intro | halve finales | finales | uitslag |      

Nederlandse Studenten    
Kampioenschappen 1999    

Dit jaar is het klimmend studentenwereldje op 29 en 30 mei afgereisd naar Steep Part in Rotterdam-Kralingen. In deze ruime en hoge klimhal van Ad van der Horst moet het allemaal gaan gebeuren: 55 heren en 21 dames gaan hier de strijd met elkaar en zichzelf aan.

De hal

Steep Part is een recent gebouwde hal met een ruime opzet en heeft een hoogte van 16,5m. Doordat de routes die starten op de begane grond zich maar aan één kant van de hal bevinden, is er aan de andere kant ruimte genoeg voor de toeschouwers om op de ballustrades het klimspektakel te bewonderen. Ook moet gezegd worden dat er veel mooie routes zijn en dan bedoel ik niet alleen de wedstrijdroutes.

De kwalificaties

Vanwege het grote deelnemersveld wordt op zaterdagochtend (met de nadruk op Ochtend) al vroeg gestart met de wedstrijd. De eerste mannelijke deelnemer stapt zodoende al om 8:15 uur in z'n eerste kwalificatieroute. De organisatie heeft dit jaar de zaakjes erg goed voor elkaar; bij binnenkomst valt meteen het grote projektiescherm op met informatie als startvolgorde en resultaten. Er blijkt, in tegenstelling tot eerdere berichten, gestart te worden op volgorde van binnenkomst, wat het videoscherm dan ook meteen vermeldt.

Op deze eerste dag van de kwalificatieroutes wordt 'flash' geklommen, oftewel de routes worden van te voren een keer gedemonstreerd. Leo Broekmans, Frank Bogerman, Rogier Dijkink, Eleonora van der Putten, Erwin Douma en Roman van der Werf hebben de volgende, fraaie routes in elkaar geknutseld:

• 1e kwalificatie heren: een blauwe 6b/6b+ met op het eind een pasje 6c, gebouwd door Rogier Dijkink. Voor veel heren is dat wel even schrikken, want is dit niet meer een 'typische' twééde kwalificatieroute? De meesten hebben moeite met het dakje, waar dan ook menigeen uit komt zetten. Uiteindelijk halen 14 man de top, waarvan er later nog één gediskwalificeerd wordt wegens het klimmen onder een 'valse' naam (Martijn of Mark, wat maakt het uit, het begint allebei met een M)

• 1e kwalificatie dames: een witte 5c, gebouwd door Eleonora v.d. Putten. Een mooie loodrechte route, met vlak voor het eind een bult, daarop subtiel uitdrukken en ver reiken naar de eindbak. De helft van de dames komt boven, een aantal struikelt op de bult.
• 2e kwalificatie heren: rood, begin 6b/6c, bovenin 7a+, gebouwd door Erwin Douma en Loe Broekmans. Ook dit is weer een prachtige route, links op de stevig overhangende hoofdwand. Een kwalificatieroute van dit soort is geen kattenpis en je vraagt je af of het noodzakelijk is om het de eerste dag al zo moeilijk te maken. Het moet immers voor de meer rekreatieve klimmers ook leuk blijven... Veel heren hebben moeite bij het 6e setje in het begin van de overhang. Slechts drie halen de top!
• 2e kwalificatie dames: een rode 6b, gebouwd door Roman v.d. Werf. Gebouwd meer naar rechts op de hoofdwand wordt deze route tegelijk geklommen met de 2e kwalificatieroute van de heren. Dit is een prima wedstrijdroute met verloop van makkelijk naar steeds iets moeilijker. Zo ontstaat er een mooie spreiding van klimprestaties. Maayke van der Pluijm gebruikt de zijkant en wordt daarvoor aanvankelijk gestopt door de jury. Na protest krijgt ze een tweede poging, vanwege het feit dat Roman van de Werf tijdens de demonstratie ook een keer gebruik maakte van de (niet gemarkeerde) hoek.

De laatste heer valt rond half vijf uit de tweede kwalificatieroute en dat betekent dat men het strakke schema van de eerste dag heeft kunnen waarmaken. Nu kan nog even snel verder worden geklommen, want om 17:00 uur vertrekt de bus alweer naar Virgiel, de 'moedervereniging' van de organiserende SAC YETI. Hier is gezorgd voor eten, een lezing en aansluitend een feest. Helaas voor de deelnemers worden beide 2e kwalificatieroutes meteen na afloop van de eerste klimdag eruit geschroefd, waardoor mensen geen tweede kans krijgen om te testen of die routes nou echt wel zo moeilijk waren. Een hint hiervoor zou kunnen zijn dat Frank Bogerman tijdens een demonstratie van de herenroute strandt voor hij de top bereikt...

Op het eind van de dag wordt de stand opgemaakt. De hiervoor (door de sponsorende Microsoft-engineers?) ontwikkelde software blijkt helaas een foutje te bevatten. Nadat de gedurende de dag doorgegeven scores een weinig bijgesteld zijn gaan de eerste 9 dames en 15 heren door, aangevuld met de titelverdedigers Jeroen Jongeneelen en Monica Zeilemaker, die geen kwalificaties hoefden te klimmen. Op het computerprobleempje na was er overigens niet veel te klagen deze eerste dag: de routes waren erg mooi (hoewel moeilijk) en ook de lunch was prima verzorgd. Kleine minpuntjes zijn misschien het voorkomen van soms lastig te clippen setjes, wat verwarring bij de eerste herenroute over de eindbak en het feit dat er niet altijd even dynamisch gezekerd wordt.

Het avond- en ochtendprogramma

Vanaf de klimhal rijdt een afgehuurde RET-bus richting Virgiel voor het avondeten. De niet-Delftsche deelnemers worden gedropt bij het sportcentrum. Door een communicatiefoutje rijdt de bus vervolgens weg én is er geen sleutel van het kampeerveldje aanwezig, zodat iedereen onverrichterzake nog een half uurtje mag wandelen naar het diner. Gelukkig is het eten dan de moeite waard: een bord vol friet, salade, een lekker stukje kip en, niet te vergeten, 'n zakje mayo.

YETI houdt de hand aan haar strakke schema en om 20:30 uur begint Robert Steenmeijer met een lezing over rotsklimmen, die van 'polder'klimmen via alpien sportklimmen eindigt in het grootschaliger rotsklim-expeditiewerk.
Ook het feest is zeer geslaagd; misschien mede dankzij de lage opkomst op het gelijktijdig en in dezelfde ruimte georganiseerde hockeyfeest?? In ieder geval zorgen een coverband en veel bier ervoor dat enkele deelnemers aardig wat metertjes van hun halve-finaleroutes af zuipen.
's Nachts, voor sommigen 's ochtends, pendelen er busjes op en neer naar het sportcentrum waar op een veldje gepit kan worden. De mensen die vroeg willen slapen kruipen onder enig kabaal van een feest in de aanpalende studentenflat in hun slaapzakken.

De volgende ochtend staat de nogmaals afgehuurde bus om 9:00 uur klaar om de klimmers van de halve finales naar Steep Part te vervoeren: de isolatie gaat dicht om 9:45 uur. De toeschouwers hebben geluk en mogen nog een uurtje langer blijven liggen. Voor de halve-finalisten blijkt Steep Part ook nog een zij-ingang te hebben: de gebruikelijke ingang leidt namelijk direct naar de hoofdwand met de halve-finaleroutes, en daar wordt nog druk gesleuteld door Frank Bogerman en Leo Broekmans. Om 10.30u mogen de routes even bekeken worden, er wordt immers 'on sight' geklommen. Vervolgens gaat een ieder terug de isolatie in en daarna gaan de dames en heren tegelijk van start.

Volgende pagina: halve finales.