Jorg Verhoeven maakt een figure four in de finale

Verslag NK Sportklimmen 2005

Tekst : Mark Wijering. Foto's : Adwin Timmer.
Datum : 10 december 2005, seizoen 2005.
Plaats van handeling : Centraal (Amsterdam).

Zie ook : de uitslag,
fotoseries van de halve finales en de finales,
en realvideo's van de finale-optredens van
Jorg Verhoeven en Rachèl Nilwik.

Zaterdag 10 december 2005 was het weer zover. De veelal bebaarde wijze mannen trekken naar naar het NK Sportklimmen om daar plaats te nemen aan de grote jurytafel waar allerlei apparatuur vervaarlijk staat te zoemen. Het is eigenlijk gek dat de NKBV zo naarstig op zoek is naar juryleden, want vanaf hun plek is de wedstrijd het beste te volgen.

Net als vorig jaar komt het wedstrijdseizoen aan zijn einde in Klimhal Centraal. De prikbordberichten kondigden al een tijdje aan dat de kaartjes verrassend snel op waren. Mijn idee: volgend jaar het kaartje gewoon 50ct duurder maken en iemand in huren die in de pauze allerlei beesten uit ballonnen kan maken, gaat jongleren met fakkels of iets van dien strekking. Volle bak dus en heuze perskaarten voor de aanwezige pers! Nu nog een BN'er erbij de volgende keer en het komt helemaal goed met het sportklimmen in Nederland. Gelukkig is ook dit jaar Jeroen Bliek van de partij die de boel weer erg goed aan elkaar praatte. En, mocht je het gezien hebben, af en toe verassende dansjes doet. Voor velen misschien logisch maar toch leuk dat, als je jezelf kunt kwalificeren voor deze wedstrijd, je meteen al in de halve finale zit.

Enzo Nahumury in de halve finale

Net als andere jaren was er voor het NK tijd genoeg voor speculaties en allerlei poules. Dit keer hebben Jurriaan en Bleeker volgens Sloper de Axis pot gewonnen, eigenlijk de 3 en 4de winnaars van het NK dus... Grote aanwezige-afwezigen op deze wedstrijd waren natuurlijk Casper ten Sijthoff en Ima Nahumury. Ik vroeg me gedurende de wedstrijd vaak af of zij geen klamme handen kregen. Ik in ieder geval wel.

Dat begon meteen al goed met de eerste deelnemers want Felix Komarnicki en Laura Steinbusch klommen beheerst naar boven om vervolgens een gevecht aan te gaan met een setje... Brrr... klamme handen dus! Door toeval en een messcherpe timing konden we zien hoe Matthijs en Roelien van Vrie samen omhoogklommen, hoe André Norel eruitziet zonder bretels, en dat Timo Tak kan springen als een kikker...

Jilske Hupkes en Immanuel Fäustle in de halve finales

In het vrouwenveld werd het even spannend toen Rachèl Nilwik, wellicht door de spanning, al vrij vroeg in de halve finale route viel en Vera Zijlstra en Susanne van der Sluis, echt heel sterk, behoorlijk ver kwamen in de route (die helaas door niemand werd getopt). Bij de heren topten Roman van der Werf (dit jaar deed hij weer mee en in stijl, dat mag gezegd worden) en Jorg Verhoeven de halve finale. Tenminste, Roman had geen zin in een mogelijke superfinale, en liet zich daarom onverwacht (en daarom tot ontsteltenis van zijn zekeraar) vallen, vlak voordat hij het topsetje zou klippen. Op precies dezelfde plek waar vorig jaar de no-hands rest zat waar Casper zo listig gebruik van maakte zat nu erg weinig en voor de meesten ook het hoogste punt. Slechts zes klimmers kwamen voorbij dit punt.

Rachèl Nilwik moet even uithuilen na de halve finale

De beste acht van de halve finales stromen vervolgens na enige pauze de finale in. Een uistekend moment om tussendoor even twee stukken Turkse pizza te eten en een kop thee te drinken. Erg goed verzorgd allemaal en zeker de moeite waard! Geen broodtrommeltje mee dus de volgende keer en laat je verrassen!

Op naar de finale! Geen hele grote verassingen bij de dames wel jammer dat er net als bij de heren niemand de finale topte. Rachèl kwam het dichtste in de buurt gevolgd door Vera en Susanne. Vanuit de steiger links naast de wand konden we de geconcentreerde en verbeten blikken erg goed volgen.

Roman van der Werf in de knoop met het touw tijdens de finale

Bij de heren vond ik het zelf een stuk spannender, aangezien de vrouwenroute niet meer was dan de herenroute met extra meuk erin geschroeft. De herenroute was echter vrij dynamisch en de rust die eigenlijk niet echt een rust was eiste nogal wat slachtoffers. Niels van Duyn deed het helemaal in stijl. Zoals bij iedere wedstrijd worden we bij Niels altijd getrakteerd op hele 'subtiele' muziek. Dit keer ook met bijhorende moves! Zoals bijna iedereen al had verwacht klom Jorg zonder veel moeite met een nieuwe Tarantino-Tune alle concurrentie eruit al zette Roman zeker ook een indrukwekkende prestatie neer. Een verdiende 3e plek was er voor Jeroen de Winter. Al met al een leuke wedstrijd!

Als je niet kunt klimmen, kun je nog altijd stoer doen

Wel was het vorig jaar een stuk spannender, was het deelname veld iets beter en waren de routes misschien iets mooier gebouwd. Bij alle vier de routes vielen de meeste mensen er ongeveer na de eerste helft al uit. De muziek stond vrij hard en af en toe moeilijk voor de speaker om er over heen te praten. Ook viel mij op dat ik vrijwel geen vorm van sponsoring zag staan. Sponsoring-Schmonsoring wellicht, maar als er bedrijven geholpen hebben naast Klimhal Amsterdam dan hebben ze dat in Stealth-mode gedaan. Wel heb ik eindelijk een glimp van het boulderhok opgevangen dat er erg goed uitzag. Volgend jaar op tijd kaartjes kopen!

Het podium bij de heren