Vervolg verslag Masters 1999 (duels)
intro | on-sight | boulders | duels | uitslag 

Duels

De tussenstand na de on-sight dakroute en het boulderen bepaalde de eerste ronde van de duels. De beste acht van elk land mochten door; pech dus voor de dames Vanessa Leroy en Monica Zeilemaker, voor Johan Mus en Nicolas Leroy, en de `allerallerbelabberste Nederlander' Jeroen Jongeneelen :-) Als troost zou Jeroen echter wel met / op z'n kop in het AD komen.

De duels zijn alleraardigst: je moet klimmen, da's duidelijk. Maar hoe schat je je tegenstander in? Is hij slechter en kan je er dus rustig op vertrouwen dat je hoger komt? Of is hij beter en moet je, als je wilt winnen, sneller doen dan wat je tegenstandig toch ook zal kunnen? Nog spannender is het natuurlijk als je aan elkaar gewaagd bent... Om het hoogtepunt (de finale) het spannendst te laten zijn, plan je dan natuurlijk pas de nummers 1 van elk team tegen elkaar.

Opening game: Peter Beliën tegen Erik Jacobs. Zoals alle klimmers die in de duels volgen nog laten zien: deze weinig tot licht overhangende route is makkelijk tot een 'baksteen' in het midden van de route. Het is daar net voorbij het eerste setje, dat je moet uitklikken terwijl je met links aan een greep uithangt. Het wanddeel hangt een aardig stukje over en je moet de baksteen niet in het midden pakken want dan heb je helemaal geen ruimte meer om bij te pakken. Je komt namelijk vanaf links aan en moet dan overpakken om rechts verder te gaan. Peter kan niet uit de voeten met de baksteen, terwijl Erik soepel een paar grepen hoger aantikt en zich in het touw laat vallen.

De duel routes zijn identiek (niet lijnsymmetrisch) en zouden hetzelfde moeten zijn. Later blijkt dat je links toch uit moet kijken om niet met je voet te leunen tegen de muur links, en bij de baksteen rechts heb je steun aan een stukje structuur. Hoewel officieel niet toegestaan omdat de structuur op de wanden niet hetzelfde is, kan je er op die plek niets aan doen, anders dan je voordeel er mee doen.

Patrick Coenen en Marius Oninga laten zien hoe een duel ook kan verlopen: Marius klimt redelijk snel en soepel maar komt niet voorbij de baksteen. Patrick zucht en steunt heftig maar heeft een simpel doel: er voorbij. Het lukt. Bij Dirk Mol tegen Frederik van Driessche klimt Dirk sneller dan Frederik en hij moet doorgaan vanwege die onzekerheid. Pas als Frederik stevig bij de baksteen er uit valt kan Dirk een halve bol een stuk hoger loslaten.

Als men een aantal keren heeft kunnen zien hoe langs de baksteen te komen wordt er ook steevast langs geklommen. En zodra je erlangs bent begint het publiek dat uit hetzelfde land komt je aan te moedigen. Oorverdovend, meeslepend, en schitterend om te zien. Jan-Martin Roelofs, nummer 8 in de tussenstand, begint veel later aan de route dan zijn duellist, Michel van Eynde, nummer 1 van België. Jan-Martin heeft nipt het setje eruitgeklikt als hij los komt. Langs de zijwand (die geen klimwand is) moet hij toch weer terug om in te klikken, onderwijl aangemoedigd door een publiek dat een redelijke mate van uitzinnigheid veinst.

Na de eerste ronde liggen er relatief veel Belgen uit, zodat de Nederlanders elkaar mogen uitschakelen in de tweede ronde. Het wordt duidelijk spannender. Ferdinand Schulte klimt snel in zijn strijd tegen Erik Jacobs. Nog voor het publiek kans heeft gekregen hem aan te gaan moedigen kijkt Ferdinand rustig naar beneden en roept Eric toe `lig je nou nog niet uit?' :-)

Dirk klimt snel en te hoog voor Patrick, tot het tweede setje. Casper valt er tegen Frédéric vroeg uit, terwijl Frédéric de hele route lijkt uit te willen klimmen. Het publiek is het niet met hem eens, want het is onnodig omdat Casper er al uit ligt, maar hij weet nu wel hoe de route voelt. Michel van Eynde heeft verder geen moeite met Olivier Favresse.

Tijd voor de halve finales. Als eerste mag Dirk Mol (zie links), volgens eigen zeggen eerder in moordvorm en inderdaad niet slecht presterend, tegen Erik Jacobs. Het is duidelijk dat als Dirk top haalt, Erik dat ook kan, dus Dirk's enige kans is snelheid zetten tegenover de economische zuinigheid van Erik. Dirk haalt het echter niet en hangt aan het touw ter hoogte van Erik. De huidige Nederlands kampioen vraagt aan Dirk hoe ver hij nog moet, en bij wijze van grap zegt Dirk dat hij niet verder is gekomen dan dat 'kleine bolletje' in de buurt. Erik verifieert die informatie bij de massa beneden en uit de aanmoedigingen om vooral door te gaan destilleert hij de conclusie dat hij verder moet dan het punt dat Dirk heeft aangegeven. Even later vraagt Erik weer of het nu ver genoeg is, en Dirk antwoordt: "Nou, wat mij betreft wel hoor!". Erik controleert nu niet of het wel waar is wat zijn opponent zegt, en eerder dan Dirk laat hij de wand los! Als Erik doorheeft wat hij gedaan heeft is het publiek ineens heel erg stil...

In de andere halve finale zijn Michel van Eynde en Frédéric Sarkany zeer aan elkaar gewaagd. Beide komen even hoog, maar omdat Frédéric dat net iets sneller doet gaat hij wel door naar de finale.

In de verliezersfinale lijkt op de titanenstrijd die je bij een finale zou verwachten: Michel van Eynde tegen Erik Jacobs. Michel strandt op driekwart van de wand en Erik laat zien de beste klimmer te zijn die in de hal aanwezig is. Bovenin kost het wat moeite maar hij corrigeert zijn foutje een duel eerder door de route gewoon te toppen (zie rechts).

De finale tussen Dirk Mol en Frédéric Sarkany is spannend maar verloopt eigenlijk volgens bekend stramien: Dirk klimt snel maar valt er eerder dan Fred uit. Frédéric klimt stug door, onderwijl aangemoedigd door een uitzinnig publiek. Aangekomen bij een inbouw bovenin de route eist de dag toch zijn tol en jammer genoeg redt hij het niet tot top. Maar dat hoeft natuurlijk ook niet om een knock-out wedstrijd te winnen :-)

Fred Sarkany bij zijn laatste inbouw      

Épilogue

Kwart voor zeven is de prijsuitreiking. Eerst worden netjes allen die meewerkten op bijzonder professionele, onversterkte, wijze door Nienke bedankt. Daarna mogen Frédéric Sarkany en Erik Jacobs hun gedeelde twee plaats innemen. Erik verbouwt hiertoe met grote grijns het erepodium; het Grote Leed is alweer verzacht. Winnaar individueel is Michel van Eynde, de enige die op twee van de drie onderdelen bij de beste hoorde. En, wonder boven wonder, in de administratie der landprestatie lijkt Nederland het van België te winnen.

Voldaan keren wij huiswaarts. Het was een mooie halve finale.

Tekst: Pieter Schoenmakers.
Foto- en filmmateriaal: Adwin Timmer, Falco v.d. Maden en Pieter Schoenmakers.

Naschrift: een week en een drietal wijzigingen in de uitslag later, zijn België en Nederland precies in evenwicht. Maar omdat er nog steeds onduidelijkheden in de uitslag zijn (bijvoorbeeld in de, hier niet gepubliceerde, tussenresultaten van het boulderen), kunnen we de landenuitslag misschien maar het beste vergeten...

Naschrift #2: twee weken na dato zijn de boulderuitslagen opnieuw uitgerekend en zijn alle berekeningen nauwkeurig overgedaan. Dit heeft tot wat verschuivingen in de uitslag geleid, en inmiddels staat Nederland weer boven België in de uitslag.

Hieronder zijn ook nog enige RealVideo's te vinden van de duels. (Zie het verslag van de Boulderexperience voor een nadere uitleg m.b.t. de RealVideo's.)

Fred Sarkany (finale)    G2             56k	Dirk Mol (voorronde)    G2             56k
Erik Jacobs (verliezersfinale)    G2             56k	Michel van Eynde (voorronde)    G2             56k
Casper ten Sijthoff    G2             56k	Ferdinand Schulte    G2             56k
Roman v.d. Werf    G2             56k