verslag
3^e
lande-
lijke A-
wed-
strijd

Door:
Youri van Vliet

Datum: 8 januari 2000, seizoen '99/'00.
Plaats van handeling: Klimhal (Amsterdam).
Zie ook de uitslag.

Wat is nu een goede wedstrijdroute? Een vraag die menigeen zichzelf of iemand anders wel eens heeft gesteld. Vanzelfsprekend is er een aantal elementaire punten waar men rekening mee moet houden.

Zo moet de route in theorie door iedereen te klimmen zijn. Ik doel dan op het feit dat er geen passen in mogen zitten die door de iets kleinere klimmers niet te doen zijn. Zelfs de theorie van Roman - die ik inmiddels welbekend acht - mag niet meer recht worden gedaan. Je hebt uiteraard passen in een route waar je voor- of nadeel van je lengte hebt, maar dit is een algemeen gegeven waar we niet constant over hoeven te discussiëren. Dan zouden we in principe per centimeter moeten gaan waarderen om consequent te zijn.

Een ander elementair punt is de veelgehoorde mening dat een route een consistent geheel van homogene bewegingen dient te zijn. Die dienen naarmate de top van de route in zicht komt in moeilijkheid op te lopen, met hier en daar een blokpasje om voor voldoende schifting te zorgen. Maar dit alles is naar mijn mening ook niet meer dan het strikt noodzakelijke. Deze punten komen namelijk zowel het publiek als de klimmers ten goede. Volgens mij ben je een goede klimmer als je je aan veel facetten van het klimmen kunt aanpassen. Vanzelfsprekend ontwikkel je een natuurlijke specialisatie waar jouw lichaam het beste raad mee weet.

De één kan bijvoorbeeld de nadruk leggen op het technische aspect van het klimmen, terwijl de ander zijn of haar voeten niet in de wand kan houden, maar wel hetzelfde klimt omdat hij of zij wat sterker is. Waar ik naar toe wil is dat er geen standaard wedstrijdwand mag bestaan, met een vast aantal bewegingen, met een vast merk grepen, met een vaste hellingshoek en meer van dat soort onzin. Het mag best eens zo zijn dat er op een wand wordt gebouwd waarvan de routes wat 'a-typischer' zijn! Ik heb het over een route die dertig meter lang is, een wand van 5 graden waarop de finale is gebouwd, een wedstrijd waar de routes zijn gebouwd met Tsjechische grepen (mits ze vingervriendelijk zijn). Laat maar zien dat je veelzijdig bent, laat maar zien dat je daar ook de beste in bent (ik verwijs niet per definitie naar de mensen die over het algemeen meestal eerste worden). Ontwikkel een breed scala van diverse bewegingen!

Natuurlijk hebben we in 1814 een grondwet gekregen die ons bepaalde rechten gaf. Zo ook het recht van vrijheid van meningsuiting, wat je in de positie stelt om te zeggen en verzwijgen wat je wilt, mits je bepaalde wetten en plichten niet schendt. Maar wees niet zo infantiel, door constant te zeiken op een wedstrijd wanneer er een route geklommen moet worden die niet in jouw bewegingsrepertoire valt. Wat dat betreft zouden we een stuk contemplatiever moeten zijn.

Ik wil de nadruk leggen op het feit dat dit mijn visie op het sportklimmen is, maar dit geheel terzijde.

Het was een interessante wedstrijd, met al zijn op- en aanmerkingen daaromheen. Wat in eerste instantie opviel was het grote aantal deelnemers, zowel bij de vrouwen als bij de mannen. Later zou blijken dat er bij de mannen maar liefst twaalf niet zouden komen opdagen. We waren dit maal - ik meen voor de eerste keer sinds de welbekende Frederic Sarkany veelvuldig meedraaide in de Nederlandse competitie - in het gezelschap van een vijftal Zweden, waarvan er twee de finale zouden halen.

Opvallend bij de vrouwen was het dat Nienke Swart, die afgelopen keer nog knap gedeeld eerste werd, dit keer niet meedeed. En wat ook frappant was, was dat Judith weer eens een kijkje kwam nemen (zie rechts). Bij de heren was het Casper die opviel door het niet-deelnemen aan de wedstrijd. Hij zou samen met Michel en nog twee insiders van de klimhal het routebouwen coördineren.

Na een veel te lange en vertraagde briefing begon de wedstrijd. De kwalificaties van de mannen waren mooi, erg mooi, maar ook erg gemakkelijk. Later zou dan ook blijken dat je ze allebei moest uitklimmen om in de finale te zitten. De kwalificaties waren volgens mij wat aan de makkelijke kant, doordat er te weinig getest was. Niettemin is het belangrijkste dat de routes mooi zijn, en dat waren ze. Voor zover ik het kon constateren waren de kwalificaties van de vrouwen beter uit de verf gekomen, waarbij de tweede route een stuk lastiger was. Zo kwam het, dat nagenoeg alle vrouwen (op twee na) de eerste route topten en maar vijf vrouwen boven kwamen in de tweede route. Wederom waren die routes erg mooi en goed opgebouwd.

Over de finales kan je een aantal algemene uitspraken doen. Ze waren allebei erg mooi en goed opgebouwd, al zou je dat van de mannenfinale niet zeggen als je kijkt naar de uitslag. De herenfinale was alleen weer erg makkelijk, waardoor er onvoldoende schifting werd gemaakt. Volgens de toppers (letterlijk en figuurlijk) was de finale maar een 7c, en dat is ondanks het niveau van de gemiddelde Nederlander te laag.

Opvallend was de come-back van dhr. Coenen (zie hierboven). Patrick, die een jaar uit de running heeft gelegen door een akkefietje ergens in Duitsland, werd verrassend eerste. KLASSE. Marijn zat met zijn hoofd ergens in de sneeuw van Zuid-Frankrijk en had daardoor dan ook niet zoveel trek in de finale, wat resulteerde in een gedeelde laatste plaats. Bert Dijkink klimt al jaren wedstrijden op een solide niveau en haalt dan ook meestal wel de finale, maar in die finale weet hij niet altijd het maximale eruit te halen. Dit keer moest hij het dan ook doen met een gedeelde laatste plaats. Roman (zie hieronder) deed wat van hem verwacht werd en klom de route soepel uit.

Dirk was weer eens uit vorm vanwege zijn studie, wat uiteindelijk nog wel meeviel, en haalde een naar omstandigheden goede vijfde plaats. Ik nodig iemand anders uit om mij af te zeiken :-) . Sascha liet geen overweldigende indruk achter. In het begin ging het erg moeizaam, maar hij vocht zich toch naar een zevende plaats! In tegenstelling tot Sascha klom Ferdinand erg sterk. Het was dan ook een anticlimax toen hij er zo onverwacht uitviel. Een gedeelde vijfde plek is zijn resultaat.

Adriaan Labout doet naar mijn weten pas sinds dit jaar mee aan de Nederlandse competitie, en maakt toch een solide indruk. Zo ook dit keer. Ik ben ervan overtuigd dat hij nog een stuk kan groeien in de wedstrijdsport en daarmee ook een geduchte medeklimmer kan worden. En als ik het over groeien heb dan kan je dat ook zeker tegen de Zweed Anders Lantz zeggen, die een gedeelde achtste plaats behaalde. Hij klom snel, efficiënt, tot het punt waar hij moeite had een setje in te klikken. Hier strandde ook zijn souplesse en efficiëntie. Hij vocht door, haalde zelfs de eerste crux en strandde net voor de relatieve rust.

Het spektakel bij de heren die avond was André. Hij dacht, wat Yolanda kan, kan ik ook en klom verreweg het meest overtuigend. Hij klom in een stijl die we graag van hem zien: snel, punctueel met zijn voeten, en op de juiste momenten rusten zoals het hoort. Ook hij eiste een eerste plek op. En dan hebben we nog het klimtalent Jorg. Jorg is pas veertien, heeft onlangs zijn eerste 8a geklommen en bij internationale wedstrijden vindt hij goede aansluiting bij de top. Hij was de avond tevoren teruggekomen van een tweeweekse sneeuwstampvakantie en dat was ook te zien aan zijn klimmen. Niettemin behaalde hij maar liefst een vierde plek!

De finale van de vrouwen zag er erg puik uit: een opbouwend geheel door een hele mooie lijn. De verdedigster van de eerste plek in de stand, Maaike dus, liet hier een wat weifelende indruk achter. Het was alsof ze van haar a-propos raakte, toen ze zichzelf corrigeerde om een greep te pakken die wel degelijk wit was. Yolanda won dit keer zeer overtuigend door als enige van de elf vrouwen de finale uit te klimmen.

Tot slot wil ik de hele organisatie bedanken die deze wedstrijd mogelijk heeft gemaakt. Tot bij de volgende A-wedstrijd in Roosendaal!

Hoogachtend, Youri van Vliet.