Open Nederlandse
Veteranen Kampioenschappen 1999

Op 18 april 1999 is in klimhal Yellow Stone in Roosendaal wederom het (open) Nederlandse kampioenschap voor veteranen gehouden. De verzameling deelnemers aan de wedstrijd van dit jaar is heel wisselend van karakter. Er blijken vijf dames mee te doen, allen voor de eerste keer. Bij de heren tussen 40 en 50 jaar hebben we tien deelnemers, waarvan drie oudgedienden en zeven voor de eerste keer. De echte volhouders vinden we onder de veteranen 50+. Van de acht deelnemers heeft er maar één nog nooit deelgenomen. Voor twee andere deelnemers moet ik weliswaar tot 1993 teruggaan in het bestand, maar ze waren eerder van de partij.

Het blijkt mooi zonnig weer te zijn in Brabant bij Yellow Stone. Toch een heel verschil met het noodweer van vorig jaar. De nood zat nu in de aanloop. Donderdag gierende keelpijn en vrijdag snipverkouden. Vrijdagavond Jeroen maar gebeld om alvast te melden dat ik mogelijk geen kans zie om te computeren op de wedstrijd. En dat uitgerekend nu er voor een andere wedstrijdvorm gekozen is, waarbij het berekenen van de uitslag zonder rekentuig toch een lastig klusje is. Of hij Leo Meesters alvast wil optrommelen om eventueel in te vallen. Dat blijkt even lastig te zijn want die is net aan het verhuizen... Jeroen vindt dat ik maar flink met uitgeperste sinaasappelen onder de wol moet om het een dagje aan te zien. Dus braaf zaterdag in bed doorgebracht met koorts, die gelukkig wel iets afneemt. Het is toch de wedstrijd waar je als oudgediende een goed deel van het jaar naar toe leeft en die niet zo gauw laat schieten. Zondagochtend blijkt het behalve een graadje verhoging gelukkig nog wel mee te vallen.

In Roosendaal aangekomen staat het parkeerterrein, dat doorgaans plaats genoeg biedt, nu helemaal vol. Het is een drukte van belang voor een jaarlijks hardloopevenement rond het RedBand sportpark. Ik krijg net mijn spullen tussen de menigte warmlopers doorgesjouwd. Jac en Tonny Jongeneelen zijn nog wat laatste zaken aan het klaarzetten en scheidsrechter Aad Wielaard zit al aan de koffie. Jeroen en Wouter zijn nog wat routes aan het tekenen. Na een koffie kan ik meteen aan de slag om de deelnemers in te voeren, startlijsten en scorelijsten uit te draaien, nog wat nagekomen deelnemers toe te voegen en opnieuw de lijsten te maken.

Om even na 12:00 uur kan organisator Jeroen de dames en heren uitleggen hoe we het dit jaar gaan aanpakken. Het klimmen kan een aanvang nemen. Bij de vorige edities klommen de deelnemers routes van steeds toenemende moeilijkheidsgraad. Wie geen top meer haalde was af. Nu is geopperd om iedereen door te laten klimmen totdat hij geen zin meer heeft. Hiervoor is wel een rekenschema beschikbaar dus waarom niet. Gezien het aantal deelnemers zou het moeten kunnen en de meeste klimmers vinden het best wel leuk om ook de routes te proberen die net boven het eigen niveau liggen. Uiteraard is de uitslag wat anders, maar grote verschillen zouden er ook niet moeten zijn. Omdat Jac en Tonny de week voor de wedstrijd op vakantie waren heeft Jeroen de gehele week de tijd gehad om tussen het bestieren van het klimcentrum door een achttal nieuwe routes te bouwen voor de wedstrijd. Hij is zo vriendelijk geweest om ons met een 3+ te laten beginnen, zodat de eerste wedstrijdroutes gebruikt kunnen worden om in te klimmen. Erg efficiënt niet waar? Alles wordt flash geklommen en daarom voorgedaan door Jeroen.

De witte 3+ is kort en gemakkelijk op een verticale wand. De blauwe 4+ daarna is ook kort, maar hangt bovenaan wat over. De grote grepen compenseren dit ruim voldoende en geen van de deelnemers heeft moeite met het technische stapje vlak voor het einde. Alle deelnemers klimmen beide routes uit. De volgende route, een paarse 5+, ziet er wat vager uit bij het inlezen. De route loopt midden in de linker zijwand tot tweederde van de hoogte van de hal. De vage passages worden verduidelijkt door het voordoen van Jeroen. Toch blijken hier drie van de dames in de problemen te komen.

De vierde route, een gele 6a die helemaal links in de hoek bij de nooduitgang begint, heeft - vooral halverwege - een stuk met wat aflopende grote grepen na elkaar. Het is toch vooral een technische route door de verticale wand. Dit brengt drie van de heren voor het eerst in moeilijkheden. Bij de dames weet Joke Dierikx, die er in de vorige route uitviel, deze route wel knap uit te klimmen.

Nu wordt het serieus voor velen. De zwarte 6b op het rechter deel van de hoofdwand heeft zowel voor het dakje als daarna enkele lastige punten. Michel begint, dus we kunnen na Jeroen nog een keer kijken hoe het moet. Maar dan lijkt het zo verraderlijk makkelijk. Ook de enige deelnemende Belg Wim Verhoeven klimt de route schijnbaar gemakkelijk uit. Ik mis boven in de route ineens een greep om naar rechts te komen. Als ik hem na een halve minuut gevonden heb, is er van het beetje duurkracht dat ik heb niet veel meer over. Vier grepen voor het einde is het over.

Bij de jonge groep haalt John Gosnell nog Top en bij de oudere groep alleen Cees Mazereeuw en in stijl! Hans Stalpers komt tot dezelfde greep als ik en Bert Kivit weet nog iets hoger te komen. De meeste andere deelnemers komen óf tot net onder het dakje óf redden de traverse naar rechts boven het dakje niet. Dat geldt ook voor de dames, waar alleen Yolanda Swierstra met een Top laat zien dat zij een goede vervangster is voor eerdere damestoppers als Tineke Renkema en Lucie Igel. De laatste woont nu in Frankrijk. Voor haar is het helaas een hele rit om in Nederland een wedstrijd te komen klimmen. Bij de vorige edities zou het voor de dames en de 50+ groep nu al afgelopen zijn geweest, maar nu gaan allen vrolijk verder.

De zesde route, een paarse 6c, kan mij niet echt motiveren. De kleur lijkt zo op de blauwe die er deels tussendoor loopt. Maar goed, waar ik dacht toch op zijn minst het dak door te komen, zip ik er al direct na de instap van een treetje. Zoiets zit echt tussen de oren? Van de andere negen komen er nog vier nauwelijks verder (grepen 7/8). Michel en Wim halen weer een Top en John komt goed het dak door en royaal halverwege het bovendeel van de route. Albert van der Niet en Kees Noordijk stranden op de grote greep in het dak en kunnen vandaar net niet over de dakrand komen. De 50+-ers doen het goed in deze route. Iedereen komt verder dan de middenmoot bij de 40+-ers. Drie kunnen net niet de eerste grote bak in het dak bereiken en stranden op een hoge opstap aan de laatste twee kleine greepjes op de vlakke wand (greep 13). Jac komt daar vlak bij (11+). Dat had hij vast niet gedacht! Hans Stalpers komt bijna net zo ver als John en Cees Mazereeuw scoort zelfs een + op een greep hoger! Ook Yolanda en de oudste dames proberen deze route. Yolanda klimt hem keurig uit en de twee anderen komen zover als de groep van vijf 40+-ers.

Gezien de tijd wordt de volgende route als laatste door iedereen geklommen die wil. Dat is vrijwel iedereen. De met 7a gewaardeerde route is groen, en over de route was al wat discussie tijdens de wedstrijd: hoe zou de route vanaf de dakrand moeten lopen? Het zou via rechts misschien kunnen, maar naar links langs de rand, onder de puist omhoog en dan rechts er langs lijkt toch wat logischer. Gezien de moeilijkheidsgraad lijkt het mij sterk dat ik zover kom, maar ik moet toch proberen mijn slippertje goed te maken. Gezien de progressieve waardering van de routes kan dat als ik hier wat mensen voor weet te blijven. Ik moet beginnen en probeer daarom goed op Jeroen te letten. De grepen blijk ik wel in de gaten te hebben, maar ik mis toch enkele kleine treetjes die het leven een stuk gemakkelijker kunnen maken. Met wat geknok kom ik nog tot de eerste greep in het dak, maar kan die nauwelijks vasthouden; het is echt op. Het eerste verticale deel is echter best zwaar dus ik ben benieuwd hoe de anderen het er vanaf brengen.

De meesten blijken ook juist tot dat punt te geraken. Vijf man scoren greep 15/16- en die zijn dus allen verder. Frans van Meggelen en Marcel Gerards komen niet tot in het dak. Michel en Wim klimmen de route weer geheel uit. Nu blijkt dat de 40+-ers het in deze route juist weer beter te doen dan de 50+-ers. Van hen halen er twee greep 15 laag in het dak. Alle anderen sneuvelen eerder op het verticale deel. Cees Mazereeuw heeft de pech dat er drie klimmers tussen hem en Hans Stalpers komen. Hij raakt daardoor zijn opgebouwde puntenvoorsprong van 17,5 punt in de twee routes daarvoor kwijt. Ook de twee dames in de oudste categorie wagen nog een poging. Zij stranden ook in de klim naar het dak. Yolanda klimt ook hier soepel door het dak en verder door de hoofdwand naar boven. Helemaal bovenin moet ze een tijdje puzzelen welk van de twee bidoigts (opbouw of inbouw) het beste is om aan door te gaan. Het wordt na wat wissels de opbouw en dat lukt. Een top is voor haar het resultaat. Mooi om haar zo te zien klimmen!

Gezien de tijd zullen in elk van de herencategorieën de beste drie doorgaan om in een on-sight finale uit te maken wie zich het komend jaar kampioen mag noemen. Uiteraard doet Yolanda ook mee om te kijken hoe ze scoort ten opzichte van de heren. Voor de anderen is het inmiddels ook wel welletjes geweest. Allen die afvallen hebben al in drie routes geen top meer gehaald.

Bert Kivit komt tot greep 7+ en behaalt een verdiende derde plaats. Cees Mazereeuw komt flink wat hoger en scoort greep 14+. Laatste man Hans Stalpers weet hem net voorbij te klimmen en tikt de volgende greep aan (15-). Voor Cees zijn de druiven zuur want nu is hij weer tweede op een minnetje verwijderd van de eerste plaats.

Yolanda komt weer wat hoger dan Hans (15+) en wordt op haar beurt net gepasseerd door John Gosnell, die met 16- zijn plaatsing van vorig jaar weet te continueren (2e Nederlander). Toen moest hij Lucie echter voor laten gaan. Michel en Wim komen weer beiden boven en er is dus een superfinale nodig om uit te maken wie de wedstrijd wint. Er blijkt nog een zwarte 7c+ van de Yellow Stone Climbing Trophy in de aanbieding te zijn. Wim gaat eerst en komt met grote moeite door de passage onder het dak. Hij kan zich dan echter goed herstellen en komt nog tot de eerste greep op plaat 11 links naast de top van de puist in de hoofdwand. Ver dus. Michel komt schijnbaar iets beter onder het dak omhoog, maar het blijkt toch wel erg zwaar te zijn. Bij de derde greep op plaat 7 is het gedaan.

De eerste plaats gaat dus naar België en Michel blijft nog een jaar de beste Nederlandse veteraan. Hij verkeert in goed gezelschap met Hans Stalpers, Joke Dierikx en Yolanda Swierstra.

Na afloop (18:30 uur) wordt met het traditionele buffet de inwendige mens weer op orde gebracht en maakt Jeroen de uitslag bekend. Voor de winnaars is er een prijs met alcoholisch karakter. Dat begint ook een gewoonte te worden. Ik denk echter dat we hebben laten zien kennelijk niet alleen aan de borrel te zitten, want er zal wel weer het nodige zijn afgetraind om de prestaties van dit niveau te laten zijn.

Jeroen bedankt de deelnemers en medewerkers voor hun inzet. Het is weer een gezellige wedstrijd geweest zoals ook de bedoeling is. Ed de Leer bedankt daarop op eigen wijze de eveneens belangrijke organisatoren en vooral de routebouwers voor de mooie wedstrijd. Er schijnt zich een traditie af te tekenen dat eigenaren van organiserende hallen de laatste plaats innemen? Nu wordt gemeld dat ook Steep Part de wedstrijd een keer wil organiseren, maar naar verluidt moet Ad dan eerst nog een jaartje ouder worden. Ik weet ook niet of we de laatstgenoemde traditie dan wel in stand kunnen houden. Er wordt nog wat nagepraat, waarna de deelnemers huiswaarts keren.