Inlezen

Verslag NK Jeugd 2004

Tekst & foto's : Joachim Bolte.
Datum : 12 december 2004, seizoen 2004.
Plaats van handeling : Neoliet (Heerlen).

Zie ook : de uitslag van de Jeugd B, Jeugd A en Junioren
Zie ook : fotoseries van de Jeugd B, de Jeugd A en de Junioren
Fotoseries door : Dirk Mol en Michiel Landeweerd.

Nederland schijnt door het broeikas-effect langzaam op te warmen... Leuk feitje, maar van een temperatuurstijging was op deze zondagmorgen weinig te merken in het Limburgse plaatsje Heerlen. Lijdend onder een vrieskou van min drie graden hadden de medewerkers en vrijwilligers van de drie Neoliet klimcentra in Nederland zich hier verzameld om de laatste voorbereidingen te treffen voor het Nederlandse Jeugd Kampioenschap. Verspreid over drie categorieën zouden de beste jeugdklimmers van Nederland zich vandaag aan elkaar gaan meten, twintig jongens en meisjes in de B-categorie, achttien in de A-categorie, en vijftien bij de Junioren, de groep waarvan er enkele deelnemers reeds met het 'volwassen' NK meeklimmen.

Naast de wedstrijden had Neoliet ook nog het een en ander georganiseerd voor leken, die graag een keer met de klimsport in contact zouden willen komen. Op deze 'open dag' waren verschillende buitensportzaken, kledingfabrikanten en klimmateriaal-producenten aanwezig, die (naast het aanprijzen van hun waar) ook als doel hadden de klim-newbie wat uitleg te geven over hetgeen er zich allemaal om hen heen afspeelde. In één van de kleedruimtes was een videopresentatie opgesteld, en er was zelfs een heus programmaboekje gemaakt, met tabellen om de tussentijdse scores bij te houden, en met wat columns met leuke wetenswaardigheden over de deelnemers (en gejatte foto's van climbing.nl; red.). Vooral Neoliet-bedrijfsleider annex speaker Leo Broekmans was vol van deze publicatie, tot aan het einde van de dag werd er benadrukt dat het toch wel een érg mooi boekwerkje voor een exorbitant lage prijs was... Voor mensen die de moed hadden de beschermende warmte van de klimhal te verlaten, waren buiten ook nog een touwbrug en een mobiele wand opgesteld, hiervan is echter erg weinig gebruik gemaakt ("Laat maar los...", "Kan ik niet, ik kan mijn vingers niet meer bewegen!", "Ehhh.. ach, maakt ook niet uit, m'n gri-gri is toch vastgevroren...").

Is Rutger volgend jaar niet meer van de partij?

Vanwege het ruimtegebrek in de klimhal werden de klimmers ter isolatie in de naastgelegen tennishal ondergebracht. Eén tennisbaan was hier afgescheiden van de rest door middel van een net, terwijl de resterende banen gewoon in gebruik waren bij de tennisvereniging. Er schijnen hierdoor nog enige woordenwisselingen te zijn ontstaan tussen tennissers en klimmers. Maar ja, dat is begrijpelijk... het blijft natuurlijk vreemd volk, die tennissers.
Gevolg van deze afgelegen isolatie was wel dat er een stukje buitenlangs gelopen moest worden om de voor-isolatie te bereiken, die wel in de klimhal gelegen was. De angst van sommigen wat betreft afkoeling van spieren en verkouden kinderneusjes bleek ongegrond te zijn: iedereen had warme kleding bij, de klimmers werden ruim van tevoren uit de isolatie gehaald en konden in de voor-isolatie nog iets aan de spieren doen mocht daar behoefte toe zijn.

Inlezen

De wedstrijd begon met de kwalificatieroutes. Door de resultaten die in deze routes behaald werden zou worden bepaald wie er uiteindelijk naar de finale door mocht gaan. Voor elke groep was er slechts één route die als kwalificatie zou dienen, het was voor velen dus 'alles of niets'. Dus geen herkansing wanneer de vorm net even weg was, of de route je niet helemaal lag.
Door de grootte van het deelnemersveld was er besloten met drie deelnemers tegelijk te starten. De eerste startgroep bestond uit de dames en heren uit de B-klasse, en de dames uit de A-klasse. Hierna zouden de heren uit de A-klasse en de dames en heren Junioren tegelijk aan de beurt zijn. De groepen klommen in naast elkaar gelegen routes, zo was de kwalificatie ook voor het toegestroomde publiek makkelijk te volgen.

Een complimentje overigens voor de routebouwers (Loek, Herman, Jamel, Erik e.a.), de routes waren prachtig en erg doelmatig! Vóór de wedstrijd al zag je dat de routes zeer divers waren, en er voor iedereen, afhankelijk van stijl en kracht, wel klimbare en minder klimbare gedeeltes tussen zouden zitten. De veelzijdigheid van de routes bleek tijdens de wedstrijd ook uit de behaalde resultaten, in plaats van één of twee cruxen waar de deelnemers op struikelden, waren de routes erg consistent van moeilijkheid, en kwamen de klimmers op diverse onvoorspelbare punten uit de wand zetten. Dit verhoogde de spanning tijdens de wedstrijd natuurlijk aanzienlijk!

Gammel what he does best: uilig kijken

De eerste startgroep kreeg voornamelijk de (wat makkelijkere) combinatie van grote, platte grepen en wat dikkere randjes voor hun kiezen, op een licht overhangende wand. Voor de tweede groep was er op deze zelfde wandgedeeltes gekozen voor kleinere randjes en vingergaten, waarbij de mogelijkheden om te herstellen in de route vrijwel nihil werden, en de moeilijkheidsgraad met grote sprongen omhoog ging.

Er waren enkele punten die opvielen bij de routes, bijvoorbeeld in de groene route voor de meiden Junioren. Een paar meter voor het laatste setje was er een prachtige pas gebouwd op een groot structuurelement, waarbij er met behulp van enkele kleine greepjes en een heelhook op het element gemantled moest worden. Daarna kon er doorgepakt worden naar de volgende greepjes, ver naar boven. Op zich misschien geen opzienbarende 'move', maar houd wel in gedachten dat de deelnemers de routes moesten voorklimmen en het dan toch iets onprettiger voelt in die positie.
De oranje route voor de heren Junioren had ook enkele mooie gedeeltes, onder andere een dakje meteen na de instap. Weinig deelnemers hadden hier moeite mee, maar het waren prachtige bewegingen en ik denk dat de fotografen ter plaatse hier erg blij mee waren.

Wanneer er toch nog een puntje van kritiek op de routes gevonden zou moeten worden, zou ik denken dat de heren van de B-categorie wat te laag waren ingeschat. Negen van de twaalf deelnemers haalden hier de top, en moesten dus allemaal door naar de finale, dit in tegenstelling tot de vier á vijf personen die vanuit de andere groepen doorgingen. Maar ach, de planning van de dag liep goed, dus zo'n probleem was het ook weer niet...
De uitslagen van de kwalificaties vormden verder geen verrassing, alle favorieten lieten zich van hun beste zijde zien, en stroomden zonder al te veel problemen door naar de finales.

Loek de zekermiep

Na een flinke pauze in het kader van de open dag werden de klimmers weer de isolatie ingestuurd, en kon het doek worden verwijderd dat de finaleroutes in het dak had afgedekt. Hier en daar werden nog wat wijzigingen aangebracht door de routebouwers, en daarna konden de deelnemers zich zes minuten lang proberen in te prenten waar de lastige stukken nu precies zaten. Gedeeltes die in het dak opvielen waren bijvoorbeeld de overgang van horizontale inklim naar rechte wand, aan de rechterzijde. Hierop sneuvelden aardig wat deelnemers, vooral de dames hadden wat problemen met de lichaamsspanning die hier nodig was. Een horizontaal hangende traverse vraagt al veel kracht, en het daarna omhoog persen was voor enkelen net iets teveel gevraagd.

Daarna volgde een zware overhang waar de meeste deelnemers toch wel goed doorheen kwamen. Deze ging na een meter of zes opnieuw over in een horizontaal dak. Hier hadden de routebouwers wat dingen uitgehaald waardoor er op verschillende manieren naar grepen kon worden overgekruist of doorgepakt. Uiteindelijk hadden, tot groot plezier van de bouwers, slechts enkele deelnemers het inzicht de goede methode (de minst zware dus) toe te passen. Het dak zelf zorgde op zich voor weinig problemen, de overgang naar het laatste, bijna verticale, gedeelte was echter extreem lastig. Voor sommige groepen bestond er nog de mogelijkheid zich met de benen rond een stalactiet te klemmen, en zo wat relatieve rust te creëren, maar zelfs dit was geen garantie tot uitklimmen. In geen van de categorieën was het voor de dames weggelegd de finale te toppen. Bij de junioren bleek het zelfs voor geen enkele deelnemer mogelijk top te halen: winnaar Wessel Pijnenburg moest zich gewonnen geven voordat hij het laatste setje in kon clippen.

Favoriet Timo Tak moest zich zelfs nog enkele grepen eerder laten vallen. Wanneer er een bokaal zou zijn voor de meest indrukwekkende val zou hij deze zeker gewonnen hebben. Om de een of andere reden ging deze jongeman head-first richting de harde vloer en kon zich pas weer stabiliseren toen hij halverwege geblokt werd door de zekeraar... Indrukwekkend, het publiek hield zijn adem vast, en hiervan zijn vast ook wel grappige foto's gemaakt. We zullen Timo binnenkort even vragen of hij interesse heeft om mee te werken aan een nieuwe publicatie: "En zo moet het dus NIET".

Al met al een fijne wedstrijd, goed op niveau en mooi om naar te kijken. Ik heb begrepen dat de opkomst van 'niet-klimmers' wat tegenviel, en dat er minder verkoop dan verwacht was bij de stands met materialen, maar dat zijn bijzaken die na wat afstemming de volgende keer vast wel voor verbetering vatbaar zijn. Ik wil hierbij vermelden dat het zonder de hulp en inzet van de verschillende leveranciers, sponsoren en organisaties een stuk moeilijker (zo niet onmogelijk) zou zijn een wedstrijd op dit niveau te organiseren. Graag wil de organisatie bij deze alle betrokken partijen bedanken, en uitnodigen bij volgende evenementen wederom van de partij te zijn.

In ieder geval is er met deze wedstrijd en de zaken eromheen de intentie neergelegd het klimmen wat 'groter' en 'toegankelijker' te maken (hoewel misschien niet iedereen daar de noodzaak van in wil/kan zien). Het is maar een stapje, maar in ieder geval dan wel in de goede richting.