WK München - Halve finales sportklimmen

Tekst en foto's: Adwin Timmer & Filip Top

Datum: 2 juli 2005.
Plaats van handeling: München.

Zie ook: de fotoserie (pop-up) met 135 foto's,
en de uitslag bij de dames en heren.

De tweede dag begon ook weer lekker vroeg, en zou weer laat eindigen, omdat zowel de halve finales als de finales deze dag afgewerkt zouden worden. Het enige verschil met de kwalificatiedag was natuurlijk wel dat de finalisten tussendoor niet in de isolatie hoefden te zitten...

Anders dan de kwalificaties kun je bij een internationale wedstrijd de halve finales nooit flash laten klimmen, omdat de top daarvoor te breed is. Het is dringen om bij de eerste acht te zitten die doorgaan naar de finale. Jorg heeft wel eens verteld dat hij voor een halve finale het zenuwachtigst is; in de finale ziet hij eenvoudig wel waar het schip strandt.

Katharina Saurwein in de halve finale

Bij de vrouwen was de halve finale tamelijk teleurstellend, omdat de meeste deelneemsters er op dezelfde plek halverwege de wand uitvielen. Het leuke aan een WK is echter wel, dat er redelijk wat deelnemers van andere continenten en uit het voormalige Oostblok meedoen, die zich uit kostenoverwegingen niet tijdens Worldcups laten zien. Bij de heren is de top te breed en te professioneel om verrassingen toe te laten, maar bij de dames weet je van te voren niet zomaar wie in aanmerking komt voor een plaats in de finale. En zo kon het gebeuren dat een redelijk onbekende Amerikaanse, een volstrekt onbekende Japanse en een dark horse uit Rusland de finale haalden. Zij wisten, samen met de in Nederland niet onbekende Katharina Saurwein, met hun hakken over de sloot de finale te halen, door net verder dan de grote meute te eindigen.

Als een aantal onbekenden de finale haalt, dan moet dat natuurlijk ten koste gaan van bekende namen. De belangrijkste, en ontroostbare, afvalster was de Zwitserse Alexandra Eyer, de laatste klimster die nog een Worldcup wist te winnen voordat kannibaal Angela Eiter de overwinningen als kralen aan een ketting begon te rijgen. Voor de rest had de uitslag van de halve finale een bekend gezicht: Angela Eiter topte als enige de route, Muriel Sarkany werd tweede, de françaises Sandrine Levet en Caroline Ciavaldini stonden ex-aequo derde, op afstand gevolgd door Natalija Gros en Olha Shalagina. Maar hoe anders zou de finale uitpakken!

Jorg Verhoeven kan in de eerste sleutelpassage laag blijven staan

Op de halve finale bij de heren kon je als aanwezige journalist een goed uitzicht hebben, door in een hoogwerker plaats te nemen. Alhoewel, toen Jorg Verhoeven door zijn voorklimmersval tot op een paar meter van het bakje kwam, moest die hoogwerker toch wel even een stukje naar achteren en beneden van de juryvoorzitter... Desondanks was het mooi om van korte afstand te kunnen zien hoe iedereen het er vanaf bracht.

De vraag, die je als toeschouwer bij zo'n halve finale aldoor stelt, is hoe hoog moet een klimmer komen om de finale te halen? Iets over de helft van de route zat een vervelende passage met een ondergreep, waarop hard moest worden afgeblokt om verder te komen. Lange klimmers konden in die passage op een lage trede blijven staan en toch de ondergreep al goed belasten, terwijl korte klimmers in staat waren om eerst hoog ingedraaid te gaan staan op een grote groene greep om vervolgens die ondergreep te pakken. Klimmers met een 'tussenmaat' waren echter goed genaaid, want voor hen werkten beide methodes niet echt. Veel klimmers vielen er hier dus uit, of bij de eerstvolgende klimbeweging omdat ze hun kruit verschoten hadden bij de ondergreep.

Flavio Crespi in de halve finale

Een rondgang langs de aanwezigen had opgeleverd dat de leider in de tussenstand van de Worldcup 2005, Flavio Crespi dus, als grote favoriet voor de wereldtitel gold. Maar hij maakte een vreselijke fout, door in de passage na de ondergreep zijn rechtervoet veel te hoog neer te zetten. Hierdoor zette hij zich compleet vast, en kon hij niet meer voor of achteruit, al kon hij lang in dezelfde positie blijven staan. Met dit akkefietje verprutste hij een unieke kans om wereldkampioen te worden, en was hij de enige grote naam die zou ontbreken in de finale.

Voor de rest waren er dus weinig verrassingen in de halve finale, of het moest de Oekraïner Serik Kazbekov zijn, die zich tegenwoordig afgezien van WK's en EK's eigenlijk alleen op boulder worldcups laat zien. Gelukkig voor de organisatie wist ook thuisklimmer Timo Preußler de finale te halen, een prestatie die hij nog niet zo vaak geleverd had bij een internationale seniorenwedstrijd. Zijn landgenote en oudgediende Marietta Uhden had de finales niet gehaald, maar met Timo hadden de Duitsers toch nog iets om naar uit te kijken.

Serik Kazbekov vindt als eeste de no-hands rest

Uiteindelijk bleek het vasthouden van de eerste greep in de grote oranje bol, die in het dak net na de sleutelpassage met de ondergreep zat, voldoende om de finale te bereiken. Die bol schreeuwt vanaf beneden al NO-HANDS REST!, NO-HANDS REST!, en uiteindelijk waren het maar twee klimmers, Ramón Julián Puigblanque (die deze wedstrijd wel meer fouten zou maken...) en Jorg Verhoeven, die aangekomen bij de bol geen gebruik maakten van deze rustmogelijkheid. Bij het afgelopen NK had Jorg nog het excuus dat hij de no-hands rest, die Casper ten Sijthoff gevonden had, nooit had kunnen uitvoeren, maar bij deze wedstrijd begint het toch wel duidelijk te worden dat Jorg nog flinke progressie kan maken in het vinden van rustposities.

Sowieso was het aardig om Jorg van zo dichtbij aan het werk te zien. In het eerste stuk van de route was hij nog behoorlijk zenuwachtig, maar in het beslissende middenstuk klom hij heel overtuigend. Bij de grote oranje bol leek hij de concentratie wat te verliezen, en ging hij gehaast verder. Zijn prestatie was in ieder geval meer dan genoeg, want als vijfde ging hij door naar de finale. Op plaats één stond Ramón Julián Puigblanque, gevolgd door Tomás Mrázek, Patxi Usobiaga en Alexandre Chabot.

Ramón Julián Puigblanque komt het verst in de halve finale

Over de positie van Patxi Usobiaga in de halve finale ging het gerucht dat hij in werkelijkheid verder was gekomen dan Tomás Mrázek. In een persbericht van het PR-management van Patxi Usbioga (ja, sommige klimmers hebben het goed geregeld) onder de titel Sobre la polemica del Campeonato del Mundo de Munich was te lezen dat er daarover bewijzen op internet gepresenteerd zouden worden: Aun así, esta reclamación es denegada por el jurado, pero ahora podemos afirmar con pruebas concluyentes que Patxi ha progresado más que Mrazek en la semifinal y presentaremos en pocos días en la Web el video que confirma esta afirmación. Die bewijzen zijn in werkelijkheid nooit gepresenteerd, maar later meer over dat persbericht, waarvan een andere versie (PDF) ook op internet is te vinden...

Volgende pagina : de damesfinale.

Patxi Usobiaga bovenin de halve finale