Verslag 1^e landelijke A-wedstrijd

Door: Tessel Doucet,
email t.doucet@esac.climbing.nl.

Datum: 18 september 1999, seizoen '99/'00.
Plaats van handeling: Bjoeks (Groningen).
Zie ook de uitslag.

Veel klimmers vonden deze eerste A-wedstrijd toch wel wat vroeg in het seizoen. In september kun je nog heerlijk buiten klimmen en met het echte trainen in de hal zijn de meesten na de zomer nog maar net begonnen. Daarbij is Groningen natuurlijk wel ver weg...

Desondanks was er een fantastische opkomst, drieëntwintig mannen en eenentwintig vrouwen. Voor de vrouwen betekent dit een verdubbeling van het aantal deelnemers aan de A-wedstrijden ten opzichte van vorig jaar. Vijf Groningse klimsters klommen hun eerste wedstrijd. Van hen maakte met name Maartje Hofman met een tiende plaats een opvallend goede entree in de competitie. Verder maakten drie jeugdklimsters hun debuut in de 'volwassenen' competitie (Hanneke Willebrands Bakker, Marjolein Bosch en Eva Mol). Nu maar hopen dat alle dames ook aan de komende wedstrijden mee doen!

Bij de heren was er ook een debuut in de A-competitie: Jorg Verhoeven eindigde met slechts veertien jaar meteen in de finale. Van hem zullen we ongetwijfeld nog meer gaan horen in de toekomst. En om niet te vergeten bij zo'n wedstrijd: de bouwers werden geroemd om het bouwen van mooie routes.

Bout du monde

De eerste kwalificaties liepen door het wanddeel Bout du Monde. De damesroute (6b) was de eerste negen meter licht overhangend, daarna volgde een traverse naar rechts, een wat sterker overhangende vier meter, en de laatste vijf meter waren weer licht overhangend. Vijf dames kwamen niet aan de traverse toe, daarna was de dakrand voor vier dames een te groot obstakel. De laatste vijf meter bestond uit een aantal randjes die voor nog eens drie dames te zwaar bleken. Zeven dames klommen uiteindelijk de route uit.

De herenroute (7a) was de eerste twaalf meter licht overhangend, daarna volgde vier meter zware overhang, en tenslotte nog vijf meter lichte overhang. Deze route werd liefst door dertien heren getopt, wat het hoge niveau van de heren aangeeft.

La Plage

Hierna mocht iedereen in Bjoeks’ megadak La Plage gaan hangen. Deze overhang bovenin de hal is zestien meter lang en hangt tachtig graden over. Een specifieke klimstijl is daarvoor vereist. Sommige heren (Youri van Vliet, Ferdinand Schulte) hadden daardoor duidelijk meer moeite met deze 7b dan met de meer gebruikelijke, minder overhangende wand van de eerste kwalificatie en finale routes.

Sommige dames vonden hun tweede kwalificatie, die 6c heette te zijn, juist erg gemakkelijk: "Het is maar een vijfje, tot die ene greep zijn het allemaal bakken waar je tot je ellebogen in kunt," was het commentaar van een zelfverzekerde Mira Jongeneelen. Dit 'vijfje' bleek echter voor zestien van de twintig dames (onder wie Jongeneelen) toch iets te moeilijk. Voor vier van hen was de bewuste greep vlak voor de uitklim uit het dak iets te zwaar; maar eenmaal zover gekomen, hadden zij zich echter reeds van een finaleplaats verzekerd.

Helma Verleun tijdens de kwalificatie

Finale dames

Maartje Hofman, die nog geen wedstrijdervaring had, wist zich in de finale (Bout du Monde, 7b) goed te handhaven. Zij had tijdens de kwalificaties al laten zien soepel en elegant te klimmen. Het klippen van het vierde setje ging niet zo makkelijk, maar zij klom rustig door. Tussen het 6e en 7e setje was er een verre pas naar een randje, waar zij frontaal naartoe ging. Dit ging nog goed. Het had echter zoveel kracht gekost, dat zij tijdens het inklikken van het volgende setje alsnog viel. Als zij deze vaardigheid wat bijschaaft, zullen we ook van haar meer horen.

De tweede finaliste Mira Jongeneelen heeft al meer wedstrijden meegemaakt. Opvallend was dat zij sinds het NSK '99 duidelijk vooruitgegaan is. Naar eigen zeggen heeft ze nu meer zelfvertrouwen doordat ze in april veel geboulderd heeft. Ze klom nu erg steady en liet zien dat sommige vrouwen wel degelijk strategisch en soepel setjes kunnen klippen, toen zij het vierde en vijfde setje in één nuttige klimbeweging inklikte. Toch nog onverwacht kwam ze er bij een beweging naar een grote schelpvormige greep, net na het zevende setje, uit, vermoedelijk omdat er daar toch wel weinig treetjes in de route zaten.

Heidi van der Mooren lukte het wel dit schelpje vast te pakken. Hierna klom zij met veel kracht door naar begin van de zware overhang. De grote pannekoekgreep kon zij daar nog vastpakken, maar inklippen lukte niet meer. Het werd een sprong naar de volgende grote bak. Moniek Steenis klom het onderste stuk krachtig door maar kwam in problemen bij de verre pas waar Maartje ook moeite mee had. Ze maakte de pas wel, maar haar voet gleed bij het doorklimmen van een inbouwgreep af. Ze kon nog twee grepen doorklimmen maar verloor toen haar lichaamspanning. Naar eigen zeggen had ze moeite met het plaatsen van de voeten.

Sylvia Nooteboom wist zich de tot de schelp-passage met goed voetenwerk omhoog te werken. Tactisch versnelde zij zodra ze in de overhang klom. Ze haalde de pannekoek maar twijfelde over de volgende pas. Net als Heidi ging zij voor een sprong naar de bak hierna.

De volgende klimster was Maaike Waalkens. Deze jeugdige klimster klom een thuiswedstrijd en was niet alleen bij haar ouders en trainer (die ook Wilma Renkema trainde) maar ook bij het andere publiek favoriet. Het was dan ook even schrikken toen zij, net als Moniek, even van de inbouw bij het zesde setje afgleed. Zij liet zich hierdoor echter niet van de wijs brengen en klom rustig door. Onder het dak begon zij elke klimbeweging af te wisselen met schudden en poffen. Later zei ze echter niet zozeer moe te zijn geweest, maar te hebben willen voorkomen echt te verzuren. Ze klom dan ook door en was de eerste klimster die het setje bij de pannekoek inklipte en doorklom. In het dak werd er weer volop geschud en gepoft en blijkbaar met succes, want de beweging uit het dak lukte haar door een voet op de stalactiet te plaatsen. Vervolgens had ze nog genoeg over om onder luide aanmoedigingen van het publiek het laatste stuk op kleine greepjes te klimmen. Toen zij de enorme topgreep vastpakte barstte er een daverend applaus los. Stralend kwam Maaike naar beneden.

Zou iemand deze prestatie herhalen en een superfinale bij de dames uitlokken? Met nog vier toppers te gaan (Meta v.d. Hoek, Eleonora v.d. Putten, Nienke Swart en Yolanda Swierstra) werd de wedstrijd wel spannend.

Meta van de Hoek klom op een lekkere beat van the Prodigy. Vlak onder het dak toonde ze tekenen van verzuring maar wist nog door te klimmen naar de pannekoek. Na het inklippen van het setje verloor ze de grip op haar voeten. Met haar laatste krachten wist ze nog naar de bak te bewegen waar Sylvia en Heidi ook gestrand waren, maar behaalde door betere kwalificatiescores hiermee een vierde plaats.

Eleonora was duidelijk gebruind door de Zuidfranse zon. Of ze al veel in de hal getraind heeft kunnen we betwijfelen. Hoewel ze zich vorig seizoen toch steeds tot in de top drie had weten te klimmen, had ze nu duidelijk moeite met de route na het zesde setje. Zij kwam er op hetzelfde punt als Mira uit.

Nienke Swart liet zien wat wedstrijdervaring wel en niet voor je kan doen. Het inklippen ging bij haar feilloos en bovendien wist ze twee mooie rustpunten in de route te vinden. Zij kwam hiermee tot aan de dakrand, maar kon toen niet besluiten hoe verder te gaan. Dit werd haar helaas fataal en ze moest het doen met een tweede plaats.

Tenslotte klom Yolanda Swierstra als laatste vrouw op de klanken van Maria Callas. Zij klom soepel tot in het grote dak, waar ze nog net de grote bak wist vast te pakken. Hierna kwam zij er verzuurd uit. Dit was goed voor een derde plaats. Zij vond de route eigenlijk wat makkelijk, wat het haar moeilijker maakte zich te concentreren. Dat ze de route desondanks niet had getopt verklaarde ze door gebrekkige warming up. Hiermee was een overgelukkige Maaike winnaar van de wedstrijd in haar thuishal en kon ze een tweede seniorenwedstrijd op haar conto bijschrijven.

Herenfinale

Jeroen Jongeneelen kwam in de herenfinale als eerste uit de isolatie. Hij klom mooi en beheerst maar erg krachtig. Hij leek dan ook verzuurd te zijn bij het vijfde setje en viel eruit. Bert Dijkink deed het nog iets minder goed doordat zijn linkervoet weggleed. Ferdinand Schulte liet als eerste zien hoe je kon afsteunen op de pilaar onderin de wand. Tot aan het zevende setje klom hij rustig en beheerst, maar twijfel bij het inklippen liet hem verzuren zodat hij niet verder kon. Youri van Vliet begon goedgemutst aan deze finale waarbij hij in de traverse met een los linkervoetje zijn voetentechniek demonstreerde. Bij de overhang aangekomen was hij echter op en sprong naar boven om de inbouw nog even aan te raken.

Casper ten Sijthoff klom de route tot aan het dakje super relaxed. Even schudden en het dakje in. Hier vond hij met veel creativiteit een inklikpositie voor het setje op de dakrand, door eerst met zijn linkervoet tegen de stalactiet af te steunen en er daarna met zijn rechtervoet een toehook aan te maken. Door zijn lichaamsspanning kon hij vervolgens met links het setje inklikken. Dit bood niet alleen een spectaculaire show voor het publiek maar bleek hem uiteindelijk ook de eerste plaats op te leveren.

De puber Roman van de Werf liet zien erg sterk te zijn door na de traverse in het dak drie keer met rechts dynamisch door te pakken. Hoog eindigde hij hierdoor wel (tweede plaats) maar hij kwam Casper niet voorbij. De benjamin van de vorige A-competitie, Zeb Crijns, klom zich met enige moeite naar een zevende plaats. Het klippen leek bij hem niet zo soepel te gaan.

De veertien jaar jonge Jorg Verhoeven debuteerde in deze A-wedstrijd. Hoewel hij een stuk kleiner is dan de andere finalisten, klom hij erg indrukwekkend tot in de traverse onder de overhang. Hiermee klom hij de lange Jeroen Jongeneelen voorbij. Patrick Coenen klom erg soepel tot aan de grote overhangende passage. Hier begon hij te stomen en dit hielp hem naar een vijfde plaats. André Norel liet zien dat hij zijn mannetje staat tussen de jonge honden door even hoog als Youri te eindigen. Met betere kwalificaties eindigde hij hierdoor op de derde plaats.

In deze eerste A-wedstrijd hebben de jonkies de oude rotten achter zich gelaten. 14 november zullen we zien of een strakke training de 'oudjes' er weer bovenop helpt!