WK München - Kwalificatie sportklimmen

Tekst en foto's: Adwin Timmer

Datum: 1 juli 2005.
Plaats van handeling: München.

Zie ook: de fotoserie (pop-up) met 74 foto's,
en de uitslag bij de dames en heren.

Het is half zes 's ochtends als ik wakker word van de Oekraïners naast me. Ze moeten zich enigszins haasten, want al om zeven uur (!) sluit de isolatie voor de kwalificatie van het WK op het onderdeel "moeilijkheidsklimmen", zoals dat in goed Vlaams heet. Internationaal heette dat vroeger "difficulty", maar ze hebben het nu hernoemd tot "lead"-klimmen; voorklimmen dus... Een mooie aanleiding om de verschillende wedstrijdonderdelen voortaan gewoon sportklimmen, boulderen en speedklimmen te noemen!

De reden dat de isolatie al zo vroeg sluit is dat het wedstrijdklimmen mee moet in de vaart der (wedstrijd-)volkeren. Internationaal, maar ook nationaal zoals in Nederland, wordt een wedstrijdsport afgemeten aan de hand van het aantal landen dat aan een WK meedoet. Om bij het NOC*NSF een hoge status te kunnen krijgen moeten er bijvoorbeeld minimaal 45 landen bij de heren meedoen. Om die reden heeft de internationale wedstrijdcommissie (ICC) van de UIAA haar beleid veranderd ten opzichte van het WK twee jaar geleden in Chamonix. Daar waren de heren in twee groepen ingedeeld, die elk één kwalificatieroute klommen. De beste dertien van iedere groep gingen vervolgens door naar de halve finale.

Evelien Zijlstra in de 2e kwalificatieroute

Bovenstaande regeling is prima voor de klimmers die in een halve finale thuishoren, maar als je helemaal uit Argentinië bent gekomen om het WK op te leuken met een extra land, dan is het een beetje zuur als je na 5 meter klimmen alweer naar huis mag. Vandaar dat men er voor gekozen heeft om iedereen niet één, maar twee routes te laten klimmen, met een uur pauze tussen de twee routes. De eerste route is dan een "opwarmertje", waarin de mindere klimmers ook nog aan hun trekken kunnen komen. Dat klinkt allemaal sympathiek, alleen, als je bedenkt dat de laatste klimmer en nummer één van de wereldranglijst startnummer 134 had, dan kun je wel uitrekenen hoe lang zo'n kwalificatiedag gaat duren...

Aangezien de startvolgorde tijdens de kwalificaties omgedraaid is aan de wereldranglijst en de anderen behoorlijk wat punten verzameld hadden in Puurs, moest Evelien Zijlstra als eerste aan de bak van alle Nederlandse deelnemers. Na de eerste kwalificatieroute kwamen veel klimsters blij de isolatie in, omdat ze de route getopt hadden. Dat enthousiasme werd vervolgens wel getemperd, toen bleek dat de meeste klimsters die route topten. Voor Evelien was dat helaas niet het geval, omdat ze naar eigen zeggen bovenin een fout maakte.

Vera Zijlstra in de 1e kwalificatieroute

Haar zus Vera Zijlstra maakte die eerste kwalificatieroute reuze spannend, door bovenin haar zenuwen niet goed in bedwang te houden. Met moeite kwam ze daar over een klein dakje, en dat maakte blijkbaar zoveel indruk, dat de laatste meters met veel gestress gepaard gingen. Maar het pleit zeker voor Vera dat ze desondanks de route, net als 52 anderen, kon toppen.

De beslissing in de kwalificatie voor de vrouwen moest dus in de tweede route vallen, en uiteindelijk zouden precies 26 klimsters (het aantal dat normaliter altijd doorgaat naar de halve finales) ook die tweede route uitklimmen. De Nederlandse klimsters waren kansloos in deze tweede route, een zeer fysiek beukgeval van begin tot eind. Hier wreekt het zich dat er in Nederland eigenlijk bijna geen wanden zijn, die overeenkomen met wat gebruikelijk is bij internationale wedstrijden. Want waar kom je in Nederland een wand tegen, die 16 meter hoog is en 10 meter overhangt? Sommige hallen hebben wel flinke daken, maar dat is toch weer heel anders klimmen dan een continu sterk overhangende wand. Als Nederland internationaal wil meespelen en niet afhankelijk wil zijn van het toeval van een supertalent, dan zou de NKBV zich moeten inzetten dat er ergens in Nederland een echte 'Worldcupwand' komt...

Timo Tak in de 1e kwalificatieroute

Bij de heren mocht Timo Tak laat starten in het deelnemersveld, vanwege zijn goede presteren in Puurs. Helaas kon hij die late start niet waarmaken met een goede klassering, omdat hij als geen ander last had van het klimmen van twee kwalificatieroutes. Beide routes moesten namelijk gelijktijdig ingelezen worden, en Timo is gewend om in de isolatie een route 'droog te klimmen'. Nu zaten er twee routes in zijn hoofd waardoor zijn mentale voorbereiding in het water viel: hij kon de passages van de twee routes niet meer uit elkaar houden. In de eerste route zag het er daardoor uit alsof er een houthakker bezig was, al wist hij zich wel bewonderenswaardig naar boven te knokken. In de tweede kwalificatieroute was de berusting al ingetreden dat een goede klassering er niet meer inzat.

Als laatste Nederlander was natuurlijk Jorg Verhoeven aan de beurt, maar wel pas nadat de wedstrijd om zeven uur 's avonds een paar uur was stilgelegd om een suffe openingsceremonie plaats te laten vinden! Uiteindelijk zou de laatste klimmer, Tomás Mrázek, pas om kwart voor twaalf klaar zijn, terwijl hij 's ochtends om zeven uur al de isolatie in ging. De organisatie had natuurlijk moeten beslissen om de kwalificaties niet on-sight, maar flash te laten klimmen (als de reglementen dat toestaan), want om iemand nu meer dan 16 uur per dag in de isolatie te stoppen... Verder maakt het voor de uitslag van de wedstrijd toch niet uit, want wie in de halve finale thuishoort haalt die toch wel, ook al wordt er niet on-sight geklommen of moet 'ie meer dan een halve dag in de isolatie zitten. Men had een paar weken van te voren echter niet verwacht dat er zoveel deelnemers zouden zijn, en bij zo'n evenement gaat men niet het wedstrijdformaat zo maar even op het laatste moment omgooien.

Jorg Verhoeven in de 2e kwalificatieroute,
gezekerd door de enige Nederlandse zekeraar

Van Jorg zijn we inmiddels gewend dat hij zich moeiteloos voor de halve finale plaatst bij internationale wedstrijden, en ook deze keer was dat het geval. Toch moeten we niet vergeten wat een progressie hij de afgelopen tijd gemaakt heeft, en zo'n WK is een mooi ijkpunt om eens terug te kijken. Twee jaar geleden werd Jorg namelijk nog anoniem 59e, doordat hij de kwalificatie volledig verprutste. Het is ook twee jaar geleden, in Lecco om precies te zijn, dat hij voor het eerst een halve finale haalde bij een Worldcup, dus zijn ontwikkeling is echt heel snel gegaan.

Als we naar de ontwikkeling van de Nederlandse debutanten op dit WK kijken, dan durf ik de weddenschap wel aan dat Vera Zijlstra over twee jaar in Marbella ook de halve finale haalt. Voor de andere twee debutanten geldt dat er echt een flinke versnelling van hun ontwikkeling nodig is, willen ze daar over twee jaar staan. Verder hoef je maar naar de stand in de topklasse te kijken, om te zien dat er in Nederland nog wel meer talenten rondlopen, die misschien wel wat meer aandacht mogen hebben dan nu het geval is.

Volgende pagina : de halve finales.