WK München - Herenfinale sportklimmen

Tekst en foto's: Adwin Timmer & Filip Top

Datum: 2 juli 2005.
Plaats van handeling: München.

Zie ook: de fotoserie (pop-up) met 199 foto's,
en de uitslag bij de dames en heren.

Het zijn al twee lange enerverende dagen geweest als de heren eindelijk aan de beurt zijn voor hun finale. Afgezien van het ontbreken van Ramón Julián Puigblanque zou deze finale weinig verrassingen opleveren, omdat de finaleroute bij de heren wel veel meer recht toe recht aan was dan de damesfinale. Dat maakte deze finale niet minder interessant, omdat 'ie goed liet zien wat de verschillen tussen de verschillende klimmers zijn.

Als eerste was de lokale favoriet Timo Preußler aan de beurt, die er voor gekozen had om in een opportunistische stijl de route te klimmen. Als een wedstrijdroute boven je nivo ligt en je kunt toch niet rusten, dan kan je maar het beste zo rap mogelijk doorklimmen en zien waar je uitkomt. Ondanks dat zijn voeten vaak losschoten kwam Timo toch tot net boven de dakrand bovenin de route, zo op het eerste gezicht een goed resultaat. Mr. Biographie Sylvain Millet stelde vervolgens wat teleur en eindigde als laatste in de finale, en toen was Cédric Lachat aan de beurt. De Zwitser weet vaak een slecht resultaat in een halve finale goed te maken door, net als Timo Preußler voor hem, in een opportunistische kamikaze stijl de finaleroute te klimmen. Voor Jorg Verhoeven begint dat inmiddels best frustrerend te worden, want hij eindigt meestal voor zijn generatiegenoot in de halve finale, maar wordt dan vervolgens in de finale vaak toch nog ingehaald. In deze finale wist Cédric in ieder geval net verder dan die andere kamikaze-piloot uit Duitsland te komen.

Timo Preußler gaat met de beentjes los

Na Cédric Lachat was het de beurt aan de Oekraïners Maxim Petrenko en Serik Kazbekov om te laten zien wat ze konden. Beide klimmers komen op dit nivo fysiek toch wel wat te kort, en konden alleen Sylvain Millet achter zich houden. Vervolgens was het aan Jorg Verhoeven om als eerste Nederlandse finalist in de geschiedenis van het WK te laten zien wat hij waard was. Niet in de kamikaze-stijl van Timo en Cédric, maar ook niet met veel rustmomenten, klom Jorg door tot de dakrand bovenin. Daar moest hij flink vechten om even ver te komen als Timo Preußler, en moest hij Cédric Lachat toch weer net voor laten gaan. Dankzij een beter resultaat dan Timo Preußler in de halve finale, legde Jorg beslag op een uitstekende vijfde plaats.

De laatste drie finalisten, Alexandre Chabot, Patxi Usobiaga en Tomás Mrázek, onderscheidden zich duidelijk van de rest, door heel veel rustposities in de finaleroute te vinden. Met de manier van klimmen van Cédric Lachat kan je wel eens geluk hebben en een Worldcup winnen, maar het zorgt ook voor relatief wisselvallige resultaten. De laatste drie finalisten stonden twee jaar geleden in Chamonix ook al op het podium (nou ja, Alexandre Chabot onverwacht niet), en zijn duidelijk verder en meer ervaren dan de andere finalisten.

Jorg wordt van alle kanten belaagd

Toen Alexandre Chabot als eerste geen fouten maakte en de finaleroute kon toppen, werd duidelijk dat de resultaten in de halve finale wel eens doorslaggevend zouden kunnen worden voor de einduitslag. Anders dan twee jaar geleden was hij bij dit WK namelijk echt geen favoriet. Ook Patxi Usobiaga kwam dolblij naar beneden toen hij de finale topte. Hij was al een stuk minder blij toen hij hoorde dat Alexandre Chabot de route ook getopt had, want hij kon op z'n vingers natellen dat er een grote kans was dat Tomás Mrázek hetzelfde zou doen. En inderdaad, de finale eindigde eigenlijk in een anti-climax, want ook Tomás Mrázek maakte geen fouten, en leek met speels gemak de route te toppen. Het zit er dik in dat Ramón Julián Puigblanque deze route ook getopt zou kunnen hebben. Met de claim van Patxi Usobiaga in het achterhoofd dat hij in de halve finale hoger was gekomen, is het duidelijk dat aan de prolongatie van de wereldtitel door Tomás Mrázek toch wel een luchtje kleeft. Hem zal dat weinig uitmaken, want hij blijft natuurlijk een groot kampioen.

Voor Jorg Verhoeven geldt dat hij nog een mooie toekomst voor zich heeft. Als regerend wereldkampioen bij de Junioren was hij de jongste finalist, en heeft hij van alle toppers de meeste progressie gemaakt in het afgelopen jaar. Toch is het opvallend dat hij zichzelf, in een gesprek na afloop van de finale, tot 'dezelfde generatie' als de top drie rekende. Dat lijkt een misrekening, want Tomás, Patxi en Alexandre stonden er twee jaar geleden tijdens het WK in Chamonix al, terwijl hij en Cédric toch echt de klimmers zijn die sindsdien voor de aansluiting gezorgd hebben. Voor de absolute top moet echter toch nog wel een stap gemaakt worden, en het wordt de komende jaren spannend om te zien of dat zal lukken.

Patxi kan er niet blij bij kijken