THEA Amsterdam, 26 september 1998
Zie ook de volledige wedstrijduitslag.

Tijdens de eerste A-wedstrijd van dit seizoen bleek dat krachtverschillen in trainingsomstandigheden zich nog niet altijd vertalen in wedstrijdresultaten. Waar het Achterhoekse ‘jonkie’ Roman van der Werf in klimhal Arqué regelmatig eigenaar Peter Horning er uit klimt, won de ervaren Horning deze eerste wedstrijd toch redelijk overtuigend. Bij de dames is veelvoudig Nederlands kampioene Mirjam Verbeek (definitief?) gestopt met wedstrijdklimmen. Hoewel Monica Zeilemaker de A-wedstrijd redelijk eenvoudig won, ligt de strijd om het dameskampioenschap nog geheel open.

De A-wedstrijd speelde zich op 26 september af in de Amsterdamse klimhal Tussen Hemel en Aarde; routenbouwers waren Dennis Teysse en Sacha van Gemmert. Vanwege een nieuwe NKBV-regel die dit seizoen van kracht is geworden, was het deelnemersveld anders dan voorgaande jaren. De, in de POF gepubliceerde, regel schrijft voor dat alle klimmers voldoende punten moeten verzamelen in de A-competitie om zich te kunnen kwalificeren voor het NK. Dat resulteerde in de onverwachte aanwezigheid van bijvoorbeeld Peter Horning, Bert Dijkink en the climber formerly known as Dré Norel (zie links tijdens de finale). Grote afwezige was de huidige Nederlandse kampioen, Erik Jacobs, die op dit moment in Australië verblijft. Zijn deelname aan het volgende NK kan in gevaar komen, omdat hij ten tijde van een volgende A-wedstrijd ook een World Cup-wedstrijd op het programma heeft staan. We zijn dan ook benieuwd hoe snel de NKBV van haar eigen reglement zal gaan afwijken...

Damesfinale

Voorafgaand aan de finale klommen de dames twee kwalificatieroutes: een blauwe 6b op het linkerdeel en een rode 6b+ op het rechterdeel van de hoofdwand. Dit leverde vier finalisten (van de oorspronkellijk zeven klimsters) op. De finaleroute was een groene 6c+ op het rechterdeel. Veel potentiële deelneemsters laten zich nog altijd afschrikken door het gepubliceerde nivo van de wedstrijdroutes. In de praktijk blijken de routes bij de dames echter nooit zo moeilijk te zijn als van te voren aangekondigd. Gelukkig waren er in ieder geval twee nieuwe gezichten in de A-competitie, Meta van Hoek en Sylvia Nooteboom. Ze konden goed met de rest van het veld meekomen, hoewel ze de finale niet haalden.

De finaleroute begint met een overhang die schuin doorgeklommen moet worden en eindigt bij de eerste haak. Deze passage met bakken en begeleidende treetjes kost de klimsters wel kracht, maar brengt hen niet in problemen. De eerste lastige passage volgt rechts van de tweede haak. Voor de voeten zijn er een klein treetje en een vage inbouw, voor de handen is er slechts één greep. Om verder te kunnen, moeten beide voeten hoger geplaatst worden, wat een flinke indraaiing vergt. Irene Pieper en Yolanda Swierstra komen in deze passage in de problemen. Beide klimsters proberen na het inklikken van de derde haak uit te rusten. Irene Pieper (zie hieronder links), die Judith Schmidt knap uit de finale had gehouden, laat zich dan vallen.

De sleutelpassage bevindt zich in het dakje bij de vierde haak, dat door de klimsters van rechtsonder wordt genaderd. Doel is een grote bak boven de haak (greepnummer 23) en een inbouw (greepnummer 24) boven het dak. Probleem is dat de treetjes vroeg ophouden en de klimsters uit balans staan. Yolanda Swierstra probeert de bak zo snel mogelijk te bereiken, strekt zich daarbij ver uit en verspeelt veel kracht. Na lang rusten en puffen kan zij de inbouw alleen nog maar aantikken.

Eleonora van der Putten heeft ook moeite om bij de bak te komen, maar klimt vervolgens direct door. Zij haalt de inbouw wel, maar springt vanaf daar naar de volgende greep. Monica Zeilemaker komt de sleutelpassage goed door. Bij de vijfde haak hangt ze flink uit balans om het setje in te hangen. Dan slaat ook bij haar de vermoeidheid toe en is het worstelen naar de top. En die wordt door haar als enige gehaald!

Monica en Yolanda zullen beiden uitgezonden worden naar de World Cup op 9 en 10 oktober in Milaan. Voor Yolanda kwam deze A-wedstrijd op een ongelukkig moment, omdat ze midden in haar trainingsopbouw zit. Ze was nog maar net aan de weerstandstraining begonnen. De wedstrijd was daarom geen goede graadmeter voor de krachtsverhouding in de damescompetitie. Het komende seizoen belooft dus spannend te worden.

Herenfinale

De twee kwalificatieroutes van de heren waren een zwarte 7a+ op het linkerwanddeel en een gele 7b-7b+ op het rechterdeel van de hoofdwand. Jeroen Jongeneelen en Bart van Raaij hadden de routes van te voren uitgetest en waren al tot de conclusie gekomen: dit wordt een slagveld. En inderdaad kwamen in de eerste route slechts acht van de 19 klimmers boven; in de tweede route zelfs maar twee. Bij internationale wedstrijden is het gebruikelijk dat de kwalificatieroutes gelijk het deelnemersveld schiften. In Nederland hebben ze vaak meer een ‘inklim’-karakter. Hier dus niet en dat heeft twee voordelen. De klimmers moeten zich ook al in de kwalificatie bewijzen, waardoor de echte toppers boven komen drijven. Bovendien kunnen de deelnemers aan de internationale mores wennen. Slachtoffer van deze aanpak werd Jan Martin Roelofs, die de eerste kwalificatieroute verprutste en dat niet meer te boven kwam. Hierdoor bereikte hij, voor het eerst sinds lange tijd, de finale niet.

De finale was een witte 7c+ op de linkerwand, zwaar vanwege de continuïteit en de grote hoeveelheid bewegingen die moeten worden gemaakt om de top te bereiken. De beginpassage zet de toon: een lange daktraverse met voornamelijk bollen, dus de tien finalisten kunnen niet ontspannen aan de armen hangen. In het begin kunnen de linker- en achterwand nog gebruikt worden, maar bij nadering van de eerste haak moet het dak echt bedwongen worden. Bij sommige klimmers gaan dan beide benen los. Anderen knoeien bij de uitklim bij het inhangen van het eerste en tweede setje.

Al met al kost de beginpassage zoveel kracht dat de eerstvolgende lastige passage direct slachtoffers maakt. Na de uitklim volgt een traverse terug naar links, die eindigt bij drie grepen boven elkaar: van onder naar boven een bol, een flauwe inbouw en een klein, scherp greepje (greepnummer 24). Het bovenste greepje moet met de linkerhand gepakt worden om door te kunnen klimmen. De treetjes zijn dan al lang opgehouden. Roman van der Werf, Bert Dijkink en Herrie Heckman kunnen het derde greepje slechts aantikken. Chef d'equipe voor internationale wedstrijden Michel Claus (zie links) heeft de greep klemvast, alleen met rechts. Het lukt hem niet van hand te wisselen en ook hij valt uit de wand.

Hierna volgt een oversteek schuin naar rechtsboven over een redelijk vlakke en redelijk lege wand. Routenbouwer Dennis Teysse vond met name deze passage zwaar. De grepen en treden bestaan uit inbouwen en bollen die ver uit elkaar geplaatst zijn. Het vergt veel lichaamsspanning om niet uit de wand te draaien. Ferdinand Schulte, die steeds beter begint te presteren, en Dirk Mol, die vanwege school-stress wat tegenviel, sneuvelen in deze passage.

De oversteek eindigt bij een overhang die van rechtsonder genaderd wordt. Doel zijn twee grote kaasbollen (greepnummers 37 en 39) die op enige afstand van elkaar linksboven de vierde haak zijn geplaatst. André Norel en Patrick Coenen komen de aanloop naar de eerste kaasbol maar met moeite door. Ze grijpen naar de bol, maar kunnen hem niet vasthouden. Casper ten Sijthoff weet onder de overhang een goede rustpositie te vinden door met rechts af te steunen tegen een opstaande rand. Peter Horning moet wat langer zoeken, maar ook hij rust uit voor hij de overhangpassage te lijf gaat.

Casper pakt de eerste kaasbol met rechts en slingert zich naar links. Deze wat onbeheerste dynamo zorgt er wel voor dat hij de tweede kaasbol met links kan pakken, maar hij kan niet vasthouden en valt uit de wand. Peter pakt de eerste bol met links en maakt gebruik van een hoger geplaatste inbouw om naar de tweede bol te klimmen. Hij sneuvelt in de beweging daarna.

Wat Peter Hornings optreden overtuigend maakt, is zijn jarenlange klimervaring waardoor hij altijd weet waarmee hij bezig is. Hij kan goed inschatten welke klimsituatie hij aankan en welke niet. Als hij inschat dat hij een passage niet goed kan doorkomen, zoekt hij een creatief alternatief. Daar hebben we in de laatste twee NK’s mooie staaltjes van gezien. Pas als een alternatief er niet inzit, klimt hij door tot hij valt. Dat was in deze finaleroute het geval. De jongere garde bezit dit inzicht nog niet en hun klimresultaten zijn daarom meer wisselvallig. De klimmers zullen er daarom nog een zware kluif aan hebben om Peter van een eerste plaats af te houden in de eindstand van de A-competitie.

De nummers 1 (links) en 2 (rechts) hangen
het vierde, en voor hun laatste, setje in.