Bouwen in Arnhem, is bouwen leuk?

Verslag 3e promotop wedstrijd

Tekst : Herman Engbers.
Foto's : Joost Hofman, zie ook joost.climbing.nl.
Datum : 19 september 2004, seizoen 2004.
Plaats van handeling : Cave (Arnhem).
Zie ook : de uitslag.

"Hoe laat willen jullie lunchen?"
"Wat, hoezo?"
"Hoe laat moeten we de lunch serveren?"
"Eeehhh......"

Een uur later zitten we met z'n vijven achter de vers afgebakken broodjes en een kopje soep naar keuze. De dames van Cave zorgen goed voor ons, wat een luxe. Ik had al op twee dagen tosti en pizza gerekend.

Dag 1, donderdag

De verzorging van de innerlijke wens blijkt een voorbeeld te zijn voor de werkwijze van Cave: U vraagt wij draaien. Zo had ik ook van tevoren aangegeven dat het de ideale situatie was wanneer wedstrijdwanden ontdaan zouden worden van alle grepen. Toen ik donderdagochtend aankwam in Arnhem was het wel even schrikken. Ik had het wel gevraagd, maar er niet op gerekend dat het ook zou gebeuren: een maagdelijke lege wand, inclusief de overhang. Damn, dat was niet de bedoeling!

Gelukkig blijkt Koos bereid om als eerste een route te bouwen door het dak, een dames kwalificatie. Helaas moet het van onder naar boven, maar gelukkig schroeft hij de wand helemaal vol met emmers. Wat een monniken werk, respect.
Dat geeft mij de tijd om me te concentreren op de belangrijkste taken als hoofdroutebouwer: coördineren en delegeren. Uiteindelijk bouw ik zelf maar anderhalve route, maar dat is niet erg. Zo fit ben ik niet en bovendien kost het testen en de andere werkzaamheden ook heel veel tijd.

We besluiten op donderdag alle dames routes te bouwen. Het is al snel besloten wie wat doet. De locals Koos en Paul doen de dames kwalificaties; respectievelijk wit links in het dak, en de rode op de linker wand. Bert Dijkink gaat voor de blauwe damesfinale op de rechter wand, en ik heb de eer om de oranje halve finale in het dak te bouwen. Mike is eigenlijk een beetje over maar die zetten we alvast aan een minte heren kwalificatie in het dak. Ik besluit om maar eens te beginnen met twee nieuwe "driehoeken" van AXIS in het dak te plaatsen. Dit zijn kleine modules, niet van hout maar van hetzelfde materiaal als klimgrepen. Ze zijn met 1 lange bout vast te zetten, althans als je de juiste lengte bout hebt. Een uur later zitten ze eindelijk op de goede plek en kan ik er, midden in het dak, mooie kleine greepjes op zetten.

Ik besluit gelijk maar het onderste deel van de route te bouwen. Het hele arsenaal aan trucs gaat gelijk open. Klippen met een hoge voethoek, een lolotte, wiebelpasje op structuur, maar de mooiste van allemaal is toch wel de omzwaai, voet hoog en naar een ondergreep in het dak. Als ik bijna beneden ben kijk ik eens omhoog, schat het niveau eens in en maak voor de grap de opmerking dat Bert de damesfinale niet meer hoeft te bouwen. Nadat er flink wat emmers in mijn emmer zijn gestopt maak ik de onderkant even snel af, maar ik kan het niet nalaten om nog wat leuks uit te halen in het eerste dakje.

Vervolgens zekeren we Mike omhoog, en nadat hij heeft omgebouwd in het andere touw kan hij beginnen. Het begin gaat aardig snel. Maar goed, Mike heeft nooit veel passen nodig gehad om boven te komen. Als de wand wat verder begint over te hangen gaat de snelheid er toch een beetje uit. Gedurende de dag wordt er door iedereen stevig gevloekt, de haken zitten op de verkeerde plek, alle grepen zijn eruit, treetjes breken af en alle grepen zijn lelijk. Maar Mike maakt het zich zelf nog eens extra moeilijk door exact tussen twee hakenrijken door te willen bouwen. Het gevolg is dat hij er eigenlijk altijd net niet bij kan.

Inmiddels heeft Paul de damesfinale af dus die kan getest worden. Pooh, het lijkt wel of ik niet echt warm ben. Als ik weer op de grond sta weet ik eigenlijk niet zo goed wat ik met de route aanmoet. Is de route zo moeilijk of ben ik nog niet warm? Ik geef Paul nog wat tips en verbaas me nogmaals op welke plekken de voorklimhaken zitten op deze linker wand. Het is een verademing als ik later de dames kwalificaties in het dak mag klimmen, alles is groot! Boven aangekomen moet ik me ombinden in het andere touw, dan kan ik gelijk de bovenkant van de oranje bouwen.

Het is toch elke keer weer slikken. Ik controleer voor de derde keer mijn zelfzekering en vraag mezelf af waarom ik mijn touw niet net zoals dat van Mike aan de trap heb vastgemaakt. Een dubbel teruggestoken bullin met achtknoop had me vast meer zekerheid gegeven als mijn nu zo fragiel lijkende bullin. Pas als ik een paar metertjes lager ben en weer op de normale Arqué hoogte ben aanbeland, voel ik me weer een beetje op m'n gemak. Ik besluit dat er weinig dames boven gaan komen in de halve finale en plaats op de laatste plaat mijn favoriete pas. Een kruis op bidoigts, frontaal met je linker voet hoog links net over een dakrandje. Daaronder komt een andere pas die ook altijd goed is voor een hoop gewonden en spektakel. Ik besluit de klimmers de keus te geven om vanaf een goede greep met twee handen of hun linker voet ver en hoog te plaatsen en er dan aan te trekken, of (en dat is eigenlijk veel makkelijker) een klein dynootje te maken waarbij je voeten iets los komen. Tevreden met mezelf schroef ik snel het middelste deel van de route.

Na de welverdiende lunch wordt het tijd om de stand van zaken op te maken. De route van Mike is nog niet af maar ziet er nu al bruut uit. Ik herinner Mike er nog even aan dat er hier en daar nog wel geklipt moet worden. En dan het liefst zo dat als er gevallen wordt, je niet dwars door de dames route heen valt. De twee dames kwalificaties zijn af, de damesfinale ook bijna. Samen met Paul testen en verbouwen we - daar waar nodig - de dames kwalificaties. De route in het dak is echt poepmakkelijk, althans dat lijkt het voor ons heren. De route is echter niet enerverend. Het is een beetje rechttoe rechtaan. Uiteindelijk wordt de onderkant net ietsjes makkelijker en wordt het middelste stuk grondig verbouwd. Als eerste komt er een greep links op de pur waar je vanaf een kruis naar toe moet. Hoog staan naar een ondergreep (ook altijd goed), overkruisen naar een goede greep waar even op bijgepakt kan worden (5 van mijn vingers = minimaal 8 van de dames), door en weer helemaal naar links op de pur naar een enorme emmer, klippen. Verder met een verre pas, een kruis en vervolgens allemaal emmers en goede grepen tot aan boven.

De linker dames kwalificatie lijkt toch nog een beetje lastig. Het is lastig in te schatten maar vooral de dakrandjes lijken een probleem te vormen. We plaatsen twee van de allergrootste emmers onderin om de tweede klip safe te kunnen maken. Datzelfde geldt voor het tweede dak waar het setje ook over de dakrand zit. Om de eerste dakrand zit een aardige blokpas. Maar als je op je hak gaat zitten valt het wel mee. Onder het motto "we zijn vriendelijk" plaatsen we de greep waar je naar toe gaat een gaatje lager. En komt er onder het tweede dak zowaar een tree. De klipgreep in het midden van de wand, een zij-/ondergreep voor rechts, draaien we gedurende de dag wel vijf keer ietsje beter.

Inmiddels is Bert klaar met zijn finale. Ik test het apparaat en heb al na vier passen door dat ik het helemaal niks vind. De wand is licht overhangend en leent zich uitstekend voor die schuifelroutes, goed staan op je voeten, lichaam bij de wand, dat soort dingen. Bah. Ik vecht me helemaal dood en kom er op driekwart van de route uit vallen. Van de rest bak ik eigenlijk niet zo heel veel meer, ik dyno naar de inbouwer waar je van af moet blijven, en kan het zijgreepje voor rechts niet belasten. Gelukkig bedenk ik me dat ik ook niet van indraaien houd en pak deze greep strak bovenop, veel makkelijker. Het laatste stuk is nog wel even spannend: eerst breed naar een (knijp-) ondergreep, dan overkruisen, niet eruitdraaien, voeten hoog en de eindpas. Als ik er dan vervolgens ook nog een tree uitschop als ik op de ondergreep sta heb ik het wel gehad. Bert en ik hebben het erover of de route moeilijk genoeg is, we denken van wel, zeker met de moeilijke laatste pasjes. Als laatste moet mijn route getest worden. Het is werkelijk een verademing, nu kan er tenminste gewoon doorgerukt worden. Eigenlijk past en klopt alles, een tree en een greep komt er bij, dat schiet lekker op. De aangeboden macaroni sla ik af. Daan is erg verbaasd als ik eerder thuis ben als afgesproken. Maar veel verder dan op de bank hangen kom ik die avond niet, bouwen is eigenlijk niet leuk.

>> volgende pagina : vrijdag en zaterdag