Casper ten Sijthoff probeert geconcentreerd een niet bedwongen boulder

Verslag kwalificatiewedstrijd NK Boulderen 2004

Tekst en foto's : Adwin Timmer.
Datum : 4 september 2004, seizoen 2004.
Plaats van handeling : Steep Part (Rotterdam).
Zie ook : de uitslag.

Het was maar een bevreemdende wedstrijd, de kwalificatiewedstrijd voor het NK Boulderen 2004. Omdat dit jaar alleen maar boulderevents en lokale boulderwedstrijden worden gehouden (en dus geen bouldercompetitie), moest de Commissie Wedstrijden van de NKBV kiezen: óf een open NK, óf een kwalificatiewedstrijd voorafgaand aan het NK Boulderen. Aangezien open NK's in het verleden ook deelnemers aantrokken die er werkelijk niets te zoeken hadden, was het vooraf bezien geen slecht plan om een kwalificatiewedstrijd te houden.

Maaike Klaassen in finale boulder 4

De datum, zo vlak na de zomervakantie, was echter niet echt gelukkig voor een boulderwedstrijd. Ook het weer werkte niet mee: het was veel te mooi en veel te warm om rond te hangen in een klimhal. Het resultaat? Uiteindelijk waren er op deze kwalificatiewedstrijd 15 dames en 21 heren, terwijl op het vorige NK Boulderen 14 dames en 16 heren mee mochten doen (en er volgens het reglement maximaal 18 dames en 18 heren mee mogen doen aan een NK). Kortom, uiteindelijk was het een tamelijk overbodige kwalificatiewedstrijd, die ook schriftelijk afgedaan had kunnen worden.

Gelukkig zijn er ook nog een paar mensen in het klimwereldje die niet oerconservatief zijn, en die dus zo'n wedstrijd aangrijpen om te experimenteren met het wedstrijdformaat. Bij een normale on-sight boulderwedstrijd moeten de klimmers een zestal boulders klimmen, waarbij iedere deelnemer eerst boulder 1 probeert, daarna boulder 2, enzovoorts. Oftewel, alle deelnemers doen alle zes boulders in dezelfde volgorde, en vaak zijn de boulders dan in het begin oplopend in moeilijksgraad. Allemaal leuk en aardig, maar zo'n wedstrijd komt maar langzaam op gang, en gaat vaak als een nachtkaars uit. Aan het begin van de wedstrijd is er maar één klimmer bezig, en duurt het een uur voordat alle boulders bezet zijn. Aan het eind van de wedstrijd zijn er dan lange tijd nog maar enkele klimmers bezig, terwijl de uitslag mogelijk al vast staat.

Frank Bogerman ziet Wouter finale boulder 1 in de 1e poging doen

Vandaar dat er, vooral internationaal, steeds meer stemmen opgaan om mêlee-finales te houden: op alle zes boulders starten gelijktijdig zes deelnemers, waardoor niet iedereen in dezelfde volgorde de boulders klimt. Internationaal kan dat makkelijk, aangezien het veld zo dicht bij elkaar zit, dat alle boulders toch ongeveer even zwaar moeten zijn. Ook in Nederland schuift het veld steeds meer in elkaar, zodat zo'n mêlee-finale ook goed zou kunnen werken. En kijk eens naar de tijdsduur van zo'n wedstrijd. Stel je hebt 12 deelnemers, 6 boulders en een klimtijd van 6 minuten; in dat geval duurt een mêlee-finale 6*6*2 = 72 minuten. In de oude situatie is zo'n finale 12*6 + 5*6*2 = 132 minuten, dus bijna twee keer zo lang! voetnoot (1)

Vandaar dat er op deze wedstrijd een mêlee-finale was vastgeplakt aan een ouderwetse kwalificatieronde. Was de wedstrijd in zijn geheel al eigenlijk overbodig, gezien het aantal deelnemers was de kwalificatieronde alleen ook al afdoende geweest voor een einduitslag. Maar OK, in het kader van het experiment was het goed om eens uit te proberen hoe het formaat beviel (met overigens slechts vier in plaats van zes finale boulders). Trouwens, waarom heeft men de regeling m.b.t. het plaatsen voor het NK Boulderen niet aangepast? Dus waarom heeft men niet 12 mannen en 12 vrouwen laten kwalificeren voor het NK, zodat daar eventueel de wedstrijd gemakkelijk in mêlee-formaat zou kunnen worden afgewerkt? voetnoot (2)

Volgende pagina: finale dames

Marianne Verhage in finale boulder 1

Voetnoten van Herman Engbers:

1. Eigenlijk gaan er internationaal, of in ieder geval in de officiële ICC kringen, meer stemmen op voor nog een ander formaat. Je laat tijdens een soort superfinale een beperkt aantal klimmers (een stuk of zes) allemaal achter elkaar de eerste boulder klimmen. Vervolgens de tweede boulder. Op deze manier is het voor het publiek duidelijk wat er gebeurt en kun je alles exact volgen. Een nadeel is wel dat de wedstrijd niet per definitie korter duurt. Per boulder 2 minuten kijktijd + 6*4 minuten klimtijd dus 26 minuten per boulder. Met 4 boulders is dit dus maximaal twee uur. Maar internationaal zijn ze sowieso niet vies van lange wedstrijden, en er komen nog mensen kijken ook...
   
   
2. Misschien omdat de Commissie Wedstrijden van de NKBV, voordat ze dat willen overwegen voor de toekomst, eerst willen kijken in hoeverre dit formaat een eerlijke wedstrijd oplevert. De finalisten zal dan ook nog om hun reactie gevraagd worden. Reacties die overigens reeds binnenkomen.