intro | damesfinale | herenfinale | uitslag | klimtoto 

Voor de tweede keer op rij werd een landelijke A-wedstrijd beslist op structuurwanden. Na de wedstrijd in Gulpen was op 9 januari 1999 de Piramide-wand van Monte Cervino in Bergschenhoek het toneel van de 3e landelijke A-wedstrijd. Bij deze wedstrijd werd de structuurwand echter heel anders ingezet. In Gulpen mocht de structuur alleen voor de voeten gebruikt worden; in Monte Cervino moest er voornamelijk, en dus ook met de handen, op structuur en inbouwgrepen geklommen worden. En dat leverde een onvoorspelbare wedstrijd op...

De structuurwand van Monte Cervino is er een waar ze vanwege het visuele effect nepschaduwen op aangebracht hebben. Dat is allemaal heel leuk en aardig, maar dat maakt het inlezen van een wedstrijd route vanaf de grond er niet makkelijker op. Omdat de routes deze keer maar een dozijn gekleurde grepen bevatten, gingen klimmers vaak de fout in, of waren ze tijdens het klimmen heel lang aan het zoeken naar de juiste weg en grepen. Foothooks werden overgeslagen, gekleurde grepen die alleen maar als trede bedoeld waren werden met de handen gepakt (daarbij inbouwgrepen over het hoofd ziend), enzovoorts.

Het verkeerd inlezen van routes leek ook een typisch Enschedese aangelegenheid: en masse begonnen de klimmers uit het oosten te veel naar rechts in de tweede kwalificatieroute, hoewel ze zeiden dat ze niet onderling hadden overlegd. Het resultaat was wel lage klasseringen voor en geknoei van ondermeer Jan-Martin Roelofs (zie hierboven) en Dominic Stremmelaar. Voor Jan-Martin was dat wel zuur, want hij voelde zich eindelijk weer eens in vorm dit seizoen. De Nederlands kampioen uit 1992 wist echter voor de derde keer op rij de finale niet te halen.

Doordat de klimmers zo naar de weg moesten zoeken en er ook minder steile delen in de wand zaten, was de klimtijd in deze wedstrijd soms ook een probleem. En het afraffelen van een route is niet echt bevoordelijk voor de best mogelijke klassering... Iemand die daar geen last van had was Andre Norel (zie rechts), die duidelijk een thuiswedstrijd klom. Zeker de kwalificatie routes klom hij als een speer, blijkbaar omdat hij alle structuurplaten als zijn broekzak kent. Pas bovenin de routes stokte het bij hem, want daar hadden de routebouwers vlak voor de wedstrijd platen verwisseld. Andre voelde zich duidelijk in zijn element in deze wand, in tegenstelling tot klimmers uit andere delen van het land.

De dames moesten een, voor hen, atypische tweede kwalificatieroute klimmen (die overigens tevens de eerste route bij de mannen was). De route liep namelijk dwars door een dak, iets wat men de dames niet vaak aandoet in deze fase van een wedstrijd. Opvallend was dat Nienke Swart zich verslikte in de route, terwijl ze de week voor de wedstrijd toch vaak in het dak van Neoliet Eindhoven waar te nemen was. Hierdoor miste Nienke de finale, iets wat niemand van te voren voorspeld zal hebben.

Volgende pagina: de damesfinale.

Onder: Yolanda Swierstra in de 2e kwalificatieroute.