WK München - Damesfinale sportklimmen

Tekst en foto's: Adwin Timmer & Filip Top

Datum: 2 juli 2005.
Plaats van handeling: München.

Zie ook: de fotoserie (pop-up) met 199 foto's,
en de uitslag bij de dames en heren.

Het is enkele uren voor de finale als Reindert Lenselink (secretaris- generaal van de internationale wedstrijdcommissie ICC van de UIAA) me vertelt dat Ramón Julián Puigblanque spoorloos is. De beste uit de halve finale blijkt als enige niet te weten dat de sluiting van de isolatie verschoven is van 19:15 uur naar 17:30 uur. Er wordt gedurende het hele WK continu geschoven met het tijdschema, en de organisatie heeft nu niet bepaald de meest voorbeeldige communicatie aan de dag weten te leggen. Desondanks, en ondanks een langdurige discussie met de jury, wordt Ramón Julián Puigblanque niet meer tot de wedstrijd toegelaten, waarmee de belangrijkste titelkandidaat door een onbenullige reden is uitgeschakeld!

Bij de klimmers en het klimmerspubliek leiden zulke organisatorische problemen altijd tot de conclusie, dat klimwedstrijden maar een amateuristisch zootje zijn. Men vergeet echter maar al te makkelijk hoeveel werk het is om zo'n evenement te organiseren. Veel klimmers zijn ook niet zo geïnteresseerd in andere wedstrijdsporten, en zien daarom niet dat het in andere sporttakken echt niet anders aan toe gaat. Wie herinnert zich de bandenkwestie van de afgelopen Formule 1 race in Indianapolis, het peloton dat verkeerd reed in de Eneco-tour, of de kapotte poolstok-hoogspring installatie op het afgelopen WK atletiek...? Helaas was het wel zo dat deze WK organisatie een gebrek aan vrijwilligers had, en ervaring miste omdat ze niet jaarlijks Worldcups organiseert. Als klimmer of teammanager moet je dan zo slim zijn om driedubbel te controleren op welk moment de isolatie sluit.

Eén klimmer ontbreekt tijdens de presentatie...

In het Spaanse kamp kreeg de hele affaire nog een staartje, want de Bask Patxi Usobiaga werd ervan beschuldigd dat hij en zijn begeleiders opzettelijk passief waren gebleven, en niet geprobeerd hadden om de Catalaan Ramón Julián Puigblanque te waarschuwen dat de sluiting van de isolatie vervroegd was. De Spaanse burgeroorlog werd vervolgens voorgezet in eerdergenoemde persberichten, waarbij de Basken de schuld in de schoenen van de Spaanse teammanager schoven, die ook al verzuimd had om er voor te zorgen dat Patxi's protest in de halve finale gehoor kreeg. Enfin, het WK wordt over twee jaar in Spanje gehouden, en dan mag dat land laten zien dat ze het evenement beter kunnen organiseren.

Terug maar naar de wedstrijd. De damesfinale begon met Akiyo Noguchi en Emily Harrington, de twee vrouwen met de minste wedstrijdervaring. Met veel moeite bereikten ze de grote oranje bol in het dak, je weet wel, degene die al vanaf beneden NO-HANDS REST!, NO-HANDS REST! roept. Beide klimsters maakten daar dan ook dankbaar en langdurig gebruik van, voordat ze verder klommen. Als je weinig (internationale) wedstrijdervaring hebt maar toch zo'n WK-finale weet te bereiken, dan zal je wel veel buiten klimmen en bedreven zijn in het vinden van goede rustposities. Anders is het niet te verklaren dat alleen deze twee klimsters optimaal uitrustten bij deze passage, en dat alle andere klimsters moeite hadden om hier überhaupt een goede rustpositie te vinden of die zelfs oversloegen! Door de goede rust waren beide klimsters in staat om voorbij de grote oranje bol nog net de rand van het licht overhangende stuk te bereiken. Alle toeschouwers gingen er van uit dat de overige finalistes wel een stuk verder zouden komen dan deze twee toch onbekende klimsters, niet beseffend dat WK's vaak voor verrassingen zorgen...

Is een rustpositie als deze van Emily Harrington nu zo moeilijk?

Na de eerste twee klimsters waren Katharina Saurwein en Yana Chereshneva aan de beurt, ook twee jonge klimsters die blij mochten zijn dat ze de finale gehaald hadden. Toch tamelijk onverwacht kwamen ze wel in de buurt van de grote oranje bol, maar vielen ze er uit voordat ze een rustpositie in hadden kunnen nemen. "Kan gebeuren", denk je dan als toeschouwer, "het zal wel de wedstrijdspanning zijn of zo voor die meiden...". De laatste zes finalistes zijn allemaal gewend om te grossieren in Worldcup overwinningen of podiumplaatsen, dus je verwacht niet dat die fouten zullen maken.

Als eerste van die laatste zes is de nog niet zo bekende Olha Shalagina aan de beurt, een Oekraïnse die ook aan andere wedstrijddisciplines mee doet. Haar rustpositie bij de oranje bol ziet er wat krampachtig uit, waardoor ze niet zo goed kan uitrusten. Ze eindigt dan ook net na de eerste twee klimsters in de finale. Dan is Natalija Gros aan de beurt, maar veel verder dan even de grote oranje bol vasthouden komt ze ook niet! Het is een grote verrassing dat, met nog vier klimsters te gaan, Emily Harrington en Akiyo Noguchi nog steeds op de eerste plaatsen staan.

De rustpositie van Caroline Ciavaldini 2x in beeld

De volgende twee klimsters zijn Sandrine Levet en Caroline Ciavaldini, uit het traditioneel sterkste klimland Frankrijk. Bij de oranje bol ramt Sandrine Levet door, zonder ook maar een rustpositie te zoeken, waardoor ze niet eens het einde van de bol weet te bereiken. Frankrijk's hoop in bange dagen, Caroline Ciavaldini, maakt wel een no-hands rest, maar heel gelukkig ziet het er allemaal ook niet uit. In de bolpassage verdoet ze erg veel kracht, waardoor ze nog na Olha Shalagina eindigt. Het lijkt wel alsof de Fransen (en veel andere toppers) alleen maar op kracht trainen, en niet op route-inzicht, souplesse of andere zaken. Blijkbaar zijn veel Worldcups recht toe recht aan hakkûh van begin tot eind, waardoor zo'n passage in een WK-finale voor een enorme verrassing kan zorgen.

Als één-na-laatste is regerend wereldkampioene Muriel Sarkany aan de beurt, de enige dertiger van de finalistes, en gemiddeld zo'n tien jaar ouder dan de anderen. Sinds zij twee jaar geleden eindelijk een keer wereldkampioene werd gaat het langzaam maar zeker steeds verder bergafwaarts met haar, en heeft ze dit jaar nog geen enkele keer een podiumplaats kunnen bereiken. In deze finale werd Muriel's grote frustatie haar weer eens noodlottig, nl. greepafstanden. Tegenwoordig zijn veel topklimsters klein van stuk, maar Muriel is nog altijd wel zo'n beetje de kleinste. Onderin de finaleroute zat een passage, waarbij je vanaf een paarse opbouw naar een gele greep links moest. Met een normale spanwijdte niet zo'n groot probleem, maar Muriel had de grootste moeite om de greep links goed te kunnen belasten. Werkelijk minutenlang probeerde ze keer op keer de passage te klimmen, maar toen dat eindelijk lukte was ze te moe om de rest van de route te klimmen, en eindigde ze als laatste in de finale. Muriel zal nooit meer wereldkampioen worden, en het valt nog maar te bezien of ze de motivatie zal kunnen opbrengen, om er over twee jaar tijdens het WK in Spanje nog steeds te staan.

De passage die Muriel Sarkany noodlottig werd

Als de laatste finaliste en torenhoge favoriete Angela Eiter aan de beurt is, staan Emily Harrington en Akiyo Noguchi nog steeds op de respectievelijk eerste en tweede plaats. Het kan toch niet zo zijn dat zij ook de Oostenrijkse voor weten te blijven? Angela Eiter zoekt eveneens geen rustpositie bij de oranje bol, maar het verschil is dat zij die ook niet nodig heeft. Daar waar Sandrine Levet uit de bol valt, daar campust Angela Eiter gewoon de passage! Het moge duidelijk zijn dat de mond bij het publiek openviel van zoveel machtsvertoon, en dat Angela Eiter vervolgens moeiteloos de wereldtitel voor zich opeiste. Met een Oostenrijkse, een Amerikaanse en een Japanse op het podium presenteert het vrouwenklimmen zichzelf als een mondiale sport, en daar zal de UIAA heel blij mee zijn. Maar of we Emily Harrington of Akiyo Noguchi nog ooit op zo'n podium terugzien valt nog maar te bezien.

Volgende pagina : de herenfinale.

Angela Eiter bovenin de finaleroute