Sandrine Levet topt de work-out route

Arco Rockmaster 2006

Tekst & foto's : Emile Naus

Zie ook: fotoserie (pop-up) met 77 foto's.

Zittend op het terras van café Conti di Arco kijk ik naar hetgeen zich om mij heen afspeelt. De laatste fase van de Rockmaster 2006, de fameuze Rockmasterparty, is in volle gang. Naast me kijkt Marek, de Poolse fotograaf spiedend om zich heen, op zoek naar 'little holes', alvorens als een ware paparazzi zijn gigantische lens in het gezicht van Christian Bindhammer te duwen die met een baby op de arm rustig staat te babbelen met Yuji Hirayama. Achter me probeert de Oostenrijk-posse onder aanvoering van Kilian Fischhuber de happy boulder tegen de muur van de kerk die, zoals organisator Nicholas Hobley van Planetmountain me weet te vertellen, eigenlijk alleen geprobeerd mag worden als je dronken bent.

Vanaf de dansvloer klinkt luid gejuich en als even later Timo Preußler zonder t-shirt naar buiten komt wordt duidelijk waarom. Alcohol begint hier duidelijk een bepalende factor te worden voor de gezelligheid. Ook wij bestellen nog maar een biertje. Gisteren begon de twintigste editie van de oudste en waarschijnlijk de meest aansprekende klimwedstrijd ter wereld. De verwachtingen waren hooggespannen. Angela Eiter, zo'n beetje onaantastbaar de afgelopen jaren, zou wederom laten zien waarom zij de beste was en Italië's hoop in bange dagen, Flavio Crespi, zou eindelijk eens voor een Italiaanse overwinning zou moeten gaan zorgen. Klimmers zijn echter net gewone mensen en dus liepen de zaken toch even anders.

Christian Bindhammer in de work-out route

Eigenlijk begon het gebeuren al op vrijdagavond. Om de jubileumeditie van de Rockmaster wat extra glans te geven hadden de organisatoren bedacht dat er een award moest worden uitgereikt voor de beste rotsklimmer en de beste competitieklimmer van het afgelopen jaar (of jaren, dat werd een beetje in het midden gelaten). Nu kun je natuurlijk uitgebreid gaan discussiëren over de zin en onzin van zo'n award. Leent een sport als klimmen zich immers überhaupt wel voor kwalificaties als 'de beste' of awards als deze? Hoe moet je in godsnaam de ene sportklimprestatie met de andere de andere vergelijken? Aan de andere kant hebben Italianen misschien ook wel meer op met heldenverering dan nuchtere Noord-Europeanen, en komt het concept hier daarom een beetje vreemd over. Feit was echter wel dat ondergetekende zichzelf op vrijdagochtend terugvond aan de vergadertafel van de jury en dat er toch iemand gekozen moest worden die 's avonds de prijs zou krijgen.

Na een lange discussie kon de internationale afvaardiging van klimtijdschriften, die samen met redacteuren van een selectie Italiaanse bladen de jury vormden, uiteindelijk toch voorkomen dat de genomineerde locale favorieten Flavio Crespi en Maurizio 'Manolo' Zanola met de prijzen aan de haal gingen. De enige twee vrouwen in het gezelschap van genomineerden, Angela Eiter en Josune Bereziartu, werden aldus uitgeroepen tot winnaars. De award-ceremonie zelf was een saaie formaliteit en wierp de vraag op waarom er eindeloze verhalen in het Italiaans gehouden werden, terwijl de organisatie de prijs toch zo graag een internationaal karakter wilde geven. Het geouwehoer aan de bar na afloop was derhalve voor iedereen een stuk begrijpelijker en zodoende ook een stuk leuker.

Volgende pagina : zaterdag.

De wedstrijdwand