Salvatore's Planet Bloc

Door: Dennis Teijsse

Datum: 16 oktober 1999, seizoen '99/'00.
Plaats van handeling: Klimhal (Amsterdam).
Zie ook de uitslagen van de
boulderwedstrijd en de dyno-contest.

Buiten was het zonnig, koud en droog, perfect F'bleau weer. Binnen was het warm, stoffig en druk, iets wat onvermijdelijk is bij een grote boulderwedstrijd. De Salvatore's Planet Bloc trok ruim 110 mensen (waaronder 26 vrouwen). De opzet was, net zoals bij de AXIS wedstrijden, een boulderdag voor iedereen te organiseren, iets wat goed gelukt is. Tweeënvijftig boulder problemen van 3 tot 7c+ waren er gebouwd om een schifting te krijgen tussen de deelnemers of om gewoon lekker te boulderen, de keus was aan jezelf.

Vorige week

...al snel te enthousiast...

heb ik in Bleau mijn vingers en pols geblesseerd, ik neem me dan ook voor om deze dag rustig te starten en dan te kijken of ik na goed opwarmen wat zwaardere boulders kan klimmen. De muziek en mensen om me heen maken me echter al snel te enthousiast en als Dirk Mol me dan vertelt dat de hardere problemen er goed te doen uitzien weet ik al dat er van de belofte weinig gaat komen. Een snelle inspectie: op het speciaal gebouwde deel, het boulderschip, zitten de meeste zware problemen. Een kant is een vijfenveertig graden dak en bevat een aantal erg harde boulders, allemaal multi pitch problemen, veelste lang voor mij. De ander kant echter is een licht overhangende wand met in het midden een witte 7c, dat zou nog wel eens kunnen lukken. Op dit deel zal aan het einde van de dag ook de dyno-contest plaatsvinden, een kwalificatie dyno zit er al.

Opwarmen dus,

...verdacht soepel...

een vijf aan grote grepen gaat makkelijk, Sacha van Gemmert roept me. Hij staat voor een zwarte 7a+, vertelt me de bedoeling en ja hoor, daar ga ik al. Niet opgewarmd stap ik de boulder in. En dat gaat dan wel verdacht soepel, misschien is het wel goed geweest een week rust. Na deze niet slimme aktie toch maar echt opwarmen. Ik ben de laatste tijd erg in plaatjes geinteresseerd dus deze eerst maar bekijken. De groene boulder Nederwiet is een leuk begin. Zonder handen een plaatje oplopen en de eindgreep pakken, die zit echter nog wel een flink eind weg, lastig voor de wat kleinere mensen. Op dezelfde plaat zit een gele 5c boulder, Platina genaamd, een erg mooi balans probleem. Nog geen tien minuten aan de gang en al vier boulders gedaan, dat belooft wat voor de komende zeven uur.

Mijn taktiek zal worden om na iedere zevende graads boulder een aantal makkelijke te doen, zo hoop ik mezelf niet al te moe te klimmen en kan ik ook alle problemen eens proberen. De sfeer is goed en de ruim honderd man maken de zaal flink vol, het had denk ik niet veel drukker moeten worden. Het is leuk om mensen te zien worstelen in een probleem of het nou een vierde of een zevende graads boulder is maakt niks uit, zo zie ik een jongen tig keer vallen in een vijf en iedere keer door dezelfde fout, de tip om even rust tussendoor te nemen lijkt tegen dovenmans oren gezegd. Zelf neem ik wel flink wat rust, om me vingers te ontzien en om veel te drinken en te eten. Te weinig vocht zorgt voor kramp en dat is iets wat ik niet kan gebruiken vandaag.

Aan het einde

...de mooiste makkelijkere problemen...

van de middag heb ik (op een 6a na, maar dat was een hopeloos lengteprobleem) alle boulders van 6c en makkelijker geklommen. Het valt me op dat de hoger dan 5c gewaardeerde boulders vaak toch wel een verre pas bevatten, jammer maar ook wel te begrijpen. Het is namelijk onwijs moeilijk om een probleem te bouwen waarbij iedereen dezelfde beweging moet maken, om mensen toch de beweging op te leggen wordt een pas dan al snel ver. De gele 6a, Green genaamd, en de blauwe 6a boulder, Met z'n Alle, vind ik wel de mooiste makkelijkere problemen (hoewel voor een groot deel nog te moeilijk). Beide bestaan uit bewegingen die je niet snel in een route tegen komt, echte boulders dus.

Ook spreek ik nog met wat dames, zij vinden het wel jammer dat de 5c/6a boulders bijna allemaal op de loodrechte wand zitten. Ik zie Mira Jongeneelen (links), Moniek Steenis en Heidi v.d. Mooren nog de witte 6a in het boulderhok proberen. Allen maken geen enkele kans in deze toch wat botte boulder.

Rond zes uur

...Dirk Mol leidt...

begint de tijd te dringen, ik heb pas vier boulders opgegeven en moet er dus nog drie laten noteren voor een hoge klassering. Dirk Mol leidt het tussenklassenment, hij heeft een 7b en twee 6c's meer geklommen dan ik. De 6c's zijn het probleem niet maar die 7b is nog verdomd lastig, te meer omdat het eerste greepje erg veel pijn doet aan mijn rechterhand. Ik besluit eerst maar de 6c's te klimmen dan heb ik daar geen zorgen meer aan, zonder al te veel problemen boulder ik ze uit. Dan de 7b, eigenlijk wordt er alleen nog in deze hoek geboulderd. Ben Epe (zie hieronder) doet vele pogingen in een gele 6b, het is duidelijk te zien dat hij moe wordt. Hij komt weliswaar bij iedere poging op de laatste greep, maar de bewegingen gaan steeds minder vloeiend, niet gek na ruim 6 uur boulderen.

Dan laat Sacha

...voor het eerst een beetje opgefokt...

mij een trukje zien bij de 7b hierdoor kan ik met gestrekte arm het eerste greepje belasten. Op deze manier gaat het wel oke, geen pijn in de vinger. Drie pogingen later hang ik aan de topgreep en kom ik op hetzelfde puntenaantal als Dirk Mol. Ook Sacha ga ik voorbij in de stand, hij kan echter eerste worden door ook de gele 7b te klimmen. Iets waar ik zeker van ben dat het hem gaat lukken. Wil ik winnen dan moet er dus nog wat geklommen gaan worden. Ik besluit me dan de komende 40 minuten helemaal leeg te boulderen op een witte 7c, een boulder waar ik al veel pogingen in heb gedaan en waar ik evenzoveel keer de eindgreep aanraakte. Als ik naast de boulder sta zie ik Sacha de 7b proberen, ook hij heeft wat problemen met het fixeren van de eindbol. Dan probeert hij een alternatieve methode door via een pilaar te dülferen en vervolgens te springen naar de eindgreep, raak! Shit!, nog minder dan een kwartier tijd. Doordat Sacha de topgreep pakt word ik voor het eerst een beetje opgefokt, misschien is zo'n boulderdag wel te relaxed, en heb je juist de spanning nodig om extra goed te presteren.

Enfin, doordat Sacha top haalt ben ik extra gemotiveerd en geconcentreerd. In mijn volgende poging lijkt iedere beweging raak en bij de een-na-laatste pas weet ik het al: deze keer hou ik die eindgreep vast. De sprong is helemaal onder controle en een fractie later bungel ik aan de eindgreep, eindelijk. Mijn voorsprong wordt door het puntenaantal voor de 7c onoverbrugbaar, ik win dus. Ik loop daarna met Ruud Bruin, een van de bouwers, nog wat problemen na. Hij laat mij een 6b in het boulderdakje zien, een boulder die ik nog niet gezien had. Een erg mooi probleem, misschien wel het mooiste van vandaag.

Tijdens de wedstrijd

...duidelijk wie er favoriet is...

was er een boulder waarmee je je kon kwalificeren voor de dyno-contest (uitslag), zo'n 10 mensen hebben de dyno gemaakt en mogen dus mee springen. Sacha doet buiten mededingen mee, hij heeft de sprong niet gemaakt. Bij de eerste sprong is het voor mij al duidelijk wie er de favoriet is, Joris Salari maakt de sprong wel erg gemakkelijk en nog dubbelhandig ook. Hij en Sacha blijven als laatste over, Joris springt als enige ook de 2 meter 42 en wint daarmee een paar klimschoenen, altijd handig.

De drie winnaars (jeugd, dames en all round) nemen hun prijs (uitslag) in ontvangst, een gouden schoen. Kees Mak, de winnaar bij de jeugd, merkt op dat zijn schoen toch eigenlijk wel mooier is dan de mijne en inderdaad heb ik wel een vreemde knobbel bij de teen. Wanneer ik de trofee omdraai kom ik erachter dat ik de damesschoen heb, aha dat verklaart een hoop. Yolanda Swierstra, mede winnares, heeft echter de jeugdtrofee. Dus Kees heeft de mijne! Na een snelle wisseling heb ik dan inderdaad de mooiste schoen in handen.

De eerste

...met elkaar boulderen en niet tegen elkaar...

Salvatore's Planet Bloc is wat mij betreft een geslaagde dag, hoewel er altijd wel wat te mopperen valt was alles goed georganiseerd. Net zoals bij de AXIS wedstrijden valt het op dat mensen toch vooral met elkaar boulderen en niet tegen elkaar, ook bij de beste boulderaars was dat zo. Iedereen maakte voor elkaar schoon en moedigde elkaar aan, iets wat bij een wedstrijd á la Top Roc niet mogelijk is maar dat heeft dan ook wel weer zijn charmes. Ik hoop iedereen dan ook weer te zien bij de volgende boulderdag: AXIS boulder experience, 20 november in klimcentrum Tussen Hemel En Aarde.