Melloblocco 2006

Tekst & foto's : Joost Hofman
Zie ook : de fotoserie (pop-up) met 102 foto's

Op het moment dat ik hoor dat Remmelt en Ivo een vliegticket hebben geboekt naar Bergamo om op het boulderevenement Melloblocco aanwezig te zijn is de beslissing snel gemaakt. Wij (Roebijn en ik) gaan ook! Een boulderevenement met zo'n 1.000 gezellige boulderaars waaronder een paar wereldtoppers, mooi weer, lekker eten en dit alles in het prachtige Val di Mello, daar hoef je niet lang over na te denken. Hup! Gaan!

Het plan is om op donderdag vanaf Eindhoven naar Bergamo te vliegen, daar een auto te huren, en naar de vallei te rijden. Openbaar vervoer is een prima optie, behalve als je retourvlucht om 10:20 uur vertrekt. De streekbussen rijden wel tot aan de camping maar niet om 6 uur 's ochtends. Gelukkig is een stationwagon minder duur dan gedacht en is dat probleem opgelost. Echter, als we aankomen op de luchthaven in Bergamo blijkt dat de reservering van onze huurauto niet klopt. Roebijn gooit haar charmes in de strijd waarmee we uiteindelijk toch een iets te dure station kunnen krijgen.

"No, no... no creditcard, no car" wisten wij veel, het zou de eerste keer autohuren zijn. Na een paar diepe zuchten lopen we met vermoeide tred naar de bushalte. Onderweg van Bergamo Airport naar het treinstation bedenken we talloze manieren om het uitgespaarde geld uit te geven, en zijn zo de teleurstelling snel voorbij. Vanaf het station nemen we een trein naar Lecco, stappen vervolgens over op een trein naar Morbegno, en zijn daar net op tijd voor de laatste bus richting de vallei!

We komen aan op de camping in een prachtige vallei. Dit is de Masino vallei die overgaat in de Val di Mello, waar de meeste boulders liggen. De campingvoorzieningen zien er zeer goed uit en het heeft een eigen restaurantje / café waar het eten goed is, het licht fel, en de TV altijd aanstaat. De goedkope maaltijd is mooi meegenomen want wij hebben besloten voor dit lange weekend de kookspullen thuis te laten. Hoewel het nog zeer rustig is op de camping, is het al erg gezellig. 's Avonds laat een Engelse Italiaan onze Puurs-buren wat van de lokale specialiteiten proeven, en zo passeren Sambuca, Amaretto-taart, bier, wijn en een verse kan geitenmelk de revue.
We trekken we de moppen van de Nieuw-Zeelander nog wel, maar als de karaoke wordt aangedragen, en het internationale groepje de zangstem losgooit, wordt het voor ons tijd om het campingbed in te duiken.

's Ochtends tikt de regen op het tentzeil. Op deze vrijdag regent het bijna de hele dag zachtjes, en dus lopen we niet naar de boulders maar naar Filorera, het eerste dorpje vanaf de camping bergafwaarts. Het plan van vandaag is om ons in Filorera in te schrijven voor het evenement, en het t-shirt en goodiebag overhandigt te krijgen. Hierna willen we met de bus naar het station van Morbegno, om daar voor de aankomende dagen boodschappen te doen. Helaas kunnen wij het gebouw van de Guide Alpine Lombardia niet vinden.

In het postkantoor vinden we een jonge Italiaan die we aan zijn jas naar een Melloblocco poster trekken om hem het logo van de Guide Alpine aan te wijzen. Daar moeten we heen! Vervolgens sleept hij ons weer mee zijn auto in, en nog geen twee minuten later staan we bij de inschrijvingen. Zo kom je nog eens ergens met gebarentaal. Wat zijn de Italianen hier toch aardig. Bij de inschrijfbalie zijn wij zo'n 8 uur te vroeg, maar omdat we zijn komen lopen krijgen we toch ons pakketje mee. Ze spreken vloeiend engels en wij leggen ze meteen ons vervoerprobleem voor. Dit nemen ze zeer serieus en uiteindelijk wordt ons verteld zondagmiddag na de wedstrijd naar het kantoor te komen, en dat er dan wel iets geregeld kan worden. Dat betekent wel dat we een flink stuk moeten lopen vanaf de camping, en ze hebben het formaat van Ivo's crashpad nog niet gezien. Een nacht in Bergamo is vast geen probleem maar niet ideaal. We houden de optie in ieder geval open. Maar nu op naar Morbegno en Italiaanse koffie!

Met de ons al bekende buschauffeur en een paar naar oud zweet en alcohol stinkende Italianen rijden we via haarspeldbochten terug naar Morbegno. Daar is niet alleen een treinstation. Er zijn wat winkels en je kunt er op een terrasje zitten. Met zware zakken proviand stappen we in de Val Masino bus, en krijgen onderweg de laatste Italiaanse hits luidkeels voorgedragen.

De volgende dag is het zaterdag, dag één van het Melloblocco evenement; duizenden mensen in de vallei, een overvolle camping, files, in de rij staan voor de wc... niet dus.
Melloblocco 2006 begint rustig en zal dat ook blijven. De ongunstige weersvoorspellingen zullen waarschijnlijk hier toe hebben bijgedragen. Ongetwijfeld zijn er toch nog zo'n 1.000 boulderaars, maar daar is op de camping is niets van te merken. Alleen het gratis pendelbusje van San Martino naar de boulders (het dorp bergopwaarts na de camping) zit vol, dus die laten we rustig voorbij gaan. We lopen vrolijk 30 minuten langs de kraakheldere rivier tot we bij de eerste blokken aankomen. Die worden al druk besprongen. Als topo hebben wij een met de hand getekende kaart die ook gebruikt is tijdens de voorgaande Melloblocco's. Het verschil met deze editie is dat de wedstrijdboulders niet op de kaart staan, omdat deze nog verder de vallei in liggen. Er zijn 6 wedstrijd boulders voor de heren en 4 voor de dames. Eén van de boulders genaamd "Bisex" is een unisex wedstrijdboulder.

Nadat wij ons hebben vergaapt aan de watervallen die her en der naar beneden storten, laten wij langzaam onze vingers over het te klimmen graniet glijden. Zooow. Het graniet voelt goed maar ik vraag me af hoeveel boulders ik op een dag kan doen, voordat mijn vingertoppen de bekende rode kleur gaan vertonen.

Sluit je ogen, denk aan een vallei met aan beide zijden omhoog torende rotswanden, kletterende watervallen, blauwe poeltjes bergwater, en boulders met ruwe randjes, kanten en hoeken. Dat is het paradijselijke boulderen in Val di Mello. Alleen de zon ontbreekt nog.

Langzaam boulderen wij langs de rivier dieper de vallei in. Hier en daar verrast Roebijn zichzelf door ons eruit te boulderen in lenige boulders. Italiaanse macho's hebben moeite hun glimlach te behouden als Roebijn zich in de tweede poging aan een minirandje op haar hak trekt om zich vervolgens via de kant op de boulder te werken. Prachtig. Al moet ik ook even slikken.

Remmelt heeft ondertussen de laatste pas van de wedstrijdboulder "Rosso Reale" niet kunnen maken, en is nog dieper in de vallei bezig om de volgende wedstrijdboulder te proberen. Wij lopen zijn kant op en komen hem tegen bij een muurboulder genaamd "Figli dell'aprica". Daniel Dulac eet er zijn broodje en neemt een slok wijn terwijl mede Petzl-team klimmer Tony Lamiche de boulder uitcheckt. Remmelt heeft een aantal keer aan de scherpe beginrandjes gehangen en weet genoeg. Tony klimt na een paar pogingen de boulder uit alsof de beginrandjes niet eens op een trainingsboard thuis horen. Tijdens dit bouldergeweld doet hij ook nog even het geluid van de vele omringende spiegelreflex camera's na. Klak, klak. Lachen.

Naast Tony en Daniel spot ik ook Gabriele Moroni, Mauro Calibani, de twee Engelse NKB boulder bouwers, en de jonge Amerikaanse boulderaar Daniel Woods. Verder lijkt het internationale celebrity gehalte laag te liggen. Er zijn een aantal indrukwekkend sterke Italiaanse bouldervrouwen, maar ze komen mij niet bekend voor.

De andere wedstrijd boulders blijken ook behoorlijk hard te zijn. Nadat Remmelt flink wat pogingen heeft gedaan in "Il Magistrato" geeft hij het op, en we boulderen gezamenlijk langs de rivier weer terug richting San Martino.

Als je heel snel een hele lekkere pizza wilt eten, dan doe je dat in San Martino. Ristorante Pizzeria Fiorelli verdient een plaats in het Guinness Book of Records. Binnen vijf minuten pizza zoals pizza bedoeld is, en natuurlijk voor een fijne prijs.
's Avonds is het grote Melloblocco feest: vast heel gezellig. Wij slapen echter al.

Ook op zondagochtend is de rust in het campingsanitair verbazingwekkend. In tegenstelling tot de Italianen vinden wij de € 2,- voor drie minuten warme douche de moeite wel waard. Om 10 uur begeven wij ons fris en vrolijk richting de boulders. Onze vingers zijn nog in redelijke staat en... er is zon!

Wij lopen weer via San Martino de vallei in, en gaan direct door naar de wedstrijdboulders achterin. Langs een stroompje in een hobbit-landschap liggen wat boulderaars als toeschouwers in het gras, een mini-herder kijkt de kaas van je broodje af, en de routeklimmers verschijnen soms als kleine stipjes in de grote rotswanden boven de vallei. Er zijn af en toe wat wolken, en dan wordt massaal de trui weer aangetrokken.
Als de wolken groter worden is het toch wel koud en dus lopen wij terug totdat we weer bijna op de topo staan.

Gisteren boulderden we aan de rechterkant van de rivier, vandaag aan de linkerkant. Door de zon wordt het allemaal nog wat relaxter. Crashpads liggen klaar om besprongen te worden, boulderaars staan klaar om je te spotten. Wat opvalt is dat alles er rustig en vredig aan toe gaat. Je hoort niemand Bleau-kreten uitstoten en iedereen is hulpvaardig, als ze eeuwig zouden doorgaan met het "no, you go first" zou er helemaal niet geboulderd worden. Aflopend graniet is lang zo moeilijk nog niet. En dus komt zelfs Roebijn nog ver in een boulder die haar normaal helemaal niet zou liggen, en doen Ivo en ik een boulder die er veel moeilijker uitziet dan hij in werkelijkheid is. Waardering? Geen idee. Mooie boulders worden geklommen, minder mooie (lees: boulders die je niet liggen) worden overgeslagen.

Aan het einde van de dag eten we weer pizza in San Martino. De eigenaar is super aardig, en zorgt ervoor dat we voortaan in een Pizzeria Fiorelli shirt kunnen klimmen. Fooi geven is lastig, niet alleen in de pizzeria. Of het wordt teruggegeven, of er wordt hard weggerend. Het lukt ons deze keer toch.

Zondagavond. De volgende ochtend vertrekt ons vliegtuig. Te vroeg voor de bus, wat nu?
Wij hebben geluk want Bliek is er ook. Alleen, want verlaten, omdat het slecht weer zou zijn...
Opgevouwen als Chinese slangenmeisjes uit een streng Russisch circus zitten 3 van ons op maandagochtend achter in een bestelauto met een enorme lading bagage. De vierde heeft geluk, die mag voorin waar wel zuurstof te vinden is. Als na een half uur de achterdeuren worden geopend zuigen de longetjes zich vol. Drie bleke gezichten en verfrommelde lijven herstellen zich op tijd om in de eerste trein te stappen. We halen alles net op tijd. Bliek-mobiel, trein, trein, bus, de goede bus, vliegtuig, trein, tram. Thuis.