t. de wedstrijden die onze jongsten plezier in het klimmen zouden moeten verschaffen. Reden te meer voor het team van Neoliet Eindhoven en de NKBV om met de laatste Kids-wedstrijd van dit seizoen eens flink uit te pakken, en zo te bewijzen dat een wedstrijd vlot kan lopen, een mooi competitie-element kan hebben, en toch leuk kan zijn voor iedere deelnemer.

Speedklimmen

De voorbereiding

De organisatie van het geheel was in handen gelegd van Jamel van Dam ('Gammel' voor intimi). Nog niet zo heel erg lang geleden klom Jamel zelf nog met de jeugd mee, momenteel is hij trainer van de jongste groepen in Eindhoven, en gezien het inlevingsvermogen en de creativiteit die in het dagelijks leven van deze jongen afstralen, beloofde deze wedstrijd voor de kids een hele happening te worden.

Wat is het belangrijkste bij een wedstrijd? Inderdaad, goede routes! De week voorafgaand aan de grote dag is er dus met man en macht gewerkt om routes en boulders te fabriceren, die een uitdaging zouden vormen voor het, qua niveau zeer uiteenlopende, deelnemersveld. De protocollen van de NKBV schrijven voor deze routes bepaalde waarderingen voor, maar gezien de resultaten van de vorige wedstrijden was besloten de moeilijkheidsgraad van vooral de finale-routes dit keer wat op te voeren. Op die manier zou er een duidelijke scheiding ontstaat in het deelnemersveld. Voor de D-tjes waren er routes in de graden 5, 6a en 6b, de C-tjes kregen routes in de graden 6a, 6b en (bijna) 7a voor hun kiezen.

Boulderen

Ook aan boulders was er geen gebrek, grote gedeeltes van het boulderhok waren volledig nieuw bestukt, en meer dan 30 projecten in de moeilijkheidsgraden FB 3 t/m FB 6b lagen te wachten om slachtoffers te gaan maken. Voor ieder was er wel wat wils te vinden, boulders op kracht, op techniek, dyno's, lage boulders, hoge boulders, met en zonder uitklim, en zelfs een 'fixeer-de-eindgreep-terwijl-je-ondersteboven-aan-je-tenen-hangt' boulder.

De noodzaak voor een speedklim-route met meer lengte werd niet onderkend door de organisatie: een bakken-route van 7 meter was hiervoor geprepareerd, en deze bleek meer dan afdoende om een duidelijk eindresultaat te verkrijgen.

Springkussen

Voor de begeleiders, bezoekers, vriendjes, broertjes en zusjes was er ook nog het e.e.a. geregeld. Hoogtepuntje was wel het opblaasbaar springpaleis wat in de tweede hal stond opgesteld. Voor de volwassenen was er een masseur geregeld; deze liet wegens omstandigheden echter even op zich wachten, en slechts weinigen hebben hier gebruik van kunnen maken.

Na afloop van de prijsuitreiking vond er nog een workshop 'ballonnenbeestjes maken' plaats, onder de bezielende leiding van Jamel himself. De hier geleerde kunsten hebben we nog tot lang na sluitingstijd doorontwikkeld, met als resultaat een enorme berg ballonnenbeestjes die een liefhebbende adoptie-ouder gevonden hebben in het dochtertje van de bedrijfsleider.

>> volgende pagina : de wedstrijd

Ballonvouwen