Nederlandse Studenten    
Kampioenschappen    
Boulderen 1999    

De dag begint goed in Enschede: de allereerste boulderaar moet na zijn allereerste afsprong in zijn allereerste route de ziekenboeg in met een verstuikte enkel. De twee aanwezige EHBO'ers worden er zowaar een tikje zenuwachtig van. Terwijl zij aan de telefoon hangen voor wat extra koffers elastische windsels, worden de kieren in de valmatten afgedekt met dunnere matjes en gaat de wedstrijd door. Gelukkig blijft het wat betreft acute verwondingen bij dit incidentje.

Rust

We zijn aangeland bij de eerste Nederlandse Studenten Kampioenschappen Boulderen (NSKB), op 25 september 1999 georganiseerd door de Twentse Studenten Alpen Club (TSAC). De wedstrijden vinden plaats op de wanden die zich bevinden in het studenten sportcentrum in Enschede, en op een speciaal voor deze gelegenheid gebouwd boulderdak.

De gezellig drukke crisissfeer die klassieke NSK's kenmerkt is afwezig: hier overheerst, af en toe onderbroken door een vloek of steun van een deelnemer, de rust. Daar zijn een aantal oorzaken voor. Zo zijn er niet zo heel veel toeschouwers, zit vaak een groot deel van het deelnemersveld nog in isolatie en is het hele boeltje verspreid over een aantal boulders in twee verschillende sporthallen. Ook de afwezigheid van muziek tijdens de voorrondes draagt bij aan een serene rust. Dat wil echter niet zeggen dat het ongezellig is, en gelukkig wordt het publiek in de loop van de dag een stuk enthousiaster. Ook worden er steeds meer klimmers bevrijd uit de isolatie, waardoor het geheel een stuk levendiger wordt.

Regels

De geluidsinstallatie wordt in de eerste fase alleen gebruikt voor het afdwingen van het strakke wedstrijdschema. Een ingeblikt applaus van een honderdkoppig publiek markeert begin en eind van een klimperiode van 5 minuten; na tweeëneenhalf en vier minuten is er een piepje om de deelnemers te helpen met hun timing. Er zijn vijf boulders, waarin evenzoveel deelnemers gelijktijdig van start gaan. Tijdens een periode mag een klimmer zo veel pogingen doen als hij of zij wil, om een zo groot mogelijk aantal punten te behalen.

Punten kunnen verkregen worden door het minimaal twee seconden vasthouden van een 'zonegreep' (vaak in of na een sleutelpas) en het vasthouden van de eindgreep; punten worden afgetrokken voor elke poging méér die een deelnemer nodig heeft om zoiets voor elkaar te krijgen. Na een periode van vijf minuten pogingen doen, volgt vijf minuten rust vóór de deelnemer door moet naar de volgende boulder. Iedereen werkt de boulders dus in dezelfde volgorde af. Verder is het niet de bedoeling dat deelnemers informatie krijgen over nog te klimmen boulders, of over de prestaties van de concurrentie. Er lopen dan ook overal rode t-shirtjes rond om dat in goede banen te leiden. Daarnaast is op een aantal plaatsen een boulder met landbouwplastic aan het zicht onttrokken.

Wanden

Twee keer twee boulders zijn gebouwd op de vaste grepenwand van de TSAC. De eerste bestaat uit een stuk loodrecht, met een traverse naar rechts de overhang in, en de tweede bestaat uit een stuk loodrecht gevolgd door een lichte overhang, met aan de linkerkant een haakse versnijding. Deze routes zijn zowel bij de dames als bij de heren, in de voorrondes en in de finales, de eerste en tweede boulder die geklommen moet worden.

De derde en vierde voorronde, en de vierde en vijfde finaleboulder, zitten geschroefd op de twee verstelbare boulderwanden boven de tribunes. Ze bestaan uit vlakke platen en kunnen elektrisch in de juiste stand gezet worden. De vijfde voorrondeboulder tenslotte, en het derde finaleprobleem, lopen door een, voor de gelegenheid neergezet, boulderdak van steigermateriaal en multiplex. Het geheel bestaat uit een concaaf dak, gevolgd door een, tja, je zou het een drempel op z'n kop kunnen noemen: eerst een meter bijna recht omlaag, en vervolgens anderhalve meter weer loodrecht omhoog. Het loodrechte stuk draagt pontificaal de naam van klimhal Arqué, waar de hele constructie blijkbaar vandaan gehaald is. Truus deed helaas niet mee in de wedstrijd en diende slechts als opwarmwandje in de isolatie.

Voorrondes

De eerste twee boulders leveren vrijwel niemand problemen op: "te simpel", volgens velen. Er wordt wel wat geklaagd over de afscheiding tussen beiden: deze bestaat uit een ijzeren gevaarte op wielen (in het dagelijks leven vervoermiddel voor de valmatten) dat overdekt is met een stuk zwart plastic. Volgens sommigen staat dit ding gevaarlijk in de vallinie; het wordt later dan ook verwijderd voor het begin van de finales. De drie overige boulders in de voorrondes leveren een betere schifting op. De routebouwers hebben geprobeerd de boulders in zwaarte toe- en weer af te laten nemen. Met name bij de heren is dit erg goed gelukt: de routes in de verstelbare wanden zijn zwaar ("te klote", zelfs...), het dak is makkelijk. Al met al levert deze voorronde een goede schifting op voor de finales. Er gaan zes dames en veertien heren door; bij de dames valt op dat alleen voornamen met een 'M' een kans maken. In de tussenstand zijn de meeste favorieten voorspelbaar bovenaan te vinden, met Monica Zeilemaker en Dennis Teijsse aan kop.

Pauze en dyno contest

Pauze programma is een dyno-contest; in de licht overhangende wand waarin ook de tweede boulder geschroefd zat, hangt een verticaal rijtje - volgens sommigen te scherpe - grepen. Winnaars worden hier Monica Zeilemaker en Youri van Vliet.
Tijdens de dyno-contest worden de drie boulders in de andere zaal al omgebouwd tot de finaleroutes, en als iedereen uitgesprongen is gaan de deelnemers de isolatie weer in en kunnen de routebouwers zich over finaleboulder 1 en 2 ontfermen.

Wat ze ervan gemaakt hebben (waarderingen grof geschat in Bleau-schaal, voor zover toepasbaar op plastic), staat hier beneden. In het algemeen valt op dat de boulders behoorlijk wat bewegingen tellen. Met name het dak en enkele van de traverses op de verstelbare wanden passen niet binnen elke definitie van het begrip 'boulder'. Verder wordt een echt plaatprobleem gemist; niet iedereen zal dat echt jammer gevonden hebben maar voor de variatie in de wedstrijd zou het zeker goed geweest zijn.

Finales

Ook nu zitten er weer twee maal vijf boulders in de wand. De finaleroutes kort besproken:

Dames:

Heren:

Prijsuitreiking en uitslag

Nadat de laatste finalisten keurig op tijd hun bouldertjes geboulderd hebben, ontstaat de eerste echte vertraging in het verder strak aangehouden tijdsschema: de prijsuitreiking laat drie kwartier langer op zich wachten dan gepland. Terwijl twee EHBO'ers opgelucht het sportcentrum verlaten, wordt overal hard gewerkt om de boel weer een beetje op orde te krijgen.

Als de prijsuitreiking begint (uitslag), blijkt de beste dame -surprise- Monica Zeilemaker te zijn, met als nummer twee en drie Mira Jongeneelen en de onbekende Maja Vlaming. Bij de heren gaan Dennis Teijsse (1), Youri van Vliet (2) en Marc Nijland (3) er met de gebruikelijke Nomad-parafernalia vandoor. De SAC-prijs is voor de in overmacht aanwezige NijSAC, terwijl de prijzen voor de dyno-contest gaan naar Monica en Youri.

NSKB 2000 in Nijmegen?

De TSAC heeft laten zien dat een NSKB in deze vorm een spannende en leuke wedstrijd op kan leveren. Laten we hopen dat volgend jaar een andere SAC de taak op zich neemt, het NSKB te organiseren. Aangezien de NijSAC, samen met de wisselbeker, de nadrukkelijke uitnodiging heeft gekregen dat volgend jaar voor haar rekening te nemen, mag dat eigenlijk geen probleem zijn. NSKB 2000 in Nijmegen?

Laurens