Verslag trainingsstage
Nederlands team in Innsbruck

Tekst en foto's : Dirk Mol.
Datum : 16-19 oktober 2004, seizoen 2004.
Plaats van handeling : Klimcentrum Tivoli (Oostenrijk).

Half oktober had onze coach Jan-Martin een trainingsstage gepland in Innsbruck. In eerste instantie leek de belangstelling vanuit het team gek genoeg wat tegen te vallen, maar toen ik zaterdagavond op het hauptbahnhof van Innsbruck werd opgepikt door Niels en de coach, werd me verteld dat we nu in totaal 'met z'n achten' waren. Niels en Jan-Martin dus, Casper, de zusjes Zijlstra (Vera en Evelien), Rachèl, ikzelf en Jorg, die tegenwoordig in Innbruck woont en dus niet van heel ver hoefde te komen.

Klimcentrum Tivoli bevindt zich midden in het grote sportcomplex van Innsbruck en ligt ingeklemd tussen voetbal- en ijshockeystadion. Ons hotel, dat in hetzelfde gebied ligt, kijkt uit over de ovale buiten-schaatsbaan. In de verte kun je de 120 meter schans zien liggen, die ver boven de stad uitsteekt en ooit gebouwd is voor de Olympische winterspelen. Het moge duidelijk zijn dat sport in Innsbruck een belangrijke plek inneemt. Voor ons een mooi decor voor een nuttige trainingsstage.

Men vraagt zich misschien af wat het nut van zo'n paar dagen trainen in een andere hal nu eigenlijk is. Welnu, het klimmen in een hal als Tivoli is wezenlijk verschillend van het trainen in Nederland, met haar vele klimhallen toch geen achterblijver wat betreft het indoorklimmen. Toch blijft, in een internationaal daglicht bekeken, Nederland een tikje achter bij bijvoorbeeld een klimhal als Tivoli. Dit zie je vooral terug in de wanddelen, het grepenaanbod en de gebouwde routes. Daarnaast heerst in Tivoli een echte 'sporterssfeer'. De hal 'ademt' klimmen, plaatst haar locals op een voetstuk en zorgt ervoor dat vooral ook de betere klimmer zich meteen thuisvoelt. Dat valt ondermeer terug te zien in het grote aantal internationale toppers dat met regelmaat in Tivoli komt trainen. Dit beperkt zich niet alleen tot de Oostenrijkse top, ook klimmers als Tomás Mrázek, Maksim Petrenko en natuurlijk onze eigen Jorg weten de weg naar Innsbruck moeiteloos te vinden.

Reden genoeg voor de Nederlandse selectie om eens een kijkje nemen in de Oostenrijkse 'klimkeuken'.

Welke internationale toppers staan op deze foto?

Zondag, 08.00 uur. Mijn telefoonwekker begint te piepen. Opstaan, douchen, aankleden. Ontbijt om 08.30 uur, trainen om 10.00 uur. Om optimaal rendement uit onze twee dagen te halen is besloten om twee keer per dag te trainen, dit ook omdat slechts weinigen van ons hier ervaring mee hebben.

Uiteindelijk is om 10.15 uur iedereen klaar om te beginnen met de eerste training, een bouldersessie van een uurtje of twee. Het boulderhok in Tivoli is niet bijzonder groot, wel erg compleet en uitstekend geschikt voor een goede groepstraining. Een grote diversiteit aan grepen en wanddelen zorgt voor een optimale basis voor een lekkere bouldersessie.

Niels, Casper en ik vormen een groepje, de dames trainen samen met Jan-Martin. Iedereen is wat stijfjes, maar we komen al snel op gang. Casper verzint af en toe ook wat boulders voor de dames, dit blijkt goed uit te pakken. Hier en daar komen sommige van onze dames nog flink wat lichaamsspanning tekort. Overigens is zo'n paar dagen 'geisoleerd' en samen trainen sowieso een uitstekende gelegenheid om eens kritisch naar elkaars klimcapaciteiten te kijken en elkaar te 'beoordelen'. Communicatie is een belangrijk trainingsaspect, wat niet onderschat moet worden.

Om 12.15 uur worden de pofzakken dichtgesnoerd en moe maar voldaan gaan we terug richting hotel voor de lunch. Om 17.00 uur volgt deel II van deze trainingsdag, en ook de ontmoeting met Jorg. Het plan is om een drietal routes 'op de max' on-sight te gaan klimmen. Aangezien alle routes in Tivoli ons vreemd zijn, is deze hal een perfecte plek voor een dergelijke training.

We treffen Jorg net na vijven in de klimhal en na wat opwarmen helpt hij ons met het uitzoeken van een paar geschikte routes. Jorg woont inmiddels al wat maandjes in Innsbruck en heeft dus flink wat 'voorkennis' in huis.

De training verloopt prima, persoonlijk vind ik het erg vermoeiend om twee keer per dag te 'vlammen', maar zinvol is het zeker. Ik mis m'n eerste twee on-sights, maar herstel mezelf in de derde, iets eenvoudigere route. De rest van de selectie lijkt ook lekker z'n best te doen. Als we twee-en-een-half uur later met z'n allen aan de pizza zitten, zie ik een hoop vermoeide, maar voldane gezichten. Mooi.

Maandag. De wekker gaat wederom om 08.00 uur. Half negen ontbijt, 10.00 uur in de hal. Hetzelfde verhaal, alleen bestaat de ochtendtraining nu uit een herhaling van de avondtraining van gisteren. Wederom on-sight 'op de max' dus, maar wel met andere, nieuwe routes. Ik voel me vermoeid van de eerste dag, maar na een goede opwarming heb ik toch het gevoel dat ik er weer tegenaan kan. Dat blijkt helaas tegen te vallen, want ik val bij m'n eerste twee routes ver voor de eindhaak als een zoutzak in het touw. Gelukkig trek ik ook vandaag de derde route wel, maar het valt me toch flink tegen. Gelukkig brengen de meeste andere teamleden het er beter vanaf, wat bij mij de vraag 'wat doe ik hier' oproept. Ach, het kan nooit kwaad om af en toe flink op je donder te krijgen. Als ik al een conclusie uit deze stage kan trekken, dan is het dat ik momenteel wat met m'n vorm worstel, maar dat bleek ook al in Arnhem (Promotop) en in China (Worldcup), waar m'n resultaten tegenvielen. Nu is het een kwestie van de juiste keuzes maken en rust vinden in m'n hoofd en m'n lijf, zodat het tij gekeerd kan worden. Psychologisch kan het een pittige sport zijn, dat klimmen.

Terug naar de training: deel II, de avondsessie. Opdracht: alles moet eruit. Dit betekent een pittige continuïteits-oefening, waarbij telkens drie routes achter elkaar geklommen dienen te worden. Het accent kwa moeilijkheidsgraad ligt op de tweede route, dus stel je in mijn geval een serie voor van 7a+, 7b(+), 7a+. Het kan natuurlijk nog veel zwaarder, maar het is vooral zaak de oefening goed uit te voeren en dus alle drie de routes te toppen. In totaal worden drie series afgewerkt, waarbij je er in de laatste serie alles uit moet gooien, dus daar kan de moeilijkheid desgewenst nog iets worden opgeschroeft, zodat je aan het eind van de training in ieder geval helemaal leeg bent. Leeg zijn we geloof ik allemaal na afloop van deze training, sommigen van ons heb ik diep zien gaan. Zelf ben ik totaal gesloopt, evenals Casper. Niels zie ik in zijn laatste serie halverwege uit de wand vallen, daaruit kan geconcludeerd worden dat ook hij alles gegeven heeft. Rachèl imponeert en laat zien dat ze over heel wat inhoud beschikt en ook de zusjes Zijlstra werken solide hun series af.

Na zevenen worden de touwen opgeschoten en de klimschoenen in de tas gegooid: op naar het diner. We sluiten het weekend in stijl af met een lekkere maaltijd in een 'traditioneel' Oostenrijks restaurant, waar Jorg ons mee naar toe heeft gesleept. De schnitzels en apfelstrudels laten zich goed smaken. Na het diner treffen we een Oostenrijkse klimlocal en hij neemt ons nog even mee naar een gezellige bar, waar het bier me prima smaakt. Casper en ik worden enthousiast en willen wel wat meer van 'downtown Innsbruck' zien. De rest van het gezelschap houdt het voor gezien en gaat richting hotel. Uiteindelijk kruipen wij, na nog wat barretjes en großbier, om 12.30 uur onder de wol.

Dinsdag. Het ontbijt is vandaag nog wat vroeger dan normaal, om 07.30 zitten we aan tafel. Terwijl iedereen zijn tas gepakt heeft en zich opmaakt voor de terugreis, kan ik vooruitkijken op nog een aantal dagen Innsbruck, gevolgd door de Worldcup in Aprica, waar ik samen met Jorg aan mee zal doen. De afgelopen dagen waren voor iedereen leerzaam, gezellig, vermoeiend en zinvol. Zo'n stage smaakt naar meer.

Update: Inmiddels is de Worldcup in Aprica achter de rug. Voor mij werd het helaas een flinke teleurstelling, ik had geen schijn van kans in het grote dak van de italiaanse wedstrijdwand en eindigde achterin het deelnemersveld. Gelukkig deed Jorg gewoon 'zijn werk' en werd twaalfde. Daarmee toont hij aan dit seizoen constant met de besten mee te kunnen. In de (nabije) toekomst kunnen we hem zeker nog vaak in Worldcup-finales verwachten. Toch Jorg?

--
Dirk