City Rock Mechelen (België), zaterdag 28 maart 1998.
Zie ook de uitslag op de BCCC homepage !

Al vele jaren wordt er geprobeerd om een echte Beneluxcup van de grond te krijgen. Alle pogingen van de bergsportbonden zijn tot nu toe gestrand, en vandaar dat ontmoetingen tussen Belgische en Nederlandse klimmers door klimhalexploitanten zelf geïnitieerd moeten worden. Dit jaar vond al voor de derde maal de Yellow Stone Climbing Trophy plaats, een wedstrijd waar naast Nederlandse klimmers ook altijd een grote delegatie zuiderburen aanwezig is. Deze wedstrijd wordt echter nooit als een "België - Holland" geaffichieerd, en dus lag de weg open voor de Belgische klimzaal City Rock om de "eerste" (lage) landenwedstrijd te organiseren.

In 1995 organiseerde City Rock zijn eerste Belgische Masters. Winnaar van die Masters was Alec Bronitz uit Brussel. Alec kwam in de zomer van '95 - samen met de Mechelse klimmer Jurgen Andries - om het leven tijdens een steenlawine in het Mt. Blanc-gebied. De Masters '98 werd daarom aan hen beiden opgedragen, en ter nagedachtenis werd voor de wedstrijd een minuut stilte in acht genomen.

Broer en zus Sarkany tijdens het inlezen van de kwalificatieroutes

De organisatoren hadden het goed geregeld, want de BRT was gestrikt om opnames te maken voor het programma Sportweekend. De belangrijkste sporter voor de BRT was Muriel Sarkany (zie twee keer hierboven), omdat zij het afgelopen jaar enkele Wereldbeker wedstrijden had gewonnen en ook als koploopster van de Worldcup ranglijst was geëindigd. De camera's zoemden dan ook zodra Muriel aan de slag ging, en gingen weer uit zodra ze klaar was.

Van te voren zag de startlijst van de Masters er voor de Nederlanders weinig hoopvol uit. Tijdens de Yellow Stone Climbing Trophy van dit jaar waren de Hollandse mannen al op een ontluisterende manier verslagen, en bij deze wedstrijd waren de Belgen op volle oorlogssterkte. Op twee klimmers na, Bert van Lint en Nicolas Favresse, waren de sterkste klimmers van de afgelopen Belgische kampioenschappen, Climb '98, aanwezig. De Belgische wedstrijdcommissie BCCC was juist zeer tevreden over Climb '98, omdat de finale van die wedstrijd echt werd uitgevochten door de sterkste (competitie) klimmers. Onder hen waren niet alleen Frédéric en Muriel Sarkany, maar ook illustere namen zoals Michel van Eynde (de winnaar van Climb'98) en Jean-Pol Finné, klimmers die in de rotsen al 8b / 8c op hun naam hebben staan.

Wat stelde Nederland daar tegenover? In vergelijking met de Yellow Stone Climbing Trophy waren vijf van de negen deelnemers "nieuw". Om te beginnen deed Wouter Jongeneelen (links in de 1e kwalificatieroute) voor het eerst sinds het Nederlands Kampioenschap 1997 weer mee aan een gewone, niet-boulder, wedstrijd. Wouter had genoeg van klimwedstrijden, maar begint er nu weer lol in te krijgen. Hoogstwaarschijnlijk doet hij wel weer mee aan de laatste landelijke A-wedstrijd, om zich op die manier alsnog te kwalificeren voor het aanstaande Nederlandse Kampioenschap.

Terug van weggeweest wegens een rugblessure was Patrick Coenen voor het eerst weer present bij een wedstrijd. Hij heeft het afgelopen jaar veel progressie gemaakt en werd dan ook in de eerste landelijke A-wedstrijd ex-aequo eerste. Sindsdien moest hij vanwege die rugblessure verstek laten gaan, maar zou in deze wedstrijd bewijzen weer helemaal terug te zijn. Hij is de laatste tijd super gemotiveerd om goed te presteren, en hoopt ook eens in internationale wedstrijden ervaring op te mogen doen.

Opvallende namen aan Nederlandse kant waren verder Bert Dijkink (rechts in de 2e kwalificatieroute) en Jos Leenen, klimmers die vrijwel niet op wedstrijden te zien zijn, hoewel ze beiden hebben deelgenomen aan de AXIS boulderexperience. Bert zorgt er meestal wel voor dat hij aan het Nederlands Kampioenschap kan deelnemen en behaalt dan altijd een knappe finaleplaats, maar tijd om aan veel meer wedstrijden deel te nemen heeft hij niet. Jos doet, afgezien van die experience, helemaal nooit mee aan wedstrijden. Hoewel hij al een 8a in de Frankenjura op zijn naam heeft staan, heeft hij nog nooit iets gepresteerd in wedstrijden. Maar omdat hij de laatste tijd goed in vorm is, had hij zich toch laten strikken voor deze wedstrijd.

Een belangrijke reden voor Jos om aan de wedstrijd deel te nemen was ook het feit dat het ging om een teamwedstrijd. Maar daar lieten nu juist zijn mede-Eindhovenaren hem lelijk in de steek. Erik Jacobs was net terug van een vakantie in Aruba, maar had een vingerblessure niet goed verzorgd en moest afzeggen. Een ander Eindhovens kuikentje was Dirk Mol, die als vage smoes tentamenstress had en ook op het laatste moment afzei.

De organisatie probeerde vanwege alle afzeggingen op het laatste moment nog Peter Horning te strikken, maar die had net zoals mede-Enschedeër Jan-Martin Roelofs geen zin om helemaal naar Mechelen te komen. Peter Horning is sinds het NK'97 gestopt met wedstrijden, en schijnt volgens geruchten alleen nog met het komend NK mee te doen als Erik Jacobs daar zijn titel zal verdedigen. Peter wil namelijk niet dat Erik geen moeite voor z'n titel hoeft te doen ... Het Nederlandse team was in tegenstelling tot het Belgische in ieder geval niet op volle oorlogssterkte, hetgeen natuurlijk jammer is voor zo'n eerste landenconfrontatie.

Dat Nederland het moeilijk zou krijgen bleek al meteen aan het begin van de eerste kwalificatieroute. Bij landelijke wedstrijden wordt zo'n eerste route vaak als opwarmertje gebruikt, maar bij deze wedstrijd hadden de routebouwers Frank Bogerman en Cristian Rolfs er voor gekozen internationale maatstaven aan te houden. De klimmers moesten al meteen in de eerste route vol aan de bak, en sommige Nederlanders hadden het daar toch moeilijk mee. Zo had veteranenkampioen Michel Claus al grote problemen om het eerste dak te overwinnen (zie rechts). Michel heeft het afgelopen jaar altijd finaleplaatsen behaald bij Nederlandse wedstrijden, maar deze wedstrijd liet zien dat het nivo internationaal wedstrijd toch een stuk hoger ligt.

Voor Jos Leenen (zie hieronder in de 2e kwalificatieroute) werd het ook snel duidelijk dat een goed klimnivo buiten geen enkele garantie is voor aansprekende wedstrijdresultaten. Veel te gespannen klom hij de kwalificatieroutes, waardoor hij er al snel uit kwam zetten. Stiekem had Jos gehoopt hier een goed resultaat neer te zetten, en in dat geval zou hij geprobeerd hebben om zich via de laatste landelijke A-wedstrijd te kwalificeren voor het komende NK. In de kwalificatieroutes bakte hij er echter niet veel van, en we zullen hem dan waarschijnlijk ook niet aantreffen op het komende NK als wedstrijdklimmer. Gelukkig is wedstrijdklimmen maar een onderdeeltje van de klimsport, en zijn mensen als Wolfgang Güllich ook niet om die reden beroemd geworden.

In de eerste kwalificatieroute zag het er lange tijd naar uit dat niemand de top zou halen. De eerste die dat wel lukte was Jean-Pol Finné (zie hieronder), die indruk maakte door gigantisch met krachten te smijten. Hoewel aan Belgische kant Olivier Coenen en aan Nederlandse kant Jeroen Jongeneelen en Casper ten Sijthoff dicht bij de eindgreep waren gekomen, was Jean-Pol toch de eerste die hem daarwerkelijk vast had. Om de eindgreep te bereiken moest twee grepen voor het eind in één keer doorgekruist worden naar de top. Veel klimmers strandden echter vlak voor de top, omdat ze te laat doorhadden hoe de laatste beweging moest.

Na Jean-Pol zouden van Belgische kant nog twee klimmers de eindgreep halen, namelijk Michel van Eynde en Frédéric Sarkany. Omdat er maar vijf Belgen door zouden gaan naar de finale, was de strijd om de overige twee plaatsen hevig. Iemand die het daarbij minder goed verging was Johan Mus, die nota bene tweede bij Climb '98 en bij de Yellow Stone Climbing Trophy was geworden. Hij presteerde voor zijn doen niet goed tijdens de kwalificatieroutes, en zou niet doordringen tot de finales.

Jean-Pol Finné in de eerste kwalificatieroute   

De twee dames, Muriel Sarkany en Mirjam Verbeek, hadden ook een zeer lastige klus om de finale te behalen, aangezien ze geen aparte wedstrijd hadden. Ze moesten zich maar zien te handhaven tussen de heren, hetgeen niet zou lukken. Er was behoorlijk wat kracht nodig voor de door Frank Bogerman en Cristian Rolfs gebouwde routes, en mede daarom konden beide dames geen finaleplaats veroveren.

Muriel Sarkany presteerde in de tweede kwalificatieroute wel heel goed, maar dat was niet voldoende. De resultaten van beide kwalificatieroutes werden namelijk gemiddeld, en omdat ze in de eerste kwalificatieroute niet zo hoog was gekomen lag ze er uit.

Mirjam Verbeek (zie rechts in de 1e kwalificatie route) kon in de tweede kwalificatieroute halverwege de route een zware dynamo niet maken, en eindigde daarom niet hoog. Ze bewees echter wel makkelijk met de Nederlandse mannen mee te kunnen. Waarschijnlijk zou ze in landelijke A-wedstrijden ook bij de mannen wel een finaleplaats kunnen behalen. Voor haar sponsoring is het belangrijk dat zij zich Nederlands kampioen kan noemen, maar misschien zou het toch aardiger zijn als zij in de overige A-wedstrijden met de mannen mee zou klimmen. Maar ja, dat is al een hele oude discussie ....

Was het dan allemaal kommer en kwel voor de Nederlanders tijdens de kwalificatieroutes? Helemaal niet, want Patrick Coenen gaf een uitstekend visitekaartje af door, naast de eerder genoemde drie Belgen, óók de eerste kwalificatieroute geheel uit te klimmen (zie hieronder). In de tweede route presteerde Patrick eveneens heel goed, en daarmee werd hij Neerlands hoop in bange dagen. Uiteindelijk zou overigens niemand van de deelnemers de tweede kwalificateroute uitklimmen.

Nadat de rook van de kwalificatieroutes was opgetrokken, kon bepaald worden wie er door ging naar de finale, en wie de zogenaamde duels moest gaan uitvechten. Bij die duels moest er parallel door twee deelnemers geklommen worden op min of meer gelijke routes. De duelroutes waren met 7a+ zo zwaar gemaakt, dat het geen klassieke snelklimwedstrijd was. Onderin de routes moesten er eerst een aantal subtiele klimbewegingen gemaakt worden, alvorens de klimmers bij een colonette aankwamen. Die colonette was ook al niet snel te beklimmen, zodat er niet echt snelheid gemaakt kon worden. De maximale klimtijd was echter maar vier minuten, en dat betekende in de praktijk dat er wel degelijk snel door geklommen moest worden.

De klimmers die niet in de finale uitkwamen en dus onderlinge duels moesten uitvechten waren:

(1) Jan Verschoten vs. Roman v.d. Werf,
(2) Peter Beliën vs. Bert Dijkink,
(4) Marius Oniga, de Roemeense klimbelg, vs. Jos Leenen,
(5) Johan Mus vs. Michel Claus en
(3) Muriel Sarkany vs. Mirjam Verbeek
(die natuurlijk tegen elkaar mochten uitkomen)

33k4   (1)    ISDN

33k4   (2)    ISDN

33k4   (3)    ISDN

33k4   (4)    ISDN

33k4   (5)    ISDN

Mirjam Verbeek redde de Nederlandse eer, door in de eerste manche Muriel Sarkany te verslaan. Dat was nu net even niet voorzien in de draaiboeken, want tijdens de duels zette de BRT alleen maar de camera aan op het moment dat Muriel aan de hare begon. In de tweede manche was Muriel dan ook zeer gebrand op een revanche. Die kwam er ook, want het bleek dat de linkerroute toch iets moeilijker was dan de rechter. Hoewel ze er op het eerste oog symmetrisch uitzagen, bleken ze dat toch niet te zijn.

Muriel Sarkany vs. Mirjam Verbeek

Door de duels was het pas tegen zes uur 's avonds tijd voor de finale. Voor Nederland kwamen daarin uit Wouter (6) en Jeroen (7) Jongeneelen, Casper ten Sijthoff (9), en natuurlijk Patrick Coenen (11). Voor België streden Olivier Coenen, Jérôme Abraham, Jean-Paul Finné (8), Michel van Eynde (10), en Frédéric Sarkany (12). Overigens zouden de beste vier klimmers in de finale nog doorgaan naar een superfinale. Het leek een ongelijke strijd te gaan worden, en de speaker zei dan ook enigszins smalend dat er ook vier Nederlanders door zouden kunnen gaan naar de superfinale.

33k4   (6)    ISDN	33k4   (7)    ISDN
33k4   (8)    ISDN	33k4   (9)    ISDN
33k4   (10)    ISDN	33k4   (11)    ISDN

33k4   (12)    ISDN

De bovenstaande RealVideo's laten echter zien, dat de Nederlanders in de finale heel goed konden meekomen met de Belgen. Sterker nog, Casper ten Sijthoff en Patrick Coenen wisten gerenomeerde klimmers, zoals Jean-Pol Finné en Michel van Eynde (zie ook hieronder in de 2e kwalificatieroute), achter zich te laten. Samen met Casper en Patrick gingen ook Olivier Coenen, Belgisch boulderkampioen, en Frédéric Sarkany door naar de superfinale. Beiden namen daarmee revanche voor hun slechtere optreden tijdens Climb '98.

Die superfinale begon in de ene hoek van de klimzaal, en liep dwars door de zaal door naar de tegenoverliggende hoek. Na een hele dag zware routes klimmen vergt zo'n superfinale natuurlijk nogal wat van de klimmers. Olivier Coenen kwam niet verder dan de overhang in het begin van de route, dezelfde overhang die ook voor de eerste kwalificatieroute gebruikt was.

Zijn naamgenoot Patrick Coenen kwam op hetzelfde stuk eveneens in de problemen, maar wist zich met een noodsprong toch te redden. Na de eerste hoek van twee wanden kwam er een traverse op de vlakke wand die er in eerste instantie wel te doen uitzag. Dat bleek toch gezichtsbedrog te zijn, want zowel Patrick als later ook Casper kwamen er op dat stuk uit zetten.

De enige die de traverse wel kon uitklimmen was Frédéric Sarkany (zie ook hieronder in de 1e kwalificatieroute). In de finaleroute klom hij een stuk beter dan in de kwalificatieroutes, misschien wel omdat hij zich verlost wist van de meeste Belgische concurrenten die het hem nog zo lastig hadden gemaakt bij Climb '98. Vlak na de traverse was het voor hem ook afgelopen, maar dat maakt natuurlijk niet meer uit als je de wedstrijd toch al gewonnen hebt.

Conclusie van deze landenwedstrijd? België was in de breedte beter vertegenwoordigd dan Nederland, en had met Frédéric Sarkany een terechte winnaar. Maar Patrick Coenen en Casper ten Sijthoff bewezen zeer goed mee te kunnen komen in dit internationaal ervaren deelnemersveld. De wedstrijd zelf was van een hoog nivo, en een stuk spannender dan de gemiddelde landelijke wedstrijd omdat de topklimmers elkaar weinig ontliepen. Kortom, het is een goed idee om dit soort wedstrijden vaker te organiseren!

Met dank aan: Jos Leenen en Irma Bergmans, en vooral aan Bart van Raaij voor de RealVideo's.

RealVideo's

Boven zijn verwijzingen naar videoclips te vinden, waarvoor de - gratis - Realplayer plugin nodig is (beschikbaar voor Windhoos, Mac, en een aantal UNIX'en waaronder Linux). Er zijn twee versie's per clip, één voor 33k4 modems of minder, en één voor ISDN modems of beter. De laatste versie heeft een betere beeldkwaliteit, maar start minder snel op en stopt vaker met afspelen, indien je internetverbinding niet snel genoeg is. Mocht je meer informatie nodig hebben, stuur dan een mailtje naar info@climbing.nl.